Sint & Woestijn

Foto's van de oase in de woestijn. Wadi David bij Ein Gedi, Dode Zee

Ik heb me voorgenomen wat vaker op mijn blog te schrijven, dus jullie zullen het merken ook: elke dag een nieuw bericht! Hmmm, eens kijken hoe lang ik dat vol ga houden...

Zoals beloofd: hoe was het sinterklaasfeest gister? Heel erg leuk. Zoals een echt Sintfeest hoort te zijn: met snoepjes, pepernoten, manderijnen en echte gluhwein (oetsje te vroeg, maar het gaat om het idee)... en een juf die erbij staat dat je van alles maar 1 mag nemen! Ha, gelukkig waren ze niet zo streng en kon iedereen toch los gaan. Het was ontzettend leuk georganiseerd, met voor alle kinderen een cadeautje en een chocoladeletter, zelfs Boaz kreeg er een! De Sint leek alleen wel een van de straat getrokken toevallige Nederlandse voorbijganger (niet zo raar in Modi'in, waar veel Nederlanders wonen), met zijn spijkerbroek en sportschoenen die overduidelijk onder zijn mantel uit staken. De Pieten waren zoals het moet: grappig, veel aanwezig en halverwege het feest met witte plekken op het gezicht van het zweten in het synthetische pakje. Er was een lachpiet, een shiroetiempiet (shiroetiem betekent onder andere wc in het Ivriet, en deze piet kwam binnen met een toiletrol achter zich aan gerold) en een nietpiet, die overal "niet" op zei. Ook Jarden mocht bij de Sint komen en werd gevraagd haar favoriete bezigheid te laten zien: handstand en radslag doen. Als 7-jarige stond ze daar als een wat slungelig wordende meid, die toch ineens erg verlegen was voor de Sint. Maar de handstand werd gedaan en natuurlijk veel door de pieten nagedaan. Jarden doet echt overal de handstand en radslag, in huis, middenin de kamer of tegen de muur, het liefst dan met haar voeten het licht aan en uit doen, buiten op straat, in de winkel en op school. Heel herkenbaar, heb ik toen ik klein was ook een periode gedaan, maar zou niet weten of mijn armen het nu nog houden... Een erg geslaagd feest, gezellig ook, met ouders van de Nederlandse school, waarvan ik nu het merendeel ken. Voor Jarden is na dit jaar het geloven in de Sint er wel af, ze weet al dat wij de cadeautjes voor haar kopen en in haar schoen doen, dat er niemand door de schoorsteen kruipt en ook hoe de pieten van het Sinterklaasjournaal er in het echt uitzien. Maar toch wilde ze er nog niet helemaal aan en staat ze wel braaf liedjes voor haar gezette schoen te zingen en maakt ze tekeningen voor de Sint.

Vandaag zijn we met z'n vieren naar de Dode Zee gereden, naar Ein Gedi, waar een kiboets en een natuurpark is. Middenin de woestijn ineens een oase met watervallen, planten en dieren. Het is een wandelroute in de bergen langs een stroompje met een aantal watervallen. Jarden wilde bij elke waterval de laarzen uit en het water in, net als alle andere mensen die op deze warme dag in december hadden besloten hier naartoe te komen. We hebben steenbokken en rotskonijnen (met in de Latijnse naam procavia, dus Jarden meteen verkocht) gezien. Er schijnen ook hyena's en luipaarden en wolven rond te lopen, maar die komen alleen 's nachts tevoorschijn en zijn verder bang voor het lawaai wat de gemiddelde Israeli produceert. Een erg mooie route in witte bergen en uitzicht op de Dode Zee, ver onder ons. Helaas droogt De Dode Zee langzaam op, omdat het water uit de rivieren waardoor het gevoedt wordt onderweg door mensen wordt gebruikt. Dit kun je heel duidelijk zien als je langs de Zee rijdt: in 25 jaar is het zeker 50 meter teruggetrokken. Er wordt naar oplossingen gezocht om dit probleem op te lossen, maar in een klimaat als dit is water iets wat je snel tekort komt.

Wil je alle foto's zien die we gemaakt hebben tijdens onze wandeling? Klik dan op de onderstaande foto.

