Eindelijk, na anderhalf jaar is het dan zover! Ik heb een baan op de werkplek gevonden waar ik het aller-allerliefst wilde werken: de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem! Laat ik beginnen bij het begin. Solliciteren in Israel is een ander verhaal dan in Nederland. Dit verschil wordt nog wel het meest gekenmerkt door het aantal reacties dat je krijgt op je sollicitatiebrief: nul. Ik geloof dat ik op elke 50 sollicitaties die ik heb uitgestuurd gemiddeld 1 of 2 reacties heb ontvangen. Echt zeer ontmoedigend, kan ik je vertellen. Het is alsof je je met zorg gemaakte brieven in een bodemloze put gooit, wat bij mij weer leidde tot het recalcitrant copy-pasten van mijn brieven waarbij ik alleen de naam van de ontvanger en de werkplek aanpaste. Ik moet er wel bij vermelden dat organisaties als NGO's en organisaties werkzaam op het gebied van mensenrechten wel een reactie gaven, maar altijd negatief, dus daar was ik dan ook weer niet blij mee.
Ik ben een enkele keer uitgenodigd voor een gesprek, maar na afloop liep ik met een slecht gevoel de deur uit. Uitbating, is het eerste woord wat me te binnen schiet. Lange dagen, schamel salaris, dito aantal vakantiedagen en een minimaal sociaal pakket. Ik begon af en toe echt aan mijn jarenlange werkervaring en talenkennis te twijfelen. Deed dat er dan niet toe in dit land? Of was het dan toch niet zo goed als ik dacht? Uiteindelijk zal het vooral gelegen hebben aan het nieuwe immigrant zijn. Want hoe goed is je Ivriet na anderhalf jaar? Eerlijk gezegd twijfel ik daar zelf ook wel eens aan, ondanks tegensprekende reacties van mensen om mij heen. Ik kan me mondeling inmiddels goed redden, maar schrijven en lezen is achtergebleven. En ik wil natuurlijk wel een leuke werkplek, het liefst met veel Engels, maar ook genoeg Ivriet om te blijven leren. O, en leuke collega's, graag wat gezelliger dan de onbeleefde pittbull die een Israeli kan zijn. Eigenlijk wilde ik mijn oude werkplek in NL hier in Israel: de universiteit.
En dat is me nu gelukt! Na een zoveelste probleem met de financiele afdeling van mijn bagelbaan, besloot ik mijn CV te sturen naar een aantal mensen binnen de internationale school van de universiteit in Jeruzalem. Aangezien ze nog steeds niet bij mij hadden aangebeld om mij die ene perfecte baan aan te bieden, terwijl ik toch 6 jaar werkervaring bij de Universiteit van Amsterdam had, besloot ik zelf maar te laten weten dat ik er was. Wat dat betreft kan ik nog veel leren op een assertiviteitscursus... Maar, beter laat dan nooit, denk ik dan maar.
De volgende dag krijg ik een telefoontje van het administratief hoofd van de undergraduate afdeling van de Rothberg International School aan de universiteit van Jeruzalem. Of ik vandaag langs kon komen voor een gesprek? JA! NATUURLIJK! En daar zat ik dan diezelfde middag in een kamer - die niet zoals de meeste gebouwen aan elkaar hangt met plakbandjes, schreeuwend om een goede pleisterlaag en een fris likje verf - een sollicitatiegsprek voerend, half in het Engels, half in het Ivriet. En voor het eerst liep ik na het gesprek weg met een goed gevoel: hier zou ik willen werken en wat een leuke mensen!
Oke, qua salaris ga ik weer helemaal terug naar af. In Israel is blijkbaar niet het werk dat je doet van belang (administratief werk, onder andere het inschrijven van studenten, beschikbaar maken van syllabi en het inplannen van colleges en examens), maar de reden waarom je wordt aangenomen. Ik vervang iemand die met zwangerschapsverlof gaat tot september en dat betekent dat ik weinig ga verdienen. Maar ik wil zo graag bij universiteit werken. Wat mij betreft hoef ik daar tot de dag dat we ooit naar NL teruggaan, niet meer weg. En ik heb mezelf opgelegd dat ik heilig geloof in het feit dat eenmaal binnen de uni, ik snel doorstroom naar een andere, vaste baan.
Deze week was dan eindelijk het moment aangebroken dat ik mijn collega's moest vertellen dat ik wegging. Hartverwarmend waren hun reacties. Want ook al heb ik vaak gedacht 'wat doe ik hier? ik kan toch een veel betere baan krijgen?', mijn collega's, zeker de laatste groep waar ik mee werk, zijn geweldig. Ik heb veel geleerd: hoe bak ik een bagel, Ivriet, hoe zorg ik ervoor dat die koppige collega toch doet wat ik hem/haar vraag en hoe bestel ik op z'n onbeleefst een kopje koffie (de taxi- en buschauffeurs in Israel zijn niet van het meest elegante soort). Ik ben blij dat ik midden in de Israelische samenleving heb mogen werken, maar ik hoop dat ik nu mijn uiteindelijke werkplek heb gevonden.
vrijdag 12 februari 2010
zondag 10 januari 2010
Echt Winter...
We volgen hier alle berichten over het bar en boze weer in Nederland: sneeuw, ijs en harde wind met gevoelstemperatuur van -15, op de voet. Sneeuw mis ik wel een beetje en schaatsen ook (alhoewel ik weet dat ik echt niet op de schaats ga, maar binnen lekker bij de verwarming kruip), maar ben toch blij dat ik hier woon. Zo gingen we op 10 januari richting het strand, omdat het gewoon zomer was die dag. Jarden in zwempak de zee in en Boaz in z'n rompertje langs de kustlijn rennend, het was eigenlijk te belachelijk voor woorden. Want ook al wordt het hier niet zo extreem als in NL toch horen regen, kou en soms wat sneeuw of hagel wel bij een Israelische winter.
Inmiddels is die kou ook hier langsgekomen en zijn de regen en sneeuw gevallen. Hele woeste waterstromen ontstonden in de woestijn (vrachtauto's werden meegesleept en een niewsgierige toeschouwer is verdronken) en je kon zelfs skien in het hoge noorden. Ook in Jeruzalem heeft het maar liefst 1 dag gehageld en iets van een minuut gesneeuwd. Helaas had het de dagen daarvoor erg geregend, dus er bleef niets liggen. Opvallend: zodra in de weerberichten sneeuw wordt voorspeld, loopt de volgende dag de halve stad met een sjaal en een muts rond want, oeoeoe, die ene sneeuwvlok mocht toch eens precies op jouw hoofd vallen.
Direct na de regen en kou stonden, alsof iemand op een knopje had gedrukt, ineens alle amandelbomen vol met bloesem. Precies op tijd voor Toe B'Sjwat, het bomenfeest, de dag waarop in het hele land bomen worden geplant en overal gedroogd fruit wordt verkocht en gegeten. De berg waarop Mevasseret Zion is gebouwd, die normaal een beetje saai groen lijkt staat opeens vol met witte en roze bebloesemde bomen. Erg mooi.
Inmiddels is die kou ook hier langsgekomen en zijn de regen en sneeuw gevallen. Hele woeste waterstromen ontstonden in de woestijn (vrachtauto's werden meegesleept en een niewsgierige toeschouwer is verdronken) en je kon zelfs skien in het hoge noorden. Ook in Jeruzalem heeft het maar liefst 1 dag gehageld en iets van een minuut gesneeuwd. Helaas had het de dagen daarvoor erg geregend, dus er bleef niets liggen. Opvallend: zodra in de weerberichten sneeuw wordt voorspeld, loopt de volgende dag de halve stad met een sjaal en een muts rond want, oeoeoe, die ene sneeuwvlok mocht toch eens precies op jouw hoofd vallen.
