Bijdrage Volkskrant Reizen

Ik probeer ook regelmatig (betekent bij mij af en toe) op mijn weblog van Volkskrant Reizen te schrijven. Omdat Israel toch vaak de meest heftige reacties losmaakt, gaan mijn bijdrages vaak over Israel en het conflict. Deze week las ik op de website van Volkskrant Reizen een bijdrage van Sophie Hilbrand, die voor een uitzending van Spuiten en Slikken in Tel Aviv was gestrand. Ook hier kwamen natuurlijk weer de meeste explosieve reacties op en ik kon niet anders dan ook reageren. Je kunt mijn bijdrage lezen via de volgende link: http://www.volkskrantreizen.nl/correspondent/Saskia-in-Israel/artikel10636969/israel_altijd_goed_voor_e.

Geitenboerderij Sataf

We hebben op een feestje van een ex collega van Ben een Deens stel leren kennen. Ze zijn hier omdat zij bij het Rode Kruis werkt. Hij is journalist en zorgt voor de 3 kinderen. Vorige week zijn we met hun naar de geitenboerderij bij Sataf gegaan. Voor ons een nieuwe plek, waar ons nieuwe autootje (de ander gaf er te vaak de brui aan - kan ik ook wel een blog over vol schrijven, doe ik misschien nog wel eens - kortom, verkocht en Hyundai Getz gekocht) de barre tocht over onverharde wegen heeft doorstaan. Onze vrienden reden prinsheerlijk in Jeeps, dus die hadden geen moeite met de weg. Aan het eind van de weg lag een klein paradijsje, met een overdekt zitplaatsje en geruite kleedjes op de tafel, waar we ons in de schaduw tegoed deden aan de huisgemaakte geitenkaasjes, olijven, zongedroogde tomaatjes, brood en een glaasje wijn. Dit alles samen met een goed gesprek, fijn gezelschap en kinderen die leuk met elkaar speelden, maakten het een geweldige middag. Zeker een plek om terug te komen en vrienden om vaker mee af te spreken. Al met al blijf ik me toch erg Europees voelen, ook al voel ik me hier in Israel thuis.

Thuis spelen

Bij ons huis hebben we een klein plaatsje waar de kinderen kunnen spelen. Jarden is sinds een paar weken net haar springtouw vergroeid en springt nog net geen touwtje in bed... Natuurlijk moeten we de hele tijd kijken naar de nieuwe dingen die ze kan: "Kijk, ik kan wel 20 keer achter elkaar", "Kijk, ik kan eerst vooruit en dan achteruit...nu op een been...en nu met ogen dicht!" Ja, ja, ze oefent wat af en ook al haar vriendinnen zijn dankzij haar verslingerd geraakt.

Boaz vindt ergens in en uit klimmen erg leuk en houdt van pakkertje spelen, op en neer het paadje afrennend, het liefst met zijn zus. Zijn eigen wagen duwen is ook favoriet en Mini de cavia had na Jarden geen grotere fan kunnen krijgen dan Boaz. "Ninni!" roept hij enthousiast als hij haar ziet en ze krijgt sla en worteltjes van hem uit de koelkast. Ook aait hij haar op zijn manier heel lief. Net iets te hard natuurlijk, zodat Mini soms haar tandjes in een vinger zet en Boaz hartverscheurend begint te huilen, niet begrijpend waar hij dit aan verdient heeft.

We komen terug!

Na een jaar in Israel hebben we besloten om terug te komen naar Nederland...voor 2 weken dan. We komen van 6 tot 20 augustus en zijn ongeveer een week in NL. We vliegen naar en van Charles de Gaulle in Parijs. Jarden gaat 1 juli al op reis: eerst 3 weken met haar Israelische oma naar Amerika, om haar tante, oom, nichtjes en neefje te bezoeken en daarna 2 weken naar NL bij haar opa en oma daar.

Strandweer!

Het is hier sinds een aantal weken goed warm. Er zitten af en toe dagen met een hittegolf tussen, zodat we beter binnen kunnen blijven. Afgelopen woensdag en donderdag was het ook weer zover, het was gemiddeld 35 graden. Gelukkig is het goed uit te houden, airco helpt ook erg mee en we wonen op een beneden etage, zodat het vrij koel blijft binnen. Dag en nacht staan onze ramen open en we slapen onder een dun dekentje. Mij hoor je niet klagen, ik vind het heerlijk!

De afgelopen weekenden zijn we vrijwel elke zaterdag naar het strand in Risjon LeTsion geweest. Jarden dook meteen de zee in, net alsof ze al jaren aan het strand woonde. Boaz had wat meer tijd nodig, maar elke week was een enorme sprong vooruit: de eerste keer bleef hij op zijn handoekje. Probeerde wel al het zonnebaden uit, maar dat was het dan. De keer daarna stapte hij dapper door het zand en durfde zelfs met zijn voetjes in de zee te staan. De weken daarna rende hij spontaan de zee in en ging zelfs in het water liggen. Alleen dat zoute water in je mond...

Staartje Familiebezoek

Nog steeds niet het hele verhaal verteld. Want na het vertrek van zus 1 en ouders, was er natuurlijk nog een tweede zus over! Wij gingen die week wel weer aan het werk, naar school en naar de creche, dus voor Evelyn de kans om even bij te komen van het gereis en om alles op haar gemakkie doen. Twee dagen heeft ze doorgebracht in Netanya, bij Bens moeder en nicht, lekker bakken op het strand en kampvuren kijken tijdens Lag BaOmer, de dag waarop de dood van Rabbi Shimon Bar Jochai wordt herdacht. Deze rabbijn is een van de grondleggers van de Kabbala, de joodse mystieke leer, die op de dag van zijn overlijden de diepste geheimen van de Kabbala onthulde. De reden waarom er kampvuren worden aangestoken op deze dag, is om te herdenken dat het pas donker werd nadat Jochai alles had verteld wat hij wilde vertellen en dat al het licht daarmee ondergeschikt is aan het spirituele licht. Het kampvuur symboliseert de kracht van het licht.