Ein Gedi

Sinterklaas

Was Jarden toch even bang dat ze Sinterklaas zou moeten missen dit jaar! Maar gelukkig zijn de Nederlanders in Israel dit volksfeest niet vergeten en worden er ook Sint feestjes georganiseerd in het land van Chanoeka en Pesach.

Afgelopen vrijdag kwam de Sint aan in Yaffo, een stadje naast Tel Aviv. De Sint voer de haven in op het rondvaartbootje waar we een paar maanden geleden nog een tochtje mee hadden gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Half Nederlands Israel met kinderen stond klaar om de Sint te begroeten en samen met hem, 3 pieten en de Nederlandse ambassadeur in Israel (netjes opgedirkt in pak) een tochtje op de boot te maken. Er werden pepernoten gestrooid, liedjes gezongen - wat eerst trouwens met liedjes als "hoofd, schouders, knieen, teen" en "en van je hela, hola houdt er de moed maar in"(!) begon, waardoor ik me af begon te vragen of de Nederlanders die hier te lang zaten de Sinterklaasliedjes waren vergeten, maar dat bleek gelukkig niet het geval - en iedereen moest natuurlijk met de goed man op de foto.

Door de harde wind voer de boot maar niet te ver uit, om de pepernoten in de buikjes van de kinderen te houden. We waren speciaal met vrienden en kinderen die een band met NL hebben gekomen, en Jarden genoot. Er was 1 piet, die iedereen geweldig aanspoorde (inclusief de Sint, die af en toe wat afwezig om zich heen zat te kijken ipv aandachtig naar de kinderen te lachen en te luisteren) en zich als een heuse piet gedroeg, met stomme grapjes en harde stem. De andere 2 waren wat verlegen, maar deelden lief pepernoten uit aan iedereen die wilde. Na het boottochtje kregen alle kinderen een zakje met Sintsnoep. Ook Boaz kreeg een zakje, wat hij een hele poos stijf in zijn hand vast heeft gehouden, dit kon niemand hem meer afnemen: zijn eerste Sintcadeau!

Het is natuurlijk heel flauw en makkelijk om vanaf de zijkant te staan zeuren, maar toch was het feest niet zoals een Nederlands Sintfeest. Er miste iets: de sfeer, de kinderen en ouders die opgewonden staan te wachten totdat een echte waardige Sint tevoorschijn komt, waar iedereen in zijn hart toch een beetje bang voor is. We gingen wat teleurgesteld naar huis en mijn vriendin deelde me lief, maar vastbesloten mee dat ze de volgende keer niet meer mee zou gaan naar een door Nederlanders in Israel georganiseerd feestje (ze was ook al mee geweest naar het kinderfeest een poosje geleden, wat ook al geen succes was). Maar waar het om ging, was dat Jarden het leuk heeft gehad, die heeft weer een portie Sint gehad, toch het leukste kinderfeest van het jaar.

En het is nog niet afgelopen. Sint komt morgen weer, nu naar de Nederlandse school in Modi'in, waar Jarden 1 keer per week naartoe gaat. Ook heeft de Sint, in de vorm van vader en moeder in NL, een grote doos vol met lekkers gestuurd: kruidnootjes, marsepein, borstplaat, speculaas, banketstaaf... noem het maar op, het zit erin! Leuk! Krijg bij het zien van al dat lekkers natuurlijk spontaan ernstige heimwee. Met zoveel mogelijk mensen delen dat heerlijke suikergoed: Jarden neemt pepernoten mee naar school om aan haar klasgenootjes uit te delen, die meteen verkocht zijn, een vriendin uit NL met 2 kinderen komt zich misselijk eten (de mond van 1 van haar zoontjes heeft letterlijk 1 uur achter elkaar non-stop kauwbewegingen gemaakt) en schoonmoeder in Netanya kan natuurlijk ook niet overgeslagen worden. Helaas heeft de Sint in NL maling aan kosjer, dus alleen een chocoladeletter en wat hagelslag bleven bij haar achter. Omdat het voor haar alleen maar een kwelling was om te kijken naar al het andere lekkers wat ze niet mocht eten, hebben we de doos maar gauw uit haar zicht gezet.