Direct na de regen en kou stonden, alsof iemand op een knopje had gedrukt, ineens alle amandelbomen vol met bloesem. Precies op tijd voor Toe B'Sjwat, het bomenfeest, de dag waarop in het hele land bomen worden geplant en overal gedroogd fruit wordt verkocht en gegeten. De berg waarop Mevasseret Zion is gebouwd, die normaal een beetje saai groen lijkt staat opeens vol met witte en roze bebloesemde bomen. Erg mooi.
zaterdag 26 december 2009
Kerst in Nazareth
Eerste Kerstdag in Israel, het is als een gewone doordeweekse dag als je niet beter zou weten. Jarden is op het vliegtuig naar Nederland vertrokken eerder deze week om Kerst bij oom, tantes, neefje, nichtje, opa en oma te vieren. Uitgerekend dit jaar lekker veel sneeuw, leuk! Wij blijven achter en besluiten toch ook iets kersterigs te willen doen, behalve de kerstboom die mooi in onze woonkamer staat te pronken met zijn lichtjes en plastic ballen. Boaz heeft de boom maar 1 keer omgegooid en 1 keer een hapje uit een piepschuim bal genomen, verder heeft hij zich keurig aan onze wensen en waarschuwende vinger gehouden. Jarden had op de avond van het opzetten van de boom een paar stoelen om de boom geschoven en warme chocolademelk gemaakt voor iedereen. Af en toe lagen Jarden en Boaz zelfs op een dekentje onder de boom om stiekem aan de versiering te frutselen. Eerder deze maand was het Chanoeka, het Joodse lichtfeest waar 8 dagen lang kaarsjes worden aangstoken in de chanoekia, elke avond eentje extra, en stonden kerstboom en chanoekia broederlijk in dezelfde huiskamer.
We besluiten op 25 december naar Nazareth te gaan, waar een kerk is gebouwd op de plek waar de aartsengel Gabriel aan Maria aankondigde dat zij van Jezus zou gaan bevallen. De kerk is prachtig, erg groot, met een boven en een onderkerk. De onderste kerk is een grote ruimte met in het midden de grot waar de aankondiging aan Maria zou zijn gedaan. Vanaf de grot is er een uitkijk naar de kerk boven. Een robuuste wenteltrap verbindt de onderste met de bovenste kerk, waar veel modern glas en lood werk is te zien. In de bovenste kerk hangen prachtige werken van Maria en Jezus, door verschillende landen gemaakt en aan de kerk geschonken. Ik heb nog noot zoiets moois in een kerk gezien: de verschillende kunststijlen en de vrijheid in gebruik van materialen hebben prachtige gevarieerde kunstwerken opgeleverd. Het meest opvallend en ik zou bijna zeggen bevrijdend is wel het werk geschonken door Japan. In elke katholieke kerk worden Maria en Jezus blank, West Europees afgebeeld. Op het Japanse werk zijn Maria en Jezus Japans, met bijbehorende haardracht en kimono. Ja, waarom eigenlijk niet?!
Ook om de kerk is een grote veranda met aan de muren afbeeldingen van Maria door landen over de hele wereld gemaakt en gedoneerd. In de buitenmuren van de kerk zijn bijbelse teksten gebeiteld. De kerk en de omliggende pleinen op beide niveaus zijn prachtig, voor mij vooral omdat ze afwijken van de standaard kerk. Zeker de moeite waard om te bezoeken.
Ik moet wel zeggen dat de kerstsfeer ook in de kerk ontbrak, ondanks de kerststal. Op de markt vlakbij de kerk zag ik tot mijn blijdschap een winkel afgeladen met kerstballen, slingers, kerstmutsen en kerstmannen. Alles lekker goedkoop en van plastic, maar al die kleuren en glitters wakkerden mijn kerstgevoel toch aan. En ook die ene enkele deur met een kerstkrans en versiering er boven sprong meteen in mijn kerstzoekende oog. Maar ondanks deze 'overdaad' aan kerstsfeer neem ik me voor om volgend jaar ook gewoon, samen met Jarden, Boaz en misschien zelfs Ben (als ie wil), naar Nederland te gaan. Er gaat echt niks boven de sfeer die Nederland verrijkt rond Kerst en zeker niet boven het samenzijn met mijn hele familie inclusief kerstboom en kerstdiner. Zelfs de plek waar Jezus is opgegroeid kan hier niet aan tippen!
We besluiten op 25 december naar Nazareth te gaan, waar een kerk is gebouwd op de plek waar de aartsengel Gabriel aan Maria aankondigde dat zij van Jezus zou gaan bevallen. De kerk is prachtig, erg groot, met een boven en een onderkerk. De onderste kerk is een grote ruimte met in het midden de grot waar de aankondiging aan Maria zou zijn gedaan. Vanaf de grot is er een uitkijk naar de kerk boven. Een robuuste wenteltrap verbindt de onderste met de bovenste kerk, waar veel modern glas en lood werk is te zien. In de bovenste kerk hangen prachtige werken van Maria en Jezus, door verschillende landen gemaakt en aan de kerk geschonken. Ik heb nog noot zoiets moois in een kerk gezien: de verschillende kunststijlen en de vrijheid in gebruik van materialen hebben prachtige gevarieerde kunstwerken opgeleverd. Het meest opvallend en ik zou bijna zeggen bevrijdend is wel het werk geschonken door Japan. In elke katholieke kerk worden Maria en Jezus blank, West Europees afgebeeld. Op het Japanse werk zijn Maria en Jezus Japans, met bijbehorende haardracht en kimono. Ja, waarom eigenlijk niet?!
Ook om de kerk is een grote veranda met aan de muren afbeeldingen van Maria door landen over de hele wereld gemaakt en gedoneerd. In de buitenmuren van de kerk zijn bijbelse teksten gebeiteld. De kerk en de omliggende pleinen op beide niveaus zijn prachtig, voor mij vooral omdat ze afwijken van de standaard kerk. Zeker de moeite waard om te bezoeken.
Ik moet wel zeggen dat de kerstsfeer ook in de kerk ontbrak, ondanks de kerststal. Op de markt vlakbij de kerk zag ik tot mijn blijdschap een winkel afgeladen met kerstballen, slingers, kerstmutsen en kerstmannen. Alles lekker goedkoop en van plastic, maar al die kleuren en glitters wakkerden mijn kerstgevoel toch aan. En ook die ene enkele deur met een kerstkrans en versiering er boven sprong meteen in mijn kerstzoekende oog. Maar ondanks deze 'overdaad' aan kerstsfeer neem ik me voor om volgend jaar ook gewoon, samen met Jarden, Boaz en misschien zelfs Ben (als ie wil), naar Nederland te gaan. Er gaat echt niks boven de sfeer die Nederland verrijkt rond Kerst en zeker niet boven het samenzijn met mijn hele familie inclusief kerstboom en kerstdiner. Zelfs de plek waar Jezus is opgegroeid kan hier niet aan tippen!
vrijdag 4 december 2009
Heimwee, voor Volkskrantreizen
Ik heb een stukje voor mijn blog op Volkskrantreizen geschreven. Je kunt het hier lezen.
vrijdag 6 november 2009
Jardens 8e Verjaardag
Op 3 november was het dan weer zover, de dag waar Jarden elk jaar naar uitkijkt: haar verjaardag! Vorig jaar woonden we net een maand in Mevasseret en hadden we de meisjes uit Jardens klas uitgenodigd. Het werd een ervaring om nooit te vergeten en ook om liever niet weer opnieuw te beleven... Het was een grote gillende meiden bende en het sieradendoosjes verven en versieren werd een grote troep op de grond, kinderen stapten in de verf en door het hele huis vonden we dagen later nog glittertjes. Oke, zo moest het dus niet! Les 1: geen feestje in je eigen huis vieren in Israel. Les 2: Israelische meisjes hebben een iets strengere doch creatieve aanpak nodig dan Nederlandse.
Dit jaar hadden we een feestje in de dierentuin van Jeruzalem gepland, de mooiste en leukste dierentuin die ik ooit heb gezien (zie ook ons uitstapje met familie De Haan/Nienhuis/Agsteribbe in mei). Ben had een speciaal verjaardagsarrangement geregeld, met een gids, een spel en dieren aaien. Weer werden alle meisjes uitgenodigd op een door Jarden zelf ontworpen uitnodiging van Snoopy. Jarden had ook een taart met Snoopy ontworpen en er samen met mij een maquette van gemaakt. Die wilde ze aan de moeder van een vriendinnetje laten zien, die een eigen bedrijfje heeft waar ze zelf taarten op bestelling maakt, onder andere voor verjaardagsfeestjes. Navraag naar de prijs had tot resultaat dat Jarden moest kiezen: of een feestje in de dierentuin of een zelfontworpen taart laten maken. Het werd de dierentuin. Of tenminste, dat was de bedoeling...
