Huis

We hebben een huis! (Wel onder voorbehoud, want niks is zeker totdat er getekend is...) Het is een een benedenverdieping geworden van een huis in Mevasseret, een stadje vlakbij Jeruzalem. Het is er rustig en groen, met de school voor Jarden om de hoek, en met Jeruzalem op 20 minuten afstand, dus eigenlijk hebben we een Amstelveen in Israel gevonden. We hebben er maar 2 keer voor naar Jeruzalem op een neer hoeven rijden. De eerste keer voor niks: anderhalf uur en een file getrotseerd voor een kelder zonder daglicht en open ruimtes. De huisbazin praatte er mooi omheen en vond dat de ramen onder de grond, die op een muur uitkeken, toch echt genoeg licht binnen lieten en dat de open ruimtes geen belemmering zouden zijn voor slapende kinderen in de slaapkamer met tegelijk tv en bezoek in de woonkamer. Dat ze het durfden te verhuren! Binnen een week ben je gillend gek.

De dag daarna toch nog maar een keer proberen, ditmaal via een makelaar, die wel een maand huur vraagt, maar dan weet je in ieder geval dat iemand heeft gekeken en weet of dit enigszins aan je wensen voldoet of niet. En het was raak. De eerste woning is leuk, met een tuin voor onszelf en 3 slappkamers, maar met een te kleine woonkamer. De 2e woning is een benedenverdieping, met een trapje naar beneden, een halletje waarop de 2 slaapkamers en de badkamer uitkomen en die rechtdoor leidt naar de open woon/eetkamer en keuken. Rondom het huis is een tuin en, ook niet onbelangrijk na de catacombe die we dag daarvoor zagen, overal ramen, dus veel licht. En, het zal ook niet waar zijn, de huisbaas die boven woont met vrouw en 2 oudere kinderen, spreekt Nederlands! Hij heeft een paar jaar in Nederland in Wageningen gestudeerd en werkt nu voor de Israelische overheid als bodemdeskundige. Leuke mensen die het prima vinden dat we de tuin gebruiken en meteen aanbieden dat hun dochters het leuk zouden vinden om op te passen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen! Het was even aftasten in het begin, omdat de huisbazin wat gereserveerd was: even kijken wat we in huis halen. Maar na een poosje kwam er een warme vrouw tevoorschijn en hebben we lang zitten praten. Deze week wordt alles rondgemaakt, als het goed is, met 2 mensen die borg voor ons moeten staan, en kunnen we uiterlijk 1 oktober in ons eigen huis!

Voor Jarden is er een goede school vlakbij ons huis, dus daar zijn we al uit, maar voor Boaz is het nog even zoeken. We zijn de dag nadat we ons huis hadden gevonden weer naar Mevasseret gereden om 2 misjpachtonim te bekijken, een soort oppasmoeders met maximaal 5 oppaskinderen en 1 maon, een creche. Bij de eerste misjpachton waren we bij binnekomst het liefst meteen weer omgedraaid. We kwamen een kleine kamer binnen met vieze kleden op de grond, waar 3 kinderen ons met betraande ogen aankeken. De oppasmoeder probeerde er nog iets moois van te maken: ze zijn allemaal aan het wennen en natuurlijk zitten ze hier niet de hele dag, we gaan ook op het balkon en we doen muziek eens in de week. Nee, bedankt, hier wil je je kind niet achterlaten. De tweede misjpachton was veel beter, een leuke vrouw, die alles goed in de hand leek te hebben en enthousiast was. Toch wilden we ook nog bij creches kijken om te zien hoe het er daar aantoe ging en of er plek zou zijn. De creche was ook oké op het eerste gezicht, maar ik mis toch wel de rust en het overzicht van de creche in Amstelveen... Volgens mij moeten ze mij daar ook een paar wendagen geven. Er is op dit moment geen plek op de creche, de 2e misjpachton is nog een optie. Maar we hebben nog tijd. Benjamins werk begint pas eind oktober ivm de feestdagen van 30 september tot 22 oktober (Rosj HaSjana-Joods Nieuwjaar, Jom Kipoer-Grote Verzoendag, Soekot-Loofhuttenfeest en het eindigt met Simcha Tora-Vreugde der Wet) en ik heb tot nu toe nog geen baan gevonden. Wel word ik van alle kanten geholpen door vrienden en vriendinnen en door hun vrienden en vriendinnen. Dat is wel geweldig hier: iedereen probeert een handje te helpen en niemand is te beroerd de baas aan te spreken om te vragen of er werk is voor een Nederlandse dame die nieuw is in Israel. Ik reageer op veel dingen, maar heb tot nu toe nog geen reactie gekregen. Elke dag check ik mijn mail in de hoop dat ik een positief bericht heb ontvangen. Dan duurt de tijd toch wel erg lang, ook al kan ik niet verwachten dat er binnen een week wordt gereageerd op mijn sollicitatie. Gewoon doorzoeken dan maar.