Hoe het feest morgen verloopt, vertel ik later. Ook niet onbelangrijk om te vermelden: naast het vertaalwerk voor online casino's, en wat kortlopende projecten die ik via via krijg, werk ik nu 10 uur per week voor een filmproductiemaatschappij in Jeruzalem. Ik reageerde op een vacature voor office manager/productie assistent voor 25 uur per week, maar door economische crisis is het aantal uren teruggeschroefd en is ook de inhoud van de functie veranderd (Israelischer kan het niet...). Maar, alles kan veranderen in de toekomst, het lijkt me leuk bij het bedrijf te werken.

Tweede School

Jarden is vandaag naar de Nederlandse school geweest! De Jip en Janneke School in Modi'in (http://www.dutch-school.com/), een nieuwe stad zo'n 20 minuten rijden van Mevasseret vandaan. Elke week krijgen kinderen daar 1 dag 2 uur achter elkaar les volgens het Nederlandse onderwijssysteem. Dus, Jarden zit weer gewoon in groep 4, samen met een ander jongetje. Een vriendin hier, haar jongste zoon zit bij Boaz op de creche en haar oudste zoon gaat ook een dag naar de Jip en Janneke School, heeft me op de school gewezen. Eerst dacht ik, is het niet verwarrend voor Jarden om naast het onderwijs in Ivriet ook Nederlands onderwijs te volgen? Maar ze doet het goed op de dagelijkse school, ze heeft nu zelfs ook les in een immigrantenklasje, en ze mist het Nederlandse onderwijs best wel een beetje. Dus vandaag was het weer letters aan elkaar schrijven en Huisje, Boompje, Beestje van SchoolTV kijken. Er zitten 5 andere kinderen in haar klasje, samen met 1 jongen zit zij in groep 4. Haar groepsgenoot wordt 3-talig opgevoed (Ivriet, Engels, Nederlands) en is een slimme jongen, dus ze zijn aan elkaar gewaagd volgens de juf. Voor mij ook leuk, want zo zit ik ineens weer met moeders in het Nederlands te kletsen op het geimproviseerde schoolpleintje. We worden warm onthaald en iedereen weet dat Jarden vandaag voor het eerst in de klas meedoet. Leuk.

Nog meer leuks: ik ga eindelijk eens aan de slag met werk. Het is geen wereldbaan en lang niet full-time, dus ook niet echt kas spekkend, maar het is een begin. Nooit gedacht dat ik dit werk ooit zou doen, maar ik ga promotieteksten voor online casino's vertalen van het Engels naar het Nederlands! En ik vind het nog leuk ook. Gewoon vanuit huis via een advertentiebureau in Israel. Mijn contactpersoon is een dame, volgens mij Duits of Deens, zij stuurt mij elke week teksten die vertaald moeten worden en ik wordt hier elke maand voor betaald. Alles is beter dan geen werk en zo heb ik ondertussen de mogelijkheid door te blijven zoeken naar een echte baan.

Op de terugweg vanuit Modi'in naar huis heb ik weer een trip door bezet gebied gemaakt in mijn onwetendheid. In plaats van dezelfde weg terug te nemen zag ik ineens een bord de andere kant op die mij de weg naar Jeruzalem zou wijzen. Heb ik genomen. Eerst was ik me van geen kwaad bewust, maar ineens zag ik weer een soort grenspost voorbij flitsen en de plaatsnamen begonnen Arabisch te klinken. Alle afslagen vanaf deze weg zijn afgesloten, de afslag is gewoon afgesneden en afgezet met stenen en hekken, je kunt alleen maar rechtdoor. Links en rechts muren en afrasteringen en dan zie ik een afslag naar Ramallah. Het is op zich een normale weg en redelijk druk, maar weer besef ik dat ik zo dicht bij een andere wereld woon, waar dreiging is en waar het ineens onveilig voelt. Want wat ik al eerder schreef, in een 'gewone' plek als Mevasseret voel ik me veiliger dan op straat in Nederland. Hier kun je 's avonds gewoon een wandelingetje maken en wat voor je uit mijmeren, zonder dat je over je schouder hoeft te kijken.