Samen met Evelyn nog gewandeld, langs een rivier (de schildpaddenrivier, waar we ook al eerder met mijn ouders waren) naar de zee. Erg bijzonder om te zien. Van de brede rivier is bij het overgaan in de zee nog maar een klein stroompje over.


We zijn ook een dag met z'n allen naar het noorden gereden, langs de grens met Jordanie. Eerst hebben we in Tel Dan, een natuurgebied in de Galilee gewandeld. Overal stroomt water, er staan zelfs bordjes die verwijzen naar het paradijs. Op de top van een heuvel staat een prachtige grote boom van wel 2000 jaar oud! Ook zijn er overblijfselen van een oude tempel te zien.


Later die dag rijden we door naar het meer van Galilee, in Israel de Kinerret genoemd. Jarden maakt natuurlijk meteen weer vrienden met een meisje daar en durft het koude water in te gaan. Ook Boaz raakt langzaam over zijn angst voor koud water heen en steekt af en toe een voetje in het meer.


En dan is het familiebezoek voorbij... We hebben erg genoten om iedereen zo dicht bij te hebben en gewoon weer samen te kunnen eten, drinken, lezen en kletsen. Wat ik vooral heerlijk vond, was dat ik gewoon in de auto kon stappen en 10 minuten later bij mijn ouders en zus op de stoep stond. En familie die om me heen scharrelt, terwijl ik een boekje zat te lezen.

Familiebezoek - Vervolg

En dat was nog niet alles! Wat hebben we nog meer gedaan? Evelyn, Marleen en ik zijn samen een dagje op stap geweest, naar Ein Kerem, een dorpje tegen Jeruzalem aan. Het dorpje is een voormalig Arabisch dorp, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog zijn de inwoners echter gevlucht en wonen er vooral Joodse mensen in het dorp. De architectuur van een aantal huizen en andere gebouwen laat inderdaad zien dat het hier een voormalig Arabisch dorp betreft. Ein Kerem is voor Christenen vooral bekend als de plek waar Maria vaak kwam en waar zij haar schoonzus Elisheva ontmoete toen zij beide zwanger waren. Maria van Jezus en Elisheva van Johannes de Doper. Er is een kerk geplaatst op de plek waar Maria en Elisheva elkaar ontmoeten en de bron waar Maria regelmatig uit dronk is nog steeds te bezoeken (het water is alleen niet meer drinkbaar...). Er is ook een kerk voor Johannes de Doper gebouwd en er is een mooi klooster van Les Soeurs de Notre-Dame de Sion. Nadat we alles hebben bekeken hebben we lekker gegeten bij een Libanees restaurantje.
Voor meer informatie over Ein Kerem: http://en.wikipedia.org/wiki/Ein_Kerem.


De volgende dag vroeg in de ochtend vertrokken Peter, Marleen, Milo en Ymke naar Nederland... Voor papa en mama was dit de laatste dag (dachten we) en tijd om datgene te doen wat ze absoluut nog wilden doen voor hun vertrek. Papa wilde graag Ein Kerem zien (wel een klus met zijn heup en kruk, want er moeten veel trappen gelopen worden) en mama wilde graag naar een kibboets. Evelyn en ik hadden Ein Kerem al gezien, dus gingen wij wandelen bij Tsafat, een mooie wandelroute door de bergen zo'n 10 kilometer vanaf ons huis. Jarden en Boaz gingen natuurlijk ook mee. Aan het eind van onze route belandden we in de speeltuin, waar papa, mama en Benjamin, die samen Ein Kerem hadden bezocht, ons op kwamen halen.


Daarna zijn we naar Tsoeba gegaan, een mooie kibboets zo'n 20 kilometer bij ons vandaan. Het liefst zouden Ben en ik, en ook Jarden, in een kibboets willen wonen: kinderen lekker naar buiten zonder zorgen, de sfeer is vaak geweldig en je hebt een leuk huis met tuin in een beschermde, kleinschalige omgeving. Tsoeba komt zeker in aanmerking, mochten we ooit gaan verhuizen naar een kibboets!


Het was de bedoeling dat papa en mama de volgende dag zouden vertrekken, maar er kwam een kink in de kabel. Benjamin en Jarden brachten de reizigers midden in de nacht naar het vliegveld, maar toen bleek dat papa en mama helemaal niet op de lijst stonden! De vlucht was overboekt en er was gewoon geen plek meer, maar hier waren we van tevoren niet over geinformeerd. Benjamin heeft hemel en aarde bewogen, de medewerkers van Issta, de reisorganisatie, en El Al net zo lang aan het hoofd gezeurd, totdat hij het voor elkaar heeft gekregen dat de koffers in ieder geval achter konden blijven en papa en mama al ingecheckt waren. We hoefden nu alleen nog maar hun boarding passen op te halen. Heeft wel uren geduurd en daarna dus weer naar Mevasseret en wachten tot de middag. Achteraf heeft de baas van Issta NL heeft haar welgemeende excuses aangeboden en 100 euro korting p.p. toegezegd, heel netjes. Het ophalen van de boarding passen verliep soepel en ik heb na enig aandringen ook nog mooie plekken voor pap en mam kunnen regelen, zodat ze iig geval genoeg beenruimte hadden. O ja, en een rolstoel met duwer tot aan de gate.