School

Jarden gaat naar school! Maandag is ze voor het eerst gegaan en ze vindt het leuk, gelukkig. Jarden gaat naar een school ver bij de plek waar we nu wonen vandaan, omdat we haar hadden aangemeld bij een school in de buurt van het huis waar we dachten te zullen gaan wonen. In Israel ben je gebonden aan een bepaalde school die in de wijk staat waar je woont. Drie dagen voor de school begon hebben we Jarden bij de gemeente aangemeld en de dag voor school begon (zondag is hier een gewone werkdag, vrijdag en zaterdag zijn vrije dagen) zijn we naar Jardens school gegaan om haar aan te melden. Geen probleem! De directrice heeft Jarden laten zien in welke klas ze komt, een halfronde klas met het alef-bet (alfabet) op het bord en dolfijnengordijnen voor de ramen, en heeft verteld wie haar juf wordt en wat ze voor de lunch mee naar school kan nemen. De schooldagen zijn zondag tot en met donderdag van 8 tot kwart voor 1 en vrijdag van 8 tot 10 voor 12. Zes dagen naar school! Maar dan wel wat korter dan in NL.

We kregen ook een lijst mee van spullen die ze nodig had voor school. Dat werd dus op zondag op stap...samen met de rest van Israel die op die allerlaatste dag besloot alles in te slaan. De winkels in Israel zijn wat betreft de hoge verwachtingen van service en het niet zo nauw nemen met de rij al heel anders dan in Nederland, maar die dag was het echt een gekkenhuis. Mensen roepen door elkaar heen om geholpen te kunnen worden en verdrukken elkaar bij de kassa. Natuurlijk staan er ook altijd een paar kinderwagens midden in het gangpad en het grappige is: niemand doet hier moeilijk over. Uiteindelijk hebben Ben en Jarden de spullen weten te bemachtigen, terwijl ik bij de ingang onder de airco probeer droog te blijven-wat een hitte-Boaz af en toe wat eten geef, en een vader uitleg wie Barbie is en wie Bratz. Maar we zijn nog niet klaar: er moeten shirts gekocht worden met het schoollogo, wat alle kinderen naar school aandoen. Een soort van uniform, maar dan veel milder. Benjamin heeft drie uur in de rij gestaan om drie shirtjes te bemachtigen. Omdat het zo druk was heeft degene die het logo er ter plekke voor je opplakt waarschijnlijk niet goed opgelet, dus het logo van Jardens eerste shirt brokkelt er op de eerste dag al af. Nou ja, we gaan binnenkort waarschijnlijk toch verhuizen, wat een andere school betekent, dus hier moeten we het dan maar even mee doen.

Jarden heeft een enorme schooltas gekregen van haar opa en oma hier. Dat is nodig omdat de kinderen elke dag de boeken en schriften mee naar school moeten nemen, net als op de middelbare school in NL. Jarden heeft taal, rekenen, wereldkennis, geometrie, tora les, topografie, muziekles en sport op school, we hebben een rooster gekregen zodat we kunnen zien welke spullen ze elke dag mee naar school moet nemen. Ze heeft ook meteen huiswerk, niet veel, maar elke dag een beetje. Ivriet schrijven en lezen oefent Benjamin elke dag met haar, omdat ze hier natuurlijk wat mee achterloopt. Dat vindt ze wel vervelend, "Ik ben aldoor de laatste als we iets op moeten schrijven". Heel logisch voor ons, maar voor Jarden, wiens sterke punten lezen en taal zijn, is het wel even slikken. Gelukkig is ze apetrots als ze na een uur geconcentreerd studeren met Benjamin al veel letters goed en best snel kan schrijven. Gelukkig heeft ze een leuke klas met een lieve en goede juf, bovendien heeft ze al vriendinnen gemaakt, dus dat komt wel goed met haar.