Iets heel anders: een paar foto's van de omgeving, zoals beloofd. Dit zijn foto's van een wandelroute in een ravijn achter Jardens school, dus letterlijk om de hoek. Let op de 2e en 4e foto: hier begint Jeruzalem vanaf de kant van Tel Aviv gezien, met een enorme begraafplaats. Har HaMenochot, de rustberg. Het is een stad op zich, omdat zoveel mogelijk Joodse mensen zo dicht mogelijk bij Jeruzalem begraven willen worden en cremeren niet mag. Er wordt zelfs al in verdiepingen begraven, begraafflats. Een andere begraafplaats in Jeruzalem is de Olijfberg.

Jarden is jarig!

Of eigenlijk, Jarden was jarig...gister. En dat hebben we natuurlijk gevierd! Met een zelfgebakken appeltaart (zonder de Hollandse basterdsuiker toch gelukt!) en lasagne als avondeten. En natuurlijk een ontbijtje op bed en liedjes in wel 3 talen. Meneer en mevrouw lagen allebei nog te slapen toen we de slaapkamer binnen kwamen, Jarden zat meteen rechtop in bed zodra ze ons hoorde en ook Boaz had niet lang nodig om met slaapzak en al rechtop in zijn bed te gaan staan. Twee slaperige koppies, Jarden glom er doorheen: eindelijk, mijn verjaardag! Tien dagen voor haar verjaardag werd het tijd voor een kalender, waarop ze de dagen af kon tellen. Samen ontworpen en gekleurd en elke dag mocht de jarige in spe een dag wegstrepen. Telkens met een andere kleur natuurlijk, dus dat leverde in de ochtend wel eens stress op, omdat nog net even voor het naar school gaan de kalender afgestreept moest worden en de juiste kleur niet gevonden kon worden. Maar we hebben het gehaald! Volgende week wordt haar feestje gevierd en op school wordt aan het eind van de maand de verjaardagen gevierd van alle kinderen die die maand jarig zijn geweest. Jarden heeft haar eerste kinderfeestje al gehad van een vriendinnetje uit de klas, waar echt alles uit de kast werd gehaald. De kinderen hebben allemaal zelf een taart gemaakt en er was een echte chocoladefontein waar je zelf je stukjes fruit en snoepjes in mocht doen. Hmm, dat is wel even wat anders dan wat wij in ons hoofd hadden, hoe kunnen we daar ooit aan tippen? We verzinnen wel iets leuks, maar dan in een wat uitgekleder vorm...

Vandaag kregen we een telefoontje van de moeder van Kisuf, Jardens vriendinnetje uit Amstelveen met Israelische ouders. Kisuf is in Israel! Maar wel helemaal bij de dode zee, zo'n anderhalf uur rijden hier vandaan, langs bezette gebieden en grotendeels door de woestijn. Oei, dat is wel even slikken, maar ik kan Jarden natuurlijk niet haar ontmoeting met haar vriendin ontnemen. En eigenlijk vind ik het wel leuk om een nieuw stuk van Israel in m'n eentje te ontdekken. Dus ik met Jarden en Boaz in de auto op weg naar hotel Royal aan de zoute zee. De weg is prachtig, met hoge, droge, witte bergen van steen en zand, Jarden en ik kijken onze ogen uit. Af en toe rijden we langs Bedoeinendorpjes, met hutjes van planken en doeken en hier en daar een kameel. Vlakbij de zee een straat met allerlei winkeltjes met aardewerken beelden. Bij elke winkel ligt een kameel voor de deur. Omdat voor mij alles wat niet Israelisch is als een bedreiging overkomt, ik ben een echte scheiterd en denk dan meteen aan bommen en granaten, kan ik pas nu ik thuis ben denken: wat bijzonder dat ik dat gezien heb. In m'n eentje in de auto met 2 kleine kinderen om te beschermen dacht ik op het moment zelf alleen aan heel hard er voorbij rijden. De controleposten die we onderweg passeren bevestigen mijn gevoel van hier is het niet helemaal pais en vree. Vriendin Anat zegt dat veel mensen ook liever omrijden dan de weg via Jerusalem te nemen naar de dode zee, terwijl het mede door de controleposten nu veilig is. Maar het is dus wel eens anders geweest.