Hoe meer 3 november naderde, des te meer maakten we ons zorgen over het weerbericht. Na maanden van hete zomer en daarna ontkenning van de herfst - eind oktober en gewoon 30 graden - besefte het Israelische weer ineens dat het al november was en dat er toch echt eens regen moest gaan vallen. Dat mondde uit in overstromingen in Netanya en belachelijke onweersbuien waarin op sommige plaatsen 125mm regen viel! Maar, in de voorspellingen werd volgehouden dat dinsdagmiddag 3 november, het tijdstip van Jardens feestje, het droog zou zijn. Dinsdagochtend 3 november kwam en het regende. Hard. We bleven geloven dat het toch echt op zou houden, maar rond een uur of 11 begonnen we toch zenuwachtig te worden en besloten we de dierentuin af te zeggen. Geen enkel kind zou op komen dagen als we met dit plensweer naar de dierentuin gingen. En door de omschakeling van het weer was de helft van het groepje sowieso al uitgevallen door ziekte.
Maar wat nu? Ik begon bij mijn collega's ideeen voor een hoe-vul-ik-een-vier-uur-durende verjaardag thuis te vragen, wat tot een leuk lijstje met spelletjes leidde, maar gelukkig kwam Ben al snel met een veel leukere oplossing: het wetenschapsmuseum in Jeruzalem. Is bijna nog leuker dan de dierentuin! Er kon gelukkig nog een verjaardagsarrangement op het laatste moment geregeld worden, zodat het feestje toch nog werd gered. Na mijn werk, het was inmiddels iets minder hard gaan regenen, in huis alles snel klaargemaakt voor de lunch (de kinderen kwamen meteen vanuit school naar het feest), de taart, chips, drankjes, borden, bestek en prachtige bloem met 8 kaarsjes, die na aansteken opengaat en Happy Birthday speelt (en vervolgens niet meer ophield, zelfs nadat schoonmama erop had getrapt lag het ding bij het naar huis gaan nog steeds in de prullebak na te piepen) ingepakt en de dames van school opgehaald. Race tegen de klok: we hadden 1 uur om bij het museum te komen en er moest nog geluncht worden en schoonfamilie was er nog niet. En bijna de hele schoonfamilie was meegekomen, zelfs schoonzus en neefje uit Amerika! Met mijn schoonfamilie op stap betekent altijd vertraging, want schoonmama wil nog een kopje koffie drinken en schoonzussen hadden ons huis nog nooit gezien. Maar we gingen toch vrij op tijd op weg, alle kinderen bij schoonmama in de auto, de grote bus met wel 6 zitplaatsen. De rest in de twee overgebleven auto's. Eerst Boaz van de creche halen en ondertussen het museum opbellen dat we iets later zouden komen. Dat werd een half uur later, want eerst reed schoonzus als een slak en later waren we steeds in de buurt van het museum, maar waar is dat verrekte museum nou precies? Weer met het museum aan de telefoon, maar die zorgden ervoor dat we ineens bij de ingang naar het regeringsgebouw stonden. Niet goed. Paar keer gevraagd aan voetgangers (het regende inmiddels niet meer) en na een aantal U-turns kwamen we eindelijk aan bij het wetenschapsmuseum.
Sorry, sorry dat we te laat zijn! Nee, geen probleem! We worden meteen opgevangen en de twee begeleidsters staan al klaar, samen met de kamer waar het eerste uur allemaal proefjes worden gedaan, die de kinderen zelf ook mogen doen. Zitten op een bord met spijkers, waarom doet dat geen pijn? En waarom gaat zelfs de ballon die je erop drukt niet stuk? En waarom gebeurt dat wel als je hetzelfde met 1 spijker doet? Een kistje met vloeibaar helium is ontzettend interessant: bloemen en balonnen worden erin gestopt en komen er anders uit. En het stoom dat eraf komt, is dat heet of koud? Een spelletje met touwtjes, waardoor de meisjes twee aan twee aan elkaar vast zitten: er is een manier om los te komen, maar hoe? Ze leren ontzettend veel en ook voor ons is het leuk en leerzaam. Oudste schoonzus is helemaal gefascineerd door de spelletjes en wil alles weten om ook met haar kinderen in Amerika te kunnen doen. Ze heeft 5 dochters en alles wat de dames bezig kan houden is van harte welkom.
Na de proefjes krijgen de feestvierders een rondleiding door het museum. Ik zet ondertussen met schoonzus de tafel klaar met de taart, chips, snoep en drankjes. En de verjaardagskaars natuurlijk. De kaars wordt met ooohhh! begroet, gelukkig doet ie het zoals op de verpakking staat. Ook schoonzus 2 is helemaal onder de indruk en wil dat ik er minstens vijf voor haar koop. Jarden krijgt nog een t-shirt en een jaarabonnement voor het museum. Leuk!
Na de taart gaan de dames weer terug het museum in en ruim ik met schoonfamilie en begeleidsters de troep op. Als ik een kijkje neem in het museum ben ik echt blij verrast door de vele verschillende dingen die de kinderen kunnen doen: zelf een echte draaimolen laten draaien, een bal die door een windblazer op 1 plek in de lucht blijft hangen, een apparaat die de blaadjes die de kinderen erin stoppen met een knal de lucht in blaast. En ik heb maar 2 minuten gekeken en er zijn nog 2 verdiepingen. De meisjes spelen nog verder en ik ga het tevredenheidsonderzoek bij de kassa invullen en betalen. Bij de antwoorden alleen maar geweldig ingevuld, want die hebben een paar uur vantevoren toch maar een leuk feestje voor mijn dochter in elkaar gedraaid en mijn sombere uitzicht weggewuifd op 4 uur met een gropeje meisjes in mijn huis opgesloten te zitten, naarstig op zoek naar het volgende spelletje om da aandacht vast en de sfeer leuk te houden! De bewaker en de dame bij de kassa wel even ingeschakeld voor hulp bij het invullen van het onderzoek, want lezen en schrijven in het Ivriet is nog steeds niet mijn sterkste punt. Begint wel beter te worden trouwens!
Daarna iedereen weer in de auto en op weg naar huis. Het feestje was absoluut geslaagd en we zullen zeker met Jarden terugkomen. Met dank aan mijn schoonfamilie, die geweldig geholpen hebben met vervoer en gewoon door aanwezig te zijn, aan Ben, die altijd een oplossing weet te vinden als ik denk dat alles verloren is en aan de museum medewerkers die een feestje hebben georganiseerd alsof wij het al weken vantevoren hadden gereserveerd.
Dus voor iedereen die Jeruzalem zal gaan bezoeken (vooral met kinderen), naast de dierentuin op nummer 1, is het wetenschapsmuseum absoluut een aanrader!
De foto's:
Dit jaar hadden we een feestje in de dierentuin van Jeruzalem gepland, de mooiste en leukste dierentuin die ik ooit heb gezien (zie ook ons uitstapje met familie De Haan/Nienhuis/Agsteribbe in mei). Ben had een speciaal verjaardagsarrangement geregeld, met een gids, een spel en dieren aaien. Weer werden alle meisjes uitgenodigd op een door Jarden zelf ontworpen uitnodiging van Snoopy. Jarden had ook een taart met Snoopy ontworpen en er samen met mij een maquette van gemaakt. Die wilde ze aan de moeder van een vriendinnetje laten zien, die een eigen bedrijfje heeft waar ze zelf taarten op bestelling maakt, onder andere voor verjaardagsfeestjes. Navraag naar de prijs had tot resultaat dat Jarden moest kiezen: of een feestje in de dierentuin of een zelfontworpen taart laten maken. Het werd de dierentuin. Of tenminste, dat was de bedoeling...
Hoe meer 3 november naderde, des te meer maakten we ons zorgen over het weerbericht. Na maanden van hete zomer en daarna ontkenning van de herfst - eind oktober en gewoon 30 graden - besefte het Israelische weer ineens dat het al november was en dat er toch echt eens regen moest gaan vallen. Dat mondde uit in overstromingen in Netanya en belachelijke onweersbuien waarin op sommige plaatsen 125mm regen viel! Maar, in de voorspellingen werd volgehouden dat dinsdagmiddag 3 november, het tijdstip van Jardens feestje, het droog zou zijn. Dinsdagochtend 3 november kwam en het regende. Hard. We bleven geloven dat het toch echt op zou houden, maar rond een uur of 11 begonnen we toch zenuwachtig te worden en besloten we de dierentuin af te zeggen. Geen enkel kind zou op komen dagen als we met dit plensweer naar de dierentuin gingen. En door de omschakeling van het weer was de helft van het groepje sowieso al uitgevallen door ziekte.
