Speeltuin

Afgelopen weekend logeerde Jarden bij Benjamins neef Nathan. Neef Nathan woont met zijn vrouw en 2 kinderen in Nes Tsiona, vanaf ons huis de berg af en dan naar links, ongeveer... Het lijkt wel of Jarden sinds haar 2 maanden van huis de smaak goed te pakken heeft, want in dezelfde week sliep ze ook al bij een vriendinnetje van de Nederlandse school. Ook nu ik dit berichtje schrijf is ze op stap met een vriendinnetje naar de padvinders.

Toen we Jarden brachten voor haar logeerpartij bij neef Nathan, besloten we naar een speeltuin in de buurt te gaan en spullen voor een picnic mee te nemen. De speeltuin stond boordevol glijbanen en klimtoestellen, maar de absolute favoriet was de kabelbaan, de omega in het Ivriet. Klimmen, springen en naar de andere kant roetsjen, de hele middag lang, dat is wat de kinderen gedaan hebben.

Door de hitte, in Nes Tsiona is het door het hoge vochtigheidsgehalte gevoelsmatig 10 graden warmer dan in Jeruzalem, bewogen wij als volwassenen zo weinig mogelijk en als er geen ontkomen aan was, dan het liefst in de schaduw. Lekker eten en drinken, dat is wat wij vooral deden. En Boaz op de omega helpen. Jarden en haar vriendjes hadden geen hulp nodig en we hadden letterlijk geen kind aan ze.

Benjamin kon de verleiding niet weerstaan en waagde samen met Jarden en Boaz een ritje op de omega, en liet zich door de nauwe buis van een van de tunnelglijbanen glijden - waar Jar en Bo hem verwachtingsvol op stonden te wachten. De foto's laten het resultaat zien...

Geknipt

Eindelijk, na 2 jaar in Israel, heb ik het aangedurfd hier naar de kapper te gaan. En dat is echt een hele stap, kan ik je vertellen. Ik voelde me na mijn bezoek aan mijn 'nieuwe' kapper een beetje meer inwoner van Israel. Jarenlang liet ik niemand anders aan mijn lokken komen dan Mark, van Housewifes on Fire in Amsterdam. Tijdens de laatste vakantie in NL (vorig jaar in de zomer) heb ik nog speciaal een middagje ingepland om door Mark geknipt te worden.

Ik weet niet hoe het jullie vergaat, maar ik heb vaak bij de kapper gezeten en al in de kapperstoel gedacht: nee, dit is het niet (maar daar dan natuurlijk niks van zeggen). En daarna weken wachten tot mijn haar er weer een beetje leuk uitzag. Vriendin Suzanna raadde mij aan om naar Mark te gaan en sinds die ene knipbeurt - volgens mij alweer 10 jaar geleden - was er voor mij geen andere kapper meer. Nou moet ik wel zeggen dat Mark aan mij niet veel verdiend heeft, want ik kwam ongeveer 1 keer per jaar langs. En ook gekunstelde kapsels was niet aan mij besteed. Gelukkig wist Mark dit en knipte hij altijd een relatief onderhoudsvrij kapsel, maar wel op zo'n manier dat ik helemaal blij was met mijn nieuwe haren. Wel een jaar lang! Het is net zoals ik mijn ramen was: gewoon een jaar lang vies laten worden en na de wasbeurt ben ik wekenlang blij met het resultaat. En daar wil ik Mark niet belachelijk mee maken, want hij knipte mijn haar echt geweldig mooi.

Dus, na vorig jaar tijdens mijn vakantie voor de laatste keer bij Mark te zijn geweest, begon mijn haar ondertussen erg zwaar, lang en modelloos te worden. Het werd tijd voor mijn eigenste kapper in Israel. Dat was wel even moeilijk, want ik zie in Israel niet veel vrouwen waarvan ik denk: 'Wauw, zo zou ik mijn haar ook willen hebben, even vragen wie haar kapper is!' Tot een paar weken geleden. Toen mijn buurmeisje thuiskwam met prachtig geknipte haren. En dat leidde ertoe dat ik donderdag bij Ze'ev binnenstapte.

Nou moet ik nog iets meer uitweiden, want Ze'ev is de kapper van mijn buurvrouw, die erg gebrand is op schoon en netjes. Toen ik bij de kapsalon van Ze'ev naar binnen stapte, waren de eerste woorden die mij te binnen schoten niet 'schoon' en 'netjes'. De buitenkant van de kapsalon