Eenmaal bij de dode zee aangekomen, zijn we er natuurlijk nog lang niet. Nog een half uur rijden we met links de zee en rechts de woestijnbergen. En het is warm. We zien gazellen langs de weg grazen en af en toe zie je in de lege droogte ineens een oase met palmbomen en hier en daar een restaurant of een kiboets. We passeren Ein Gedi en Messada, hier ben ik een paar jaar geleden tijdens mijn eerste bezoek aan de dode zee geweest. Veel wandelroutes ook door wadi's, ravijnen en rivierbeddingen, iets wat we zeker een keer gaan doen. En dan zijn daar in de leegte ineens de hotels, in een grote groep bij elkaar aan de zee. Mensen lopen in badjassen over straat en ook Kisuf staat bij de ingang van het hotel te wachten in haar bikinibroekje en een t-shirt. Eindelijk zien ze elkaar weer, wat hebben ze elkaar gemist. De meisjes vliegen elkaar in de armen en gaan meteen samen op stap naar het zwembad. Even met oppas en papa van Kisuf gepraat en hup de auto weer in met Boaz, want ik moet nog terug en het wordt al bijna donker! Wat me eerst eng lijkt, blijkt adembenemend mooi te zijn: prachtig gekleurde luchten met de lichte, kale bergen en hier een daar een groepje lichten van een dorpje. Boaz merkt hier ondertussen niks van, hij snurkt de hele weg terug naar huis, moe van een dag op de creche. Gelukkig maar.

Boaz gaat naar een creche in een dorpje naast Mevasseret, waar hij op de babygroep zit. De eerste week ben ik er telkens bij gebleven terwijl hij 2 uurtjes per dag ging wennen, maar deze week is het echt gewoon naar de creche zonder mama. De eerste dag brullen en de hele tijd bij de leidster op schoot, maar vandaag heeft hij een paar uur zelf gespeeld, rond gekropen en spelletjes met de leidsters gedaan. Als ik hem op kom halen met Jarden zit hij met een groepje kinderen op de grond met een koekje in zijn hand heel tevreden te zijn. Zodra hij ons ziet begint hij natuurlijk meteen te huilen, maar het gaat erom dat de tijd voordat hij besefte ons te missen, hij het erg leuk heeft gehad. Leuk ook om te zien hoe hij op andere kinderen reageert en hoe hij dingen van ze overneemt.

Ook Jarden heeft het steeds leuker op school, ze heeft Mini de cavia ingezet om meer vriendinnen te scoren en dat heeft gewerkt. Op de dag dat ze Mini mee naar school nam en wat over haar heeft verteld, had ze wel 2 vriendinnen te spelen, zelfs het meisje dat eerst niet zo leuk tegen haar deed. Jarden redt het wel.

Foto's!

Eindelijk wat foto's van ons verblijf in Israel! Boaz heeft gister besloten dat hij wel kan beginnen met staan, dat hij biscuitjes lekker vindt en zonder te stikken kan opeten, dat blijven liggen op zijn rug niet leuk is als hij wordt verschoond en dat hij soms zijn fles vast wil houden bij het eten. Dat hoef je niet uit te spreiden over een paar weken, dat kan ook allemaal in 1 dag.

Jarden heeft zich zondag overgegeven aan het koekhappen op een kinderdag voor Nederlanders in Israel. Jammer genoeg waren de Nederlandse lekkernijen zoals de pannekoeken droog en koud, dus hup, de prullebak in en een potje appelstroop en een pak hagelslag elk voor 5 euro is een beetje teveel van het goede. Ik had best wel wat van de dag verwacht wat betreft contacten opdoen, maar uiteindelijk heb ik welgeteld 1 telefoonnummer opgeslagen en ze woont ook nog bijna anderhalf uur rijden hier vandaan. Niet voor herhaling vatbaar, maar we zijn wel weer een ervaring rijker.

En natuurlijk een foto van de auto. En nee, we hebben geen bon op de ruit, is gewoon reclame!

Foto's van de omgeving volgen snel. Daar zijn we het allebei over eens: de omgeving is prachtig, veel natuur en overal plekken waar je kunt wandelen, fietsen of picknicken.