En het wordt...Jeruzalem

Benjamin heeft een baan gekregen bij een mensenrechtenorganisatie in Jeruzalem! En ik heb mijn werkvergunning gekregen! Donderdag de afspraak bij het ministerie van binnenlandse zaken waar een dame al onze documenten, brieven en foto's doornam en zich afvroeg waarom we uit Nederland verhuisden naar een moeilijk land zoals Israel. Niet eens zozeer een serieuze vraag om onze opzet te testen, eerder oprechte verbazing van haar kant. Eigenlijk zat ik er wat voor de sier bij en moest af en toe iets invullen en ondertekenen. Benjamin heeft het hele gesprek gevoerd en vragen beantwoord. Met als resultaat: een mooie sticker in mijn paspoort met working permit - unrestricted!

Nu zijn we hard op zoek naar woonruimte en een auto. Anat heeft vandaag een rondje leuke wijken om in te wonen in Jeruzalem gedaan met mij. Jeruzalem is totaal anders dan Netanya, veel groener, in de bergen-op elke heuvel is een andere wijk gebouwd, een andere bouwstijl en bovendien is het er mooier. Het weer is ook anders, wel net zo warm, maar veel minder vochtig en dat scheelt echt in de liters vocht die je dagelijks verliest en de energie die uit je lichaam sijpelt ongeveer een uur nadat je bent opgestaan. 's Avonds is het ook meteen een stuk minder warm en veel huizen hebben geen airconditioning, iets waar je in Netanya echt niet zonder kunt. Centrale verwarming is eerder een must, omdat het in de winter flink koud kan worden en het soms zelfs sneeuwt! We hebben een paar leuke wijken gezien en voor Anat was het meteen een reisje langs memory lane, de leukste plek was zelfs vlakbij het huis waar Anat is geboren en opgegroeid.

Tot nu toe hebben we nog niets kunnen vinden dat beschikbaar is en voor een redelijke prijs. We denken er zelfs over om in een dorpje te gaan zoeken dat aan Jeruzalem vastligt, Mevaserret. Veel mensen trekken uit Jeruzalem om in plekken vlakbij de stad te gaan wonen waar de kwaliteit van leven beter is en de scholen hoger staan aangeschreven. Nadeel voor ons is alleen dat we dan echt 2 auto's of een auto en een motorscooter moeten hebben, omdat we dan niet alles met het openbaar vervoer kunnen doen.

Vandaag ook voor het eerst in de bus van Jeruzalem naar Tel Aviv gezeten, samen met Anat en daarna met een stinkend mini busje door naar Netanya. Morgen ga ik een paar sollicitatiebrieven schrijven in de hoop dat ik ook snel een leuke baan zal vinden.

Tandje 2

Jaaa, tandje 1 heeft een zusje: tandje 2! Ze wonen naast elkaar en beide maken het goed.

Boaz heeft het fruit en de yoghurt ontdekt. Met zijn mondje open wacht hij op het volgende hapje dat hij lekker van het lepeltje sabbelt. We zijn helemaal trots dat hij ineens het fruitlicht heeft gezien en geven hem alle soorten die we in huis hebben.

Vannacht gaan we toch maar eens proberen om Boaz door te laten slapen. Na zijn ziek zijn wordt hij weer 2 keer per nacht wakker en gaat erg moeilijk slapen, tot grote frustratie van de andere vier (inlcusief Mini de caav) slapers. Nachtelijke rondjes wandelen buiten zorgen wel dat hij uiteindelijk weer in slaap valt, maar dit is toch echt niet de bedoeling. Wij verhuizen daarom allemaal naar de woonkamer vannacht zodat Boaz kan leren zelf in slaap te vallen en de hele nacht door te slapen. Ben benieuwd...