Maar wat nu? Ik begon bij mijn collega's ideeen voor een hoe-vul-ik-een-vier-uur-durende verjaardag thuis te vragen, wat tot een leuk lijstje met spelletjes leidde, maar gelukkig kwam Ben al snel met een veel leukere oplossing: het wetenschapsmuseum in Jeruzalem. Is bijna nog leuker dan de dierentuin! Er kon gelukkig nog een verjaardagsarrangement op het laatste moment geregeld worden, zodat het feestje toch nog werd gered. Na mijn werk, het was inmiddels iets minder hard gaan regenen, in huis alles snel klaargemaakt voor de lunch (de kinderen kwamen meteen vanuit school naar het feest), de taart, chips, drankjes, borden, bestek en prachtige bloem met 8 kaarsjes, die na aansteken opengaat en Happy Birthday speelt (en vervolgens niet meer ophield, zelfs nadat schoonmama erop had getrapt lag het ding bij het naar huis gaan nog steeds in de prullebak na te piepen) ingepakt en de dames van school opgehaald. Race tegen de klok: we hadden 1 uur om bij het museum te komen en er moest nog geluncht worden en schoonfamilie was er nog niet. En bijna de hele schoonfamilie was meegekomen, zelfs schoonzus en neefje uit Amerika! Met mijn schoonfamilie op stap betekent altijd vertraging, want schoonmama wil nog een kopje koffie drinken en schoonzussen hadden ons huis nog nooit gezien. Maar we gingen toch vrij op tijd op weg, alle kinderen bij schoonmama in de auto, de grote bus met wel 6 zitplaatsen. De rest in de twee overgebleven auto's. Eerst Boaz van de creche halen en ondertussen het museum opbellen dat we iets later zouden komen. Dat werd een half uur later, want eerst reed schoonzus als een slak en later waren we steeds in de buurt van het museum, maar waar is dat verrekte museum nou precies? Weer met het museum aan de telefoon, maar die zorgden ervoor dat we ineens bij de ingang naar het regeringsgebouw stonden. Niet goed. Paar keer gevraagd aan voetgangers (het regende inmiddels niet meer) en na een aantal U-turns kwamen we eindelijk aan bij het wetenschapsmuseum.
Sorry, sorry dat we te laat zijn! Nee, geen probleem! We worden meteen opgevangen en de twee begeleidsters staan al klaar, samen met de kamer waar het eerste uur allemaal proefjes worden gedaan, die de kinderen zelf ook mogen doen. Zitten op een bord met spijkers, waarom doet dat geen pijn? En waarom gaat zelfs de ballon die je erop drukt niet stuk? En waarom gebeurt dat wel als je hetzelfde met 1 spijker doet? Een kistje met vloeibaar helium is ontzettend interessant: bloemen en balonnen worden erin gestopt en komen er anders uit. En het stoom dat eraf komt, is dat heet of koud? Een spelletje met touwtjes, waardoor de meisjes twee aan twee aan elkaar vast zitten: er is een manier om los te komen, maar hoe? Ze leren ontzettend veel en ook voor ons is het leuk en leerzaam. Oudste schoonzus is helemaal gefascineerd door de spelletjes en wil alles weten om ook met haar kinderen in Amerika te kunnen doen. Ze heeft 5 dochters en alles wat de dames bezig kan houden is van harte welkom.
Na de proefjes krijgen de feestvierders een rondleiding door het museum. Ik zet ondertussen met schoonzus de tafel klaar met de taart, chips, snoep en drankjes. En de verjaardagskaars natuurlijk. De kaars wordt met ooohhh! begroet, gelukkig doet ie het zoals op de verpakking staat. Ook schoonzus 2 is helemaal onder de indruk en wil dat ik er minstens vijf voor haar koop. Jarden krijgt nog een t-shirt en een jaarabonnement voor het museum. Leuk!
Na de taart gaan de dames weer terug het museum in en ruim ik met schoonfamilie en begeleidsters de troep op. Als ik een kijkje neem in het museum ben ik echt blij verrast door de vele verschillende dingen die de kinderen kunnen doen: zelf een echte draaimolen laten draaien, een bal die door een windblazer op 1 plek in de lucht blijft hangen, een apparaat die de blaadjes die de kinderen erin stoppen met een knal de lucht in blaast. En ik heb maar 2 minuten gekeken en er zijn nog 2 verdiepingen. De meisjes spelen nog verder en ik ga het tevredenheidsonderzoek bij de kassa invullen en betalen. Bij de antwoorden alleen maar geweldig ingevuld, want die hebben een paar uur vantevoren toch maar een leuk feestje voor mijn dochter in elkaar gedraaid en mijn sombere uitzicht weggewuifd op 4 uur met een gropeje meisjes in mijn huis opgesloten te zitten, naarstig op zoek naar het volgende spelletje om da aandacht vast en de sfeer leuk te houden! De bewaker en de dame bij de kassa wel even ingeschakeld voor hulp bij het invullen van het onderzoek, want lezen en schrijven in het Ivriet is nog steeds niet mijn sterkste punt. Begint wel beter te worden trouwens!
Daarna iedereen weer in de auto en op weg naar huis. Het feestje was absoluut geslaagd en we zullen zeker met Jarden terugkomen. Met dank aan mijn schoonfamilie, die geweldig geholpen hebben met vervoer en gewoon door aanwezig te zijn, aan Ben, die altijd een oplossing weet te vinden als ik denk dat alles verloren is en aan de museum medewerkers die een feestje hebben georganiseerd alsof wij het al weken vantevoren hadden gereserveerd.
Dus voor iedereen die Jeruzalem zal gaan bezoeken (vooral met kinderen), naast de dierentuin op nummer 1, is het wetenschapsmuseum absoluut een aanrader!
De foto's:
dinsdag 29 september 2009
Nieuw Jaar
We wonen al een jaar in Israel en een voor een komen de feestdagen weer voorbij, een goede meetlat om te zien hoe we deze vorig jaar beleefden en hoe het ons dit jaar afgaat.
We beginnen natuurlijk met mijn verjaardag: 35 jaar op 20 september en dit jaar werd dat gevierd met de eerste regen in 5 maanden! Oke, de natuur was er echt aan toe, maar waarom plensbuien op mijn verjaardag? 's Ochtends werd ik door man en 2 kindjes wakker gemaakt met een ontbijtje, verjaardagsliedje en een kadootje. Daarna hebben we het ontbijt nog eens dunnetjes over gedaan in het enige cafe dat open was in Jeruzalem (het was toevallig ook Joods Nieuwjaar en dat betekent, net als elke zaterdag, dat in Jeruzalem alles op slot gaat). Daarna kwamen Matti, Anat en Yael die ons uit een in het water dreigend te vallen dag haalden richting Tel Aviv, waar alles gewoon leuker is. We hebben daar gegeten in een gezellig restaurantje, lekker buiten, want regen bestaat eigenlijk niet in Tel Aviv. Daarna hebben we nog wat rondgelopen. Wat een leuke winkeltjes en mooie huizen (alleen onbetaalbaar natuurlijk, een van de redenen die ons belemmeren om naar Tel Aviv te verhuizen). Ben eigenlijk vergeten wat ik vorig jaar op mijn verjaardag heb gedaan...
Op de dag voor mijn verjaardag was het Rosj Hasjana, Joods nieuwjaar. Dat betekent veel traditionele dingen eten, zoals appel met honing voor een zoet nieuwjaar, vis met hoofd er nog aan (want rosj betekent hoofd, in dit geval hoofd van het jaar) en natuurlijk granaatappel, het symbool voor deze feestdag. Wij hebben het dit jaar gewoon bij veel appel met honing en honingcake gehouden (laatste eten we nog steeds. Echt een aanrader, het hele jaar door, tot we er misselijk van worden en het niet meer kunnen zien). Vorig jaar woonden we nog bij Bens ouders en hebben daar de dag gevierd met een traditionele maaktijd. Dit jaar ligt schoonvader helaas in het ziekenhuis, hopelijk mag hij na de feestdagen weer naar huis. We zijn wel bij hem op bezoek geweest en bij schoonmama in Netanya, met een honingcake onder de arm natuurlijk!