Wennen

Het is wel wennen hoor, wonen in een nieuw land. De eerste paar weken werden gekenmerkt door lekker naar het strand en zwembad gaan, vakantie vieren. Tussendoor moesten er ook allerlei administratieve dingen geregeld worden, zoals inschrijven in Israel, verzekeringen en werkvergunning aanvragen en aanmelden voor school. Eerlijk gezegd is vooral Benjamin hiervoor op stap geweest, omdat ik de taal nog niet goed genoeg beheers om te begrijpen wat er wordt gezegd en om duidelijk te maken wat ik nou eigenlijk wil. Deze week ben ik er toch eens op uit geweest om bij de gemeente van Mevasseret een kopie van Benjamins Israelische bewijs van burgerschap langs te brengen om zo Jardens inschrijving op school rond te krijgen. Simpel, zou je denken, kan niks fout gaan. Nou, dat heb ik geweten... Ten eerste was de dame die ik moest hebben niet aanwezig, ze was naar de bank en moest daarna tassen ophalen (zover ik het goed heb begrepen...) De dame die mij wel kon helpen dacht eerst dat ik een schoolpasje voor Jarden op kwam halen, dat was niet wat ik nodig had. Ik in mijn beste Ivriet uitgelegd waarvoor ik kwam, want Engels is niet iets wat de meeste Israeli's goed beheersen. Ook maar goed voor mij, anders zou ik snel verleid kunnen worden om Engels te gaan spreken, iets wat ik mezelf verboden heb, tenzij het echt niet anders kan. Mij begreep ze goed, maar toen ging ze allemaal vragen stellen waarvan ik blijkbaar niet alles goed heb begrepen, want ze kon de kopie niet aannemen en doorgeven aan de dame in kwestie. Benjamin nog geprobeerd te bellen om hem met de behulpzame dame te laten praten (alles wat ik niet voor elkaar krijg en waar moeilijk over gedaan wordt, krijgt hij binnen 2 seconden geregeld, vaak nog met extra's erbij) maar ik kon hem niet te pakken te krijgen. Ik dus onverrichte zake weer op weg naar huis, Benjamin belde dat hij zelf nog wel even langs zou gaan. Natuurlijk kreeg hij het meteen voor elkaar en het bleek dat ik op een vraag van haar, of Jarden vervoer naar school nodig heeft, ja heb gezegd! En we wonen 200 meter bij haar school vandaan. Zucht... Zo gaat het dus vaak en daarom schuif ik Benjamin vaak naar voren als er dingen geregeld moeten worden. Misschien wel stom, want zo leer ik het natuurlijk nooit, maar het schellt wel tijd en hoofdpijn.

Verder over het wennen, na de eerste weken van vakantiegevoel, kwam de aanloop naar de zoektocht naar een baan en een huis. Telkens weer iets om naar uit te kijken en te regelen. Zodra we eenmaal in ons huis zitten zal alles wel meer op zijn plaats vallen, denk je dan. Maar met het nieuwe huis komt niet meteen het gevoel van ik voel me thuis, wel ben ik blij met onze eigen plek. Maar er zijn nog geen vrienden, je bent nog niet bekend met de plek, je weet niet hoe je ergens moet komen en waar de juiste supermarkt zit, die goede produkten voor een lage prijs verkoopt (een soort Israelische Lidl ;)). Afgelopen week was daarom even een dieptepunt voor mij, ook omdat ik ziek werd. Waarom zijn we gegaan? Ik mis Nederland, waar ik alles ken en waar alles makkelijk is. Zelfs mijn jeugdherinneringen komen sterk naar boven en ik mis de weilanden en de straten waar ik vroeger speelde (hoewel ik blij was dat ik toendertijd diezelfde straten achter me kon laten: ook weer het gevoel van ik wil iets nieuws, er is meer). Veel dingen zijn hier gewoon anders: de natuur, de mentaliteit van de mensen, het klimaat, het verkeer en hoe mensen hier leven. Dat was wat ik juist zo graag wilde toen ik uit Nederland vertrok, maar het valt me zwaarder dan ik had gedacht, het is niet alleen leuk om alles nieuw te hebben, alles wat je kent bestaat ineens niet meer, je moet alles opnieuw leren.