Status Saskia en dipje Jarden

Wat is het toch fijn als je contacten hebt in Israel, er valt altijd wel wat te ritselen. In eerste instantie was mijn afspraak bij het ministerie van binnenlandse zaken op 11 september (tjee, wat een datum...kan bijna niets goeds betekenen). Tijdens deze afspraak wordt bekeken of mijn status van toerist omgezet kan worden naar een voorlopige verblijfsvergunning. Dit zou onder andere betekenen dat ik mag werken! Bij het maken van de afspraak werd ons verteld dat het zin heeft om af en toe te bellen om de afspraak naar voren te schuiven. Ondanks verwoede pogingen van Benjamin, die dan elke dag op dat ene uur dat de afsprakenvooruitschuiflijn beschikbaar was belde en elke keer een ander aan de lijn kreeg die zich afvroeg waarom wij belden, was het antwoord steevast "nee, dat is niet mogelijk". Hmm, zoveel zin heeft het dus niet om te bellen. Maar... niet getreurd, dan maar via een omweg: Shifra, de jongste zus van Benjamin, kent wel iemand bij het ministerie. En ja hoor: "Stuur je gegevens maar door en ik kijk wel wat ik kan regelen." Nu kan ik de 28e al langskomen, dat is toch 2 weken eerder! Als je iemand kent, gaan de zaken zo veel sneller. Anders sta je achteraan in de rij en is het wachten op je beurt. Het ministerie is niet makkelijk overtuigd dat ik de vrouw van Benjamin ben en samen met hem hier in Israel wil wonen. Wat willen ze allemaal hebben: de normale documenten zoals geboorteakte en trouwakte (alles met apostille natuurlijk, anders is het niets waard), een brief van Benjamin over hoe we elkaar ontmoet hebben en over ons huwelijk tot nu toe. daar blijft het niet bij, ook Benjamins ouders moeten een brief schrijven over mij en mijn leven met Benjamin. En dat is niet 1-2-3- gedaan. Mirjam, Benjamins moeder, schrijft prachtige brieven over hoe goed ik ben, voor Benjamin en de staat Israel, elke ambtenaar zouden de tranen in de ogen schiten. Maar van Benjamin mag ze vooral niet overdrijven en moeten er dingen geschrapt en zakelijker worden geschreven. Benjamins versie wordt weer afgekeurd omdat deze doorspekt is met juridische taal, die geen normaal mens uit zijn pen krijgt. Uiteindelijk is er een compromis gesloten, maar dan zijn we wel 3 dagen verder. Daarnaast hebben we foto's nodig van voor en na ons huwelijk en van de bruiloft zelf. Verder moeten we bezijzen dat we ook echt samen zijn en niet voor het papiertje getrouwd zijn. Is het hebben van 2 kinderen voldoende bewijs? Lijkt me wel. Er moet in ieder geval weer een goed gevuld dossier en dito tas mee naar de afspraak. Ben benieuwd hoe het verloopt...

Jarden heeft even een dip gehad, vond dat ze niks meer kon, nooit hielp en dat we haar sukkel mochten noemen. Dit heeft ze nog nooit eerder gezegd, normaal blaakt ze van zelfvertrouwen. Hier moet ingegrepen worden en dat doen we dan ook meteen. Omdat Jarden de afgelopen tijd veel vriendinnen en familie heeft gezien die (ultra) orthodox zijn, ziet zij hoe anders zij leven: zaterdag een rustdag, bepaalde dingen niet mogen eten en andere kleding dragen. Jarden wil ook graag een lange rok dragen met een blouse en panties. Haar netjes in een staart en ze is als door een ringetje te halen. Als de gewone Jarden loopt ze wel eens met 3 dagen ongekand haar, ongestreken kleren en ongepoetste tanden rond. Maar ze wordt er erg onzeker van. We hebben haar uitgelegd dat het niet beter is om als orthodox te leven, maar anders. Het is onmogelijk voor haar om aan alle regeltjes te voldoen omdat dit niet haar en onze regels zijn. Haar enige link met het joodse geloof is dat ze geen varkensvlees eet. En dat is in Israel echt geen moeite. Gelukkig veranderde ze vandaag haar orthodoxe pakje weer voor een luchtig bloemenjurkje met spagetthibandjes en rent ze weer vrolijk rond. Scheelt toch ook wel met de hitte hier. Wel hebben we met haar afgesproken dat we morgen met haar sjabbatkleding gaan kopen, 1 keer in de week moet kunnen.

Boaz is ziek en heeft een tandje!

Boaz is sinds zondag ziek. Hij heeft koorts, hoest en heeft een snotneus. Dat betekent veel zweten, huilen en 's nachts feest vieren. Overdag gaat het gelukkig wat beter, zodat hij wel meekan naar het strand, de stad, vrienden en het zwembad. Af en toe krijgt hij een zetpil om de ergste koorts weg te nemen en de pijn wat draaglijk te maken. Ondanks alles blijft Boaz lachen, soms letterlijk tussen de tranen door. Dinsdag ontdekten we dat de ellende niet voor niets is: er is een tandje geboren! Omdat de koorts en het hoesten niet afnamen hebben we hem gisteravond meegenomen naar een avondarts. Handig, omdat je daar zonder afspraak naartoe kunt. Om 12 uur 's nachts gaan deze avondposten dicht en neemt het ziekenhuis de taak over. Er bleek gelukkig niets met hem aan de hand te zijn, ook niet door de ringwormschimmel die Jarden op de valreep voor het vertrek naar Israel opliep, en er was ook geen sprake van de 5de, 6de of 338ste ziekte. Vandaag gaat het weer een stuk beter met hem en hij lijkt hier zelf blij om te zijn.