Afgelopen zondagavond en maandag oeverdag was het Jom Kipoer, Grote Verzoendag, de dag dat ALLES stil staat in dit land. Dat is het leuke van hier wonen, iedereen doet collectief mee met alle feestdagen. De een misschien wat strenger dan de ander, maar er zijn weinig mensen die zich in een auto wagen op Jom Kipoer, zeker in de buurt van Jeruzalem, de stad waar religie zwaar weegt. Op Jom Kipoer krijg je de laatste kans om alle zonden die je het afgelopen jaar hebt begaan recht te breien, door de hele dag in de synagoge te zitten, je zo sober mogelijk te kleden (witte kleding, geen leren schoenen en geen sieraden), geen electriciteit te gebruiken of vuur te maken en te vasten. Eigenlijk wordt de hele maand voor Jom Kipoer heel vroeg in de ochtend - ik hoor de mensen zingen in de synagoge als ik 's ochtends om half 6 de deur uitstap op weg naar m'n werk - al Slichot (sorry/genade) gevraagd in de synagoge. Op Jom Kipoer wens je elkaar symbolisch een goede handtekening toe, dus dat je goed aangeschreven zult worden in het boek van De Heer.
In de praktijk betekent Jom Kipoer voor ons dat we op straat kunnen fietsen en lopen - zelfs een klein stukje op de snelweg geweest, maar dat was toch niet helemaal veilig - dat we de auto niet gebruiken en geen eten koken. Zou niet eerlijk zijn: de heerlijke geur van gebraden kip terwijl de buren op een houtje bijten tot het vasten voorbij is. Voor Ben betekent het ook stiekem op een afgelegen plek roken, dat kun je ook beter niet in het openbaar doen. Boaz crosste met zijn loopfietsje midden op de weg, zigzaggend en af en toe met de benen omhoog en Jarden logeerde bij Bens neef Nathan en reed daar op een fiets.
Het is echt een bijzondere dag in Israel. Wie in een auto rijdt wordt nagekeken en soms loop je zelfs de kans dat je auto kans met stenen bekogeld wordt. Op de avond dat Jom Kipoer begint zijn er altijd mensen die iets te laat zijn vertrokken en nog rijden om op tijd thuis te komen. Er zit iets van twijfel in hun rijden: moet ik nou heel hard rijden om zo snel mogelijk van de straat af te zijn, of juist langzaam, omdat ik anders de mensen die al midden op straat lopen en fietsen aanrijd? Op de snelweg zien we een groep skaters die van Jeruzalem naar Tel Aviv skaten, een tocht van zo'n 4 tot 5 uur, met in het begin berg op, berg af.
Deze dag is ook bijzonder omdat ie-de-reen voor deze dag speciaal zijn of haar fiets uit de schuur haalt of een nieuwe koopt. Het hele jaar door zie je bijna niemand op de fiets, maar op deze dag heeft iedereen er een. Juist omdat dit voor veel mensen (vooral kinderen) de enige dag in het jaar is dat er gefietst wordt, is het niet ongevaarlijk om je op straat te begeven. En de kinderen scheuren echt met de fiets, allemaal met een helm op natuurlijk.
Vorig jaar woonden we met Jom Kipoer net in ons huis, het was koud en we liepen 's avonds met vrienden buiten op straat. Dit jaar is het wat minder koud, maar 's avonds en vroeg in de ochtend is een trui wel nodig. Die kun je later weer uitdoen, omdat overdag de temperatuur nog steeds rond de 25 graden ligt.
En dan het laatste feest tot half december: Soekot, het Loofhuttenfeest. Dit feest begint eind deze week. Tijdens dit feest zetten mensen een soort tent (soeka) bij huis op, waar ze een week lang in eten en soms ook slapen. De meest ijverigen onder de mensen zetten meteen na het uitgaan van Jom Kipoer al de soeka op bij hun huis. Zo ook onze verhuurders die boven ons wonen. Vorig jaar hebben Jarden en ik eerst de soeka bij schoonouders in Netanya versierd (wij hebben het simpel gehouden, maar je kunt de meest kitscherige spullen kopen: zo lang het maar glimt, glanst en glittert in je soeka) en daarna hebben we in de soeka gegeten.
Als ik terugkijk, voel ik me veel meer thuis dan een jaar geleden, ik voel me meer een burger van dit land en minder een buitenstaander. Ik kan na een jaar zeggen (en dan spreek ik ook voor Ben, Jarden vindt het na de vakantie en ontmoetingen met haar vrienden in NL toch leuker in NL, en Boaz heeft geen mening, want die weet niet beter dan dat hij hier woont) dat we het echt leuk heb hier en dat het een goede keus is geweest om hier naartoe te verhuizen. Nu alleen nog familie en vrienden binnen een uur reistijd, dan is het helemaal perfect!
We beginnen natuurlijk met mijn verjaardag: 35 jaar op 20 september en dit jaar werd dat gevierd met de eerste regen in 5 maanden! Oke, de natuur was er echt aan toe, maar waarom plensbuien op mijn verjaardag? 's Ochtends werd ik door man en 2 kindjes wakker gemaakt met een ontbijtje, verjaardagsliedje en een kadootje. Daarna hebben we het ontbijt nog eens dunnetjes over gedaan in het enige cafe dat open was in Jeruzalem (het was toevallig ook Joods Nieuwjaar en dat betekent, net als elke zaterdag, dat in Jeruzalem alles op slot gaat). Daarna kwamen Matti, Anat en Yael die ons uit een in het water dreigend te vallen dag haalden richting Tel Aviv, waar alles gewoon leuker is. We hebben daar gegeten in een gezellig restaurantje, lekker buiten, want regen bestaat eigenlijk niet in Tel Aviv. Daarna hebben we nog wat rondgelopen. Wat een leuke winkeltjes en mooie huizen (alleen onbetaalbaar natuurlijk, een van de redenen die ons belemmeren om naar Tel Aviv te verhuizen). Ben eigenlijk vergeten wat ik vorig jaar op mijn verjaardag heb gedaan...
Op de dag voor mijn verjaardag was het Rosj Hasjana, Joods nieuwjaar. Dat betekent veel traditionele dingen eten, zoals appel met honing voor een zoet nieuwjaar, vis met hoofd er nog aan (want rosj betekent hoofd, in dit geval hoofd van het jaar) en natuurlijk granaatappel, het symbool voor deze feestdag. Wij hebben het dit jaar gewoon bij veel appel met honing en honingcake gehouden (laatste eten we nog steeds. Echt een aanrader, het hele jaar door, tot we er misselijk van worden en het niet meer kunnen zien). Vorig jaar woonden we nog bij Bens ouders en hebben daar de dag gevierd met een traditionele maaktijd. Dit jaar ligt schoonvader helaas in het ziekenhuis, hopelijk mag hij na de feestdagen weer naar huis. We zijn wel bij hem op bezoek geweest en bij schoonmama in Netanya, met een honingcake onder de arm natuurlijk!
Afgelopen zondagavond en maandag oeverdag was het Jom Kipoer, Grote Verzoendag, de dag dat ALLES stil staat in dit land. Dat is het leuke van hier wonen, iedereen doet collectief mee met alle feestdagen. De een misschien wat strenger dan de ander, maar er zijn weinig mensen die zich in een auto wagen op Jom Kipoer, zeker in de buurt van Jeruzalem, de stad waar religie zwaar weegt. Op Jom Kipoer krijg je de laatste kans om alle zonden die je het afgelopen jaar hebt begaan recht te breien, door de hele dag in de synagoge te zitten, je zo sober mogelijk te kleden (witte kleding, geen leren schoenen en geen sieraden), geen electriciteit te gebruiken of vuur te maken en te vasten. Eigenlijk wordt de hele maand voor Jom Kipoer heel vroeg in de ochtend - ik hoor de mensen zingen in de synagoge als ik 's ochtends om half 6 de deur uitstap op weg naar m'n werk - al Slichot (sorry/genade) gevraagd in de synagoge. Op Jom Kipoer wens je elkaar symbolisch een goede handtekening toe, dus dat je goed aangeschreven zult worden in het boek van De Heer.
In de praktijk betekent Jom Kipoer voor ons dat we op straat kunnen fietsen en lopen - zelfs een klein stukje op de snelweg geweest, maar dat was toch niet helemaal veilig - dat we de auto niet gebruiken en geen eten koken. Zou niet eerlijk zijn: de heerlijke geur van gebraden kip terwijl de buren op een houtje bijten tot het vasten voorbij is. Voor Ben betekent het ook stiekem op een afgelegen plek roken, dat kun je ook beter niet in het openbaar doen. Boaz crosste met zijn loopfietsje midden op de weg, zigzaggend en af en toe met de benen omhoog en Jarden logeerde bij Bens neef Nathan en reed daar op een fiets.