Afgelopen week mijn eerste sollicitatiegesprek gehad (als account manager bij een telemarketing bedrijf), de reis er naartoe was ook weer een geval van totale miscommunicatie. Ik wist waar ik moest zijn (dacht ik) en de buslijnen en tijden hadden we van tevoren uitgezocht. Helemaal volgens het boekje, zodat er niks mis zou kunnen gaan. Ik had de juiste bus naar Jeruzalem, waar ik het juiste kaartje kocht en ook in de stad pakte ik de juiste bus. Allemaal zelf gedaan en zelf gevraagd, helemaal goed. Ik moest op nr 1 Shderot Golda Meir zijn, de buschauffeur wist waar ik uit moest stappen. Ik was precies op tijd bij nummer 1. Maar geen IDT Global Services, het bedrijf waar ik moest zijn. Wel een tandartspraktijk en veel chassidische mensen, ik was midden in een ultra orthodoxe wijk beland. Hmm, dit kon niet goed zijn. Het telefoonnummer van IDT was niet bereikbaar, netzomin als alle opties die je kon kiezen via het algemene nummer. Mooi is dat. Benjamin gebeld, die mij zo goed en zo kwaad als hij kon probeerde te helpen via de routebeschrijving op de IDT website. Ik weer in de bus verderop de straat in, de buschauffeur heeft blijkbaar gezegd dat ik er bij de volgende halte eruit moest, maar ik dacht dat hij zei dat hij zo aan zou geven waar ik eruit moest... Helemaal de ring op met de bus, op weg naar de volgende ultra orthodoxe wijk, een lieve mevrouw in de bus legt me uit hoe ik terug moet komen en waar ik wel moet zijn. Met een andere bus weer terug en nu in ieder geval bij het industrieterrein waar ik moet zijn. Nu het juiste gebouw nog... Ierdereen die ik het vraag weet het ongeveer, maar niet goed genoeg, zodat ik blijf rondzwerven en nu toch echt gefrustreerd begin te raken. Uiteindelijk weet iemand mij toch de juiste weg uit te leggen en zijn aanbod om mij er met zijn auto naartoe te brengen sla ik vriendelijk maar resoluut af. Dat moet ik er niet ook nog eens bij hebben, een mogelijkheid dat ik een nare Israeli van me af moet slaan. Anderhalf uur na de afgesproken tijd kom ik eindelijk aan bij het gebouw van IDT, helemaal aan het andere eind van de straat, waarschijnlijk tellen ze aan beide kanten vanaf nummer 1. Geen probleem dat ik te laat ben, we doen het gesprek gewoon nu. Het gesprek verloopt prima, maar het blijkt dat je bij deze baan goed uitgebuit wordt: je werkt 9 uur per dag aan de telefoon, voor weinig geld (in de advertentie stond: goede betaling met extra's), geen extra's zoals een telefoon of lease auto, geen ziektekosten, geen pensioen, je kunt zelf elk moment ontslaan worden, dus geen contract, maar zelf moet je een boete betalen als je binnen 6 maanden vertrekt. Zelfs mijn jarenlange werkervaring leveren geen beter betaling op, er valt niet te onderhandelen. Dit doen we dus maar niet. Zo wanhopig ben ik nou ook weer niet op zoek naar een baan.

Er is nu nog een ander sollicitatiegesprek over en ik hoop van de andere solliciaties ook nog iets te horen na de feestdagen, want anders lijkt het net een bodemloze put waar ik oneindig reacties op advertenties ingooi.

Er zijn natuurlijk ook goede dingen: we hebben vanaf morgen onze eigen auto! Met dank aan mijn lieve moeder en oma. Zondag gaan we naar een kinderdag voor alle Nederlanders en hun kinderen die in Israel wonen, waar we wat toekomstige Nederlandse vrienden hopen te maken, ook voor Jarden. En vandaag heb ik op straat iemand ontmoet met een kindje bijna net zo oud als Boaz. Ze zou zomaar mijn eerste zelf gevonden vriendin in Israel kunnen worden!