Verder hebben wij de kinderen en onszelf bij de sociale verzekeringsbank geregistreerd. Deze instantie is in Israel verantwoordelijk zowel voor de ziektekostenverzekering als de AOW en WAO. De kinderen zijn per direct verzekerd en gezien Boaz' ziekte komt dat goed van pas. En...we hebben onze eigen bankrekening! Waar je wel niet blij mee kunt zijn als je alles opnieuw op moet starten in een ander land.

Benjamins sollicitatie ging erg goed, het gesprek was leuk en de test die hij moest doen was moeilijk, maar te doen. Begin volgende week hoort hij meer.

Gister sprak ik af met vriendin Anat, die ik heb leren kennen in Nederland, maar voor ons in maart samen met man en kind zijn vertokken naar Israel. Leuk om haar hier te zien. Samen met Boaz, Jarden en haar dochterje Yael gaan we naar het zwembad en daarna naar Tel Aviv waar Anat woont. Tel Aviv is zo anders dan Netanya. De mensen zijn rustiger, er is minder geschreeuw en getoeter op straat en de mensen zien er ook anders uit, wat meer Westers. We eten samen en gaan naar het Yarkon park, een groot park aan de rivier, met veel speeltuinen, een kleine kinderboerderij en veel mensen. Ook hier leeft het. Op de heenweg in het park veel families met kinderen, op de terugweg is het donker en is het publiek veranderd in hordes hardlopers.

Op de terugweg naar Netanya met de auto merken we weer dat de nonchalante, haast onwetende rijstijl van Israeli's tot echt gevaarlijke situaties kan leiden. Anat moet meer dan eens ingrijpen om een ongeluk te voorkomen. Ineens van rechts inhalen, de auto ertussen drukken, niet kijken als je van baan wisselt en 70 rijden op de snelweg. Je moet je ogen constant open houden en opletten wat bestuurders om je heen doen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het vrijere rijgedrag mij wel bevalt, maar op de snelweg kun je echt niet harder dan 120 rijden, want anders voelt het onveilig. Dat is in Nederland toch anders, daar stoor je je aan het feit dat iemand niet snel genoeg terug in de rechter rijbaan gaat of achter je zit te drukken om in te kunnen halen. Ik denk dat de mond van de gemiddelde Nederlander openvalt als hij in Israel rijdt en misschien niet eens de weg op durft. Net als ik de eerste paar keer dat ik hier kwam. Maar dat is nu dus anders.

Werk?

Benjamin heeft woensdag een gesprek in Jerusalem bij een mensenrechtenorganisatie. Mocht dit op iets uitlopen, dan zou dit betekenen dat we niet in Netanya kunnen blijven wonen door de afstand. Net nu we toch in het huis van Benjamins zus kunnen in een nieuwe wijk van Netanya. Hier zijn familie en vrienden dichtbij en de zee is natuurlijk ook niet onbelangrijk... Mocht het op niets uitlopen, dan is er nog uitzicht op wat andere dingen, Benjamin schakelt al zijn contacten in om een baan te kunnen vinden. Ik begin binnenkort met Ivriet lessen, iets waar ik erg naar uitkijk, omdat ik in gesprekken wordt belemmerd door een beperkte woordenschat en ik eigenlijk veel wil zeggen, maar de woorden nog niet weet. Ik dwing mezelf om zoveel mogelijk Ivriet te praten, wat betekent dat ik soms maar korte gesprekjes kan houden. Elke dag leer ik nieuwe woorden, maar ik wil ook graag de grammatica leren, zodat ik een wat sterkere basis heb. Verder slijten we onze dagen bij de zee, het zwembad en met vrienden en familie. Jarden heeft al een paar vriendinnetjes gemaakt waar ze veel mee speelt. Hier is het zomervakantie tot september, zodat ze zich niet hoeft te vervelen.