Het is echt een bijzondere dag in Israel. Wie in een auto rijdt wordt nagekeken en soms loop je zelfs de kans dat je auto kans met stenen bekogeld wordt. Op de avond dat Jom Kipoer begint zijn er altijd mensen die iets te laat zijn vertrokken en nog rijden om op tijd thuis te komen. Er zit iets van twijfel in hun rijden: moet ik nou heel hard rijden om zo snel mogelijk van de straat af te zijn, of juist langzaam, omdat ik anders de mensen die al midden op straat lopen en fietsen aanrijd? Op de snelweg zien we een groep skaters die van Jeruzalem naar Tel Aviv skaten, een tocht van zo'n 4 tot 5 uur, met in het begin berg op, berg af.
Deze dag is ook bijzonder omdat ie-de-reen voor deze dag speciaal zijn of haar fiets uit de schuur haalt of een nieuwe koopt. Het hele jaar door zie je bijna niemand op de fiets, maar op deze dag heeft iedereen er een. Juist omdat dit voor veel mensen (vooral kinderen) de enige dag in het jaar is dat er gefietst wordt, is het niet ongevaarlijk om je op straat te begeven. En de kinderen scheuren echt met de fiets, allemaal met een helm op natuurlijk.
Vorig jaar woonden we met Jom Kipoer net in ons huis, het was koud en we liepen 's avonds met vrienden buiten op straat. Dit jaar is het wat minder koud, maar 's avonds en vroeg in de ochtend is een trui wel nodig. Die kun je later weer uitdoen, omdat overdag de temperatuur nog steeds rond de 25 graden ligt.
En dan het laatste feest tot half december: Soekot, het Loofhuttenfeest. Dit feest begint eind deze week. Tijdens dit feest zetten mensen een soort tent (soeka) bij huis op, waar ze een week lang in eten en soms ook slapen. De meest ijverigen onder de mensen zetten meteen na het uitgaan van Jom Kipoer al de soeka op bij hun huis. Zo ook onze verhuurders die boven ons wonen. Vorig jaar hebben Jarden en ik eerst de soeka bij schoonouders in Netanya versierd (wij hebben het simpel gehouden, maar je kunt de meest kitscherige spullen kopen: zo lang het maar glimt, glanst en glittert in je soeka) en daarna hebben we in de soeka gegeten.
Als ik terugkijk, voel ik me veel meer thuis dan een jaar geleden, ik voel me meer een burger van dit land en minder een buitenstaander. Ik kan na een jaar zeggen (en dan spreek ik ook voor Ben, Jarden vindt het na de vakantie en ontmoetingen met haar vrienden in NL toch leuker in NL, en Boaz heeft geen mening, want die weet niet beter dan dat hij hier woont) dat we het echt leuk heb hier en dat het een goede keus is geweest om hier naartoe te verhuizen. Nu alleen nog familie en vrienden binnen een uur reistijd, dan is het helemaal perfect!
woensdag 26 augustus 2009
Vakantie!
Alweer bijna een maand zijn we terug in Israel na twee weken vakantie in Nederland, Frankrijk en Luxemburg. Bijna een jaar nadat we in het vliegtuig stapten met 3 koffers richting Israel om ons geluk daar eens te beproeven, gaan we met 2 koffers terug. Terug naar Europa, waar ineens alles zo ontzettend groen is, echt een weldaad aan groen in allerlei tinten, verzadigd lijkt het bijna. En al het water! Rivieren en meren tot aan de rand van de oever gevuld! In Israel laten de bomen en struiken nu echt de blaadjes hangen, de grond is droog en de beddingen hebben al maanden geen water vervoerd. Je kunt de natuur bijna horen gillen: dorst! water! nu!
We landden in Frankrijk, Charles de Gaulle: Ben, Boaz en ik, want Jarden was al weken lang de wereld aan het verkennen. Eerst met haar oma uit Israel, met wie ze naar Amerika is gevlogen om 3 weken haar oom, tante, nichtjes en neefje te bezoeken. Daarna met dezelfde oma terug met een pitstop in Nederland, waar ze door opa en oma daar werd opgevangen om 2 weken bij hun vakantie te vieren. We dachten van tevoren dat 5 weken zonder ons te lang voor haar zou zijn, maar ze heeft het geweldig goed volgehouden, ons af en toe wel gemist, maar vooral veel lol gehad en dingen beleefd.
Terug naar Frankrijk. Vanaf het vliegveld met de gehuurde auto op weg naar Evelyn (al zolang we daar naartoe gaan rijden we verkeerd, dus deze keer was geen uitzondering...) waar we een nachtje blijven slapen, om de volgende dag naar Nederland te rijden. Heerlijk, het huis van mijn zus, de heuvels, de uitgestrekte velden met mais en rollen hooi, de kleine dorpjes - waar elke dag, maakt niet op welk tijdstip van de dag, een zondag lijkt. We kijken onze ogen uit en genieten. Lekker hard scheuren op de snelweg, eindelijk! In Israel ben je een dappere ziel als je met 120 op de kilometerwijzer het gaspedaal nog verder in durft te drukken.
En daar rijden we dan Nederland binnen, niks veranderd! Dezelfde wegaanwijsborden, iedereen rijdt keurig rechts en haalt links in, koeien in de weilanden langs de weg. He, koeien! De echte zwart-wit gevlekte kent Boaz alleen maar van zijn boekje met dierenplaatjes. Tijd voor een introductie. Boaz vindt het interessant en op het woordje koe had hij al geoefend, dus dat kon hij nu mooi voor de dieren in het echt gebruiken. En heel veel caravans! Overal komen we ze tegen. Eindelijk rijden we dan de afrit Ouderkerk aan de Amstel vanaf de A9 af. He, er is een nieuwe kruising en er staat een KPMG gebouw waar ze nog niet eens mee begonnen waren toen we weggingen. Nog even door onze straat rijden en dan op naar ons logeeradres voor een week: het huis van dierbare vrienden in Amstelveen. Heerlijk, een huis met een tuin, bergen speelgoed, een mooie verdieping voor ons alleen, heerlijke bedden om in te slapen: wat een luxe. Dit wordt de basis waarin we in een week tijd onze geliefde vrienden en familie zullen gaan bezoeken.
En natuurlijk is er nooit genoeg tijd om iedereen die we graag wilden zien te ontmoeten en het bezoek is altijd te kort. Maar toch is het heerlijk om zoveel lieve vrienden en familie te ontmoeten. Net of we eigenlijk helemaal niet weg zijn geweest. We zitten bij vrienden in de tuin gezellig bij te praten, drinken koffie in het winkelcentrum, leuk: weer eens winkelen in Amstelveen, even later schuiven we bij andere vrienden aan voor het eten. Jarden moet natuurlijk met haar vriendinnetjes van haar vroegere school afspreken, kampeert met haar jaarlijkse kampeervriendje bij het strand en krijgt tussendoor snel even een paar oorbellen in de oortjes geschoten, want dat wilde ze al zo lang. Het babietje van hartsvriendin gezien, samen met hartsvriendin 2. Opa en oma moeten natuurlijk ook bezocht worden. Boaz schuift in de tuin op de tractor rond, zit samen met z'n zus achter de piano en bij oma in het stoeltje achter op de fiets, en leeft zich uit in de speeltuin. Ik ga met mam weer eens naar die leuke kledingwinkel in Winschoten waar ik altijd bovenbudgettelijk slaag. Jeee: de HEMA, H&M, C&A, V&D, Zeeman, Kruidvat, Blokker, alles moet natuurlijk even bezocht worden. Eindelijk kan het weer!
Een dagje met beste vriendin, wandelen in het Vondelpark, slenteren door de Leidsestraat, even op onze oude werkplek kijken, samen eten en vooral veel praten en lachen. En na twee jaar eindelijk weer eens naar de kapper, want ik wil niemand anders aan m'n haar hebben dan Mark van Devils & Angels aan de Vijzelgracht. Eten bij onze goede vriendin en Jardens kampeervriendje, met wie ze graag wil trouwen. En Boaz vindt het allemaal prima, die kun je overal mee naartoe nemen, hij vermaakt zich wel, vooral als er een tuin is en dingen met wielen waar je op kunt zitten. En dan is het ineens vrijdag: tijd om de spullen in te pakken, huis schoon te maken en op weg te gaan naar Frankrijk. gelukkig zien we onze lieve gastheer en -vrouw nog, net terug van vakantie. Hup, hun koffers aan de kant, lekker drankje en hapje erbij en relaxed in de tuin bijkletsen. Maar dan is het toch echt tijd. De spullen gaan in de auto, Boaz en Jarden vast in de riemen en we rijden met onze geweldige Citroen C4 diesel (wat kan dat ding trekken zeg!) richting Parijs.