Alles Nieuw

Zo, daar zijn we weer! Even een poosje uit de lucht geweest in verband met verhuizing, de aanloop daarvan en het neer laten dwarrelen van het verhuisstof. Maar, we zitten in ons eigen huis! Nog wel zonder wasmachine, bank en stoelen en morgen zonder koelkast, maar dat mag de pret niet drukken. We hebben tenslotte bedden, kasten om onze spullen in te stoppen, stromend water, een computer met internet en een telefoon. En dat allemaal in een leuk huis, waar ook Jarden en Boaz het al erg naar hun zin hebben. Woensdagavond zijn we door Avishai, een vriend van ons, hier naartoe gebracht en de volgende dag hebben we Jarden ingeschreven voor school. Vrijdag is ze met een kleine traktatie voor de kinderen in haar klas naar school gegaan, in een nieuw t-shirt met school logo en ze kwam vrolijk thuis. Er zijn dieren op school: visen en vogeltjes en de school is van binnen versierd met allemaal mooie dingen gemaakt door de kinderen. Ze zit in klas B3 en de kinderen zijn erg enthousiast en willen graag met haar spelen (daar hebben de zakjes snoep die ze heeft uitgedeeld natuurlijk ook aan meegeholpen :) ). Btekent natuurlijk ook weer nieuwe boeken kopen, die ze deze keer gelukkig niet elke dag mee hoeft te slepen naar school. De kinderen hebben daar een laatje waar ze hun spullen in kunnen leggen. De school is hier 200 meter vandaan, over een poosje kan ze alleen naar school heen en teruglopen. Vandaag is er al een vriendinnetje komen spelen die hier in de straat woont, dus we hopen dat ze het hier meer naar haar zin krijgt dan op haar vorige school.

We hebben voor we hier kwamen groot ingeslagen bij een electriciteitswinkel, waar de dames met plaknagels (met altijd de nagel van de ringvinger versierd met een bloemetje) achter een computer je bestelling verwerken en iedereen staat te dringen om geholpen te worden. Wat hebben we moeten kopen: een koelkast, wasmachine, waterkoker, tosti ijzer (Jarden kan niet zonder), staafmixer (Boaz kan niet zonder), sinaasappelpers (dachten we niet zonder te kunnen, maar staat nog onaangeraakt in de kast), strijkijzer en strijkplank. Goedkoper dan waar we het hebben gekocht konden we het niet krijgen, maar helaas betekent dit wel dat we tosti ijzer en de waterkoker al hebben moeten ruilen, de koelkast met een deuk is bezorgd, morgen wordt opgehaald en pas over een week wordt vervangen en dat de wasmachine ook een deuk heeft en het nog niet duidelijk is wanneer deze wordt vervangen. Dat was dus een bad vol met was doen vandaag, die nu overal in huis uit hangt te druppen en waarschijnlijk over 3 dagen wel droog is. O ja, de stoelen die we bij de eettafel hebben gekocht zwerven ergens tussen Netanya en Jeruzalem zodat we heel lief van de verhuurders 3 klapstoeltjes te leen hebben gekregen, omdat we anders nergens kunnen zitten. We kijken televisie op een deken op de vloer, gezellig met Mini de cavia tussen ons in. Positieve dingen zijn er natuurlijk ook: we hebben een mooie eettafel, een televisie met gratis kabel (was niet afgesloten na de vorige huurder), een computer met internet en webcam en een huistelefoon. En we hebben ook allebei een mobiele telefoon. Dit allemaal vooral dankzij de geweldige hulp die we van onze ouders krijgen! Een bedanje is wel op zijn plaats!

En... ik ben uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Er is nog geen datum geprikt, maar het gaat om administratief werk vanuit huis voor Amerikaanse bedrijven. Dit zou prima zijn voor de komende tijd, omdat we nog geen opvang hebben voor Boaz en Jarden en ik wil natuurlijk wel aan de slag. Later meer hierover. Nu gauw slapen, want de klok is hier gister een uur terug gezet (zitten we nu op de Nederlandse tijd) en ook al staat er op de klok 10 uur, ik voel me alsof het al 11 uur is.

Nog 1 laatste ding: Boaz kruipt, beetje stuntelig nog, maar toch. En hij krijgt twee boventanden, zodat hij mooie rode billetjes heeft.