Na weer fout te zijn gereden komen we aan op de plek waar we zijn begonnen: bij Evelyn in Pommeuse. Pap, mam en zus met gezin zijn er al en het wordt een weekend van samen buiten eten, veel rond het zwembadje zitten om te kijken naar neefjes en nichtjes die met elkaar spelen (leuk om ze zo bij elkaar te zien!) en natuurlijk een bezoekje aan Disney. Jarden gaat 2 keer met Evelyn mee naar de manege waar ze op een pony mag rijden. Eerst in de binnenbak en daarna ook buiten in de velden. Jarden kleedt zich helemaal in stijl aan: broek en topje, ze wil er als een heuse amazone uitzien. Ze is met alles ontzettend serieus bezig, of het nou het borstelen en opzadelen van de pony is, of het opvolgen van de aanwijzingen van tante die met de zweep midden in de bak staat en vrolijk meerent buiten als er wordt gedraafd (en de temperatuur doet niet onder voor een doorsnee zomerdag in Israel!)
En dan is het tijd voor afscheid van bijna de hele familie en gaan wij richting Luxemburg, Lultzhausen om prezies te zijn. We logeren in een een mooie jeugdherberg bij een prachtig meer. 's Ochtends op z'n jeugdherbergs met een gemengd gezelschap in de ontbijtruimte: gezinnen zoals de onze en een groep kinderen die op zeilkamp zijn. Zelf je rommel opruimen, zelfs zelf de tafels schoonmaken, maar dat gaat me te ver. Leuk kamertje met stapelbedden (gaat me na jaren van jeugherbergervaring wel wat tegenstaan, in een familiekamer verwacht ik onderhand wel een tweepersoonsbed) en logeerkribje voor baby Bo. We zijn veel op stap, wandelen over de brug naar de overkant van het meer - mooi de nevel nog op het water - in de bergen, zelfs Boaz loopt zo'n 2 kilometer met behulp van spelletjes doen en af en toe even stoppen omdat hij een bepaald hobbeltje in de weg tien keer opnieuw wil bewandelen. Het is er gewoon mooi en rustig en groen. Er valt buiten dit niet veel te beleven, Luxemburg stad kennen we nu wel een beetje en buiten dat is het in elk stadje vooral erg rustig. Wel ontdekken we een winkelcentrum met een HEMA, Kruidvat, Zeeman en Blokker! Nou, dat is natuurlijk precies wat we nodig hadden! De Nederlandse versies zijn groter en leuker, maar het was toch nog een leuk extraatje.
Met Jarden nog gevaren in een kano op het meer/de rivier, waar we een zij-arm helemaal zijn afgevaren. We huren de kano bij de herberg waar de behulpzame maar net (en niet goed) ingewerkte jongen zich met vallen en opstaan door de kanoverhuurprocedure heenslaat. Vestjes aan (hoe ging dat schuurtje ook alweer open en waar heb ik de sleutel eigenlijk?), peddels uitkiezen (neem jij maar een dubbele peddel, want jij moet al het werk doen, zegt hij tegen mij. o, maar dat moet ik ook, zegt een andere huurder, terwijl zijn vrouw er schaapachtig bij staat te lachen. nee, u moet gewoon de normale peddel nemen, zegt de jongen. waarom? denk ik, wat maakt het uit?), kano's van het slot (oooh, waar is DIE sleutel nou weer?), slepen naar het water (loeizwaar!) en routes met no-go zones meegeven (o, shit, vergeten in het kantoortje, even - betekent 10 minuten wachten voor ons - halen!). Uiteindelijk is het allemaal gelukt en hebben Jarden en ik heerlijk een paar uur op het water gevaren. Weer: wat een rust, wat groen, en wat mooi.
Na twee nachtjes natuurschoon gaan we voor de laatste keer op weg naar zus Evelyn. Nog even van de tuin genieten, kinderen nog maar eens in het zwembajde en Jarden nog een keer op de rug van een pony, de volgende dag vetrekken we met volle koffers richting het vliegveld. Past allemaal nog in de auto ook! Was wel even een Tangram oplossen, ik achterin met Bo en Jar, 2 koffers voorin en de rest in de achterbak. We moesten Ben wel helpen met naar verkeer van rechts uitkijken, want die kant was door de koffers geheel aan het bestuurderszicht onttrokken.
En daar stonden we dan weer in de rij, vertrouwd Ivriet om ons heen horend en door de vertrouwde bewaking heen. De incheck ging gesmeerd, die paar kilo's extra werden ons niet aangerekend, maar bij de controle bij de gate stuitten we op rotpersoneel. Skates in de handbagage zijn gevaarlijk! Nou ja, wie had dat ooit gedacht? Ik probeer nog wat voor elkaar te krijgen, maar de dame begint steeds harder te roepen dat we de skates bij de bagage drop off af kunnen leveren. Aaaah! Nou, geef die zonnebrand en deodorant die je hebt weggegooid ook maar weer terug dan gaat die ook mee naar de incheck, trut. Was even de 100 ml vloeistofregel vergeten... Benjamin rennend terug en ik sta met een schreeuwende Boaz en een beduusde Jarden te wachten tot ie terugkomt. En dat doet hij gelukkig. In het vliegtuig voel ik me meteen weer thuis. Iedereen kletst met elkaar en de stewardessen zijn leuk, behulpzaam en kindvriendelijk. Niks geen: "zo zijn de regels" meer (behalve wanneer er steevast bij elke vlucht wel iemand opstaat om alvast zijn handbagage te verzamelen zodra de wielen de landingsbaan hebben geraakt. Dat gaat zelfs een Israelische stewardess te ver). We gaan naar huis. Compleet met 2 kinderen.
We hebben 2 geweldige weken gehad en het was bijzonder om alles en iedereen weer te zien. We kijken nu al uit naar de volgende keer dat we iedereen zien.
We landden in Frankrijk, Charles de Gaulle: Ben, Boaz en ik, want Jarden was al weken lang de wereld aan het verkennen. Eerst met haar oma uit Israel, met wie ze naar Amerika is gevlogen om 3 weken haar oom, tante, nichtjes en neefje te bezoeken. Daarna met dezelfde oma terug met een pitstop in Nederland, waar ze door opa en oma daar werd opgevangen om 2 weken bij hun vakantie te vieren. We dachten van tevoren dat 5 weken zonder ons te lang voor haar zou zijn, maar ze heeft het geweldig goed volgehouden, ons af en toe wel gemist, maar vooral veel lol gehad en dingen beleefd.
Terug naar Frankrijk. Vanaf het vliegveld met de gehuurde auto op weg naar Evelyn (al zolang we daar naartoe gaan rijden we verkeerd, dus deze keer was geen uitzondering...) waar we een nachtje blijven slapen, om de volgende dag naar Nederland te rijden. Heerlijk, het huis van mijn zus, de heuvels, de uitgestrekte velden met mais en rollen hooi, de kleine dorpjes - waar elke dag, maakt niet op welk tijdstip van de dag, een zondag lijkt. We kijken onze ogen uit en genieten. Lekker hard scheuren op de snelweg, eindelijk! In Israel ben je een dappere ziel als je met 120 op de kilometerwijzer het gaspedaal nog verder in durft te drukken.
En daar rijden we dan Nederland binnen, niks veranderd! Dezelfde wegaanwijsborden, iedereen rijdt keurig rechts en haalt links in, koeien in de weilanden langs de weg. He, koeien! De echte zwart-wit gevlekte kent Boaz alleen maar van zijn boekje met dierenplaatjes. Tijd voor een introductie. Boaz vindt het interessant en op het woordje koe had hij al geoefend, dus dat kon hij nu mooi voor de dieren in het echt gebruiken. En heel veel caravans! Overal komen we ze tegen. Eindelijk rijden we dan de afrit Ouderkerk aan de Amstel vanaf de A9 af. He, er is een nieuwe kruising en er staat een KPMG gebouw waar ze nog niet eens mee begonnen waren toen we weggingen. Nog even door onze straat rijden en dan op naar ons logeeradres voor een week: het huis van dierbare vrienden in Amstelveen. Heerlijk, een huis met een tuin, bergen speelgoed, een mooie verdieping voor ons alleen, heerlijke bedden om in te slapen: wat een luxe. Dit wordt de basis waarin we in een week tijd onze geliefde vrienden en familie zullen gaan bezoeken.
En natuurlijk is er nooit genoeg tijd om iedereen die we graag wilden zien te ontmoeten en het bezoek is altijd te kort. Maar toch is het heerlijk om zoveel lieve vrienden en familie te ontmoeten. Net of we eigenlijk helemaal niet weg zijn geweest. We zitten bij vrienden in de tuin gezellig bij te praten, drinken koffie in het winkelcentrum, leuk: weer eens winkelen in Amstelveen, even later schuiven we bij andere vrienden aan voor het eten. Jarden moet natuurlijk met haar vriendinnetjes van haar vroegere school afspreken, kampeert met haar jaarlijkse kampeervriendje bij het strand en krijgt tussendoor snel even een paar oorbellen in de oortjes geschoten, want dat wilde ze al zo lang. Het babietje van hartsvriendin gezien, samen met hartsvriendin 2. Opa en oma moeten natuurlijk ook bezocht worden. Boaz schuift in de tuin op de tractor rond, zit samen met z'n zus achter de piano en bij oma in het stoeltje achter op de fiets, en leeft zich uit in de speeltuin. Ik ga met mam weer eens naar die leuke kledingwinkel in Winschoten waar ik altijd bovenbudgettelijk slaag. Jeee: de HEMA, H&M, C&A, V&D, Zeeman, Kruidvat, Blokker, alles moet natuurlijk even bezocht worden. Eindelijk kan het weer!
Een dagje met beste vriendin, wandelen in het Vondelpark, slenteren door de Leidsestraat, even op onze oude werkplek kijken, samen eten en vooral veel praten en lachen. En na twee jaar eindelijk weer eens naar de kapper, want ik wil niemand anders aan m'n haar hebben dan Mark van Devils & Angels aan de Vijzelgracht. Eten bij onze goede vriendin en Jardens kampeervriendje, met wie ze graag wil trouwen. En Boaz vindt het allemaal prima, die kun je overal mee naartoe nemen, hij vermaakt zich wel, vooral als er een tuin is en dingen met wielen waar je op kunt zitten. En dan is het ineens vrijdag: tijd om de spullen in te pakken, huis schoon te maken en op weg te gaan naar Frankrijk. gelukkig zien we onze lieve gastheer en -vrouw nog, net terug van vakantie. Hup, hun koffers aan de kant, lekker drankje en hapje erbij en relaxed in de tuin bijkletsen. Maar dan is het toch echt tijd. De spullen gaan in de auto, Boaz en Jarden vast in de riemen en we rijden met onze geweldige Citroen C4 diesel (wat kan dat ding trekken zeg!) richting Parijs.
Na weer fout te zijn gereden komen we aan op de plek waar we zijn begonnen: bij Evelyn in Pommeuse. Pap, mam en zus met gezin zijn er al en het wordt een weekend van samen buiten eten, veel rond het zwembadje zitten om te kijken naar neefjes en nichtjes die met elkaar spelen (leuk om ze zo bij elkaar te zien!) en natuurlijk een bezoekje aan Disney. Jarden gaat 2 keer met Evelyn mee naar de manege waar ze op een pony mag rijden. Eerst in de binnenbak en daarna ook buiten in de velden. Jarden kleedt zich helemaal in stijl aan: broek en topje, ze wil er als een heuse amazone uitzien. Ze is met alles ontzettend serieus bezig, of het nou het borstelen en opzadelen van de pony is, of het opvolgen van de aanwijzingen van tante die met de zweep midden in de bak staat en vrolijk meerent buiten als er wordt gedraafd (en de temperatuur doet niet onder voor een doorsnee zomerdag in Israel!)
En dan is het tijd voor afscheid van bijna de hele familie en gaan wij richting Luxemburg, Lultzhausen om prezies te zijn. We logeren in een een mooie jeugdherberg bij een prachtig meer. 's Ochtends op z'n jeugdherbergs met een gemengd gezelschap in de ontbijtruimte: gezinnen zoals de onze en een groep kinderen die op zeilkamp zijn. Zelf je rommel opruimen, zelfs zelf de tafels schoonmaken, maar dat gaat me te ver. Leuk kamertje met stapelbedden (gaat me na jaren van jeugherbergervaring wel wat tegenstaan, in een familiekamer verwacht ik onderhand wel een tweepersoonsbed) en logeerkribje voor baby Bo. We zijn veel op stap, wandelen over de brug naar de overkant van het meer - mooi de nevel nog op het water - in de bergen, zelfs Boaz loopt zo'n 2 kilometer met behulp van spelletjes doen en af en toe even stoppen omdat hij een bepaald hobbeltje in de weg tien keer opnieuw wil bewandelen. Het is er gewoon mooi en rustig en groen. Er valt buiten dit niet veel te beleven, Luxemburg stad kennen we nu wel een beetje en buiten dat is het in elk stadje vooral erg rustig. Wel ontdekken we een winkelcentrum met een HEMA, Kruidvat, Zeeman en Blokker! Nou, dat is natuurlijk precies wat we nodig hadden! De Nederlandse versies zijn groter en leuker, maar het was toch nog een leuk extraatje.
Met Jarden nog gevaren in een kano op het meer/de rivier, waar we een zij-arm helemaal zijn afgevaren. We huren de kano bij de herberg waar de behulpzame maar net (en niet goed) ingewerkte jongen zich met vallen en opstaan door de kanoverhuurprocedure heenslaat. Vestjes aan (hoe ging dat schuurtje ook alweer open en waar heb ik de sleutel eigenlijk?), peddels uitkiezen (neem jij maar een dubbele peddel, want jij moet al het werk doen, zegt hij tegen mij. o, maar dat moet ik ook, zegt een andere huurder, terwijl zijn vrouw er schaapachtig bij staat te lachen. nee, u moet gewoon de normale peddel nemen, zegt de jongen. waarom? denk ik, wat maakt het uit?), kano's van het slot (oooh, waar is DIE sleutel nou weer?), slepen naar het water (loeizwaar!) en routes met no-go zones meegeven (o, shit, vergeten in het kantoortje, even - betekent 10 minuten wachten voor ons - halen!). Uiteindelijk is het allemaal gelukt en hebben Jarden en ik heerlijk een paar uur op het water gevaren. Weer: wat een rust, wat groen, en wat mooi.
Na twee nachtjes natuurschoon gaan we voor de laatste keer op weg naar zus Evelyn. Nog even van de tuin genieten, kinderen nog maar eens in het zwembajde en Jarden nog een keer op de rug van een pony, de volgende dag vetrekken we met volle koffers richting het vliegveld. Past allemaal nog in de auto ook! Was wel even een Tangram oplossen, ik achterin met Bo en Jar, 2 koffers voorin en de rest in de achterbak. We moesten Ben wel helpen met naar verkeer van rechts uitkijken, want die kant was door de koffers geheel aan het bestuurderszicht onttrokken.
En daar stonden we dan weer in de rij, vertrouwd Ivriet om ons heen horend en door de vertrouwde bewaking heen. De incheck ging gesmeerd, die paar kilo's extra werden ons niet aangerekend, maar bij de controle bij de gate stuitten we op rotpersoneel. Skates in de handbagage zijn gevaarlijk! Nou ja, wie had dat ooit gedacht? Ik probeer nog wat voor elkaar te krijgen, maar de dame begint steeds harder te roepen dat we de skates bij de bagage drop off af kunnen leveren. Aaaah! Nou, geef die zonnebrand en deodorant die je hebt weggegooid ook maar weer terug dan gaat die ook mee naar de incheck, trut. Was even de 100 ml vloeistofregel vergeten... Benjamin rennend terug en ik sta met een schreeuwende Boaz en een beduusde Jarden te wachten tot ie terugkomt. En dat doet hij gelukkig. In het vliegtuig voel ik me meteen weer thuis. Iedereen kletst met elkaar en de stewardessen zijn leuk, behulpzaam en kindvriendelijk. Niks geen: "zo zijn de regels" meer (behalve wanneer er steevast bij elke vlucht wel iemand opstaat om alvast zijn handbagage te verzamelen zodra de wielen de landingsbaan hebben geraakt. Dat gaat zelfs een Israelische stewardess te ver). We gaan naar huis. Compleet met 2 kinderen.
We hebben 2 geweldige weken gehad en het was bijzonder om alles en iedereen weer te zien. We kijken nu al uit naar de volgende keer dat we iedereen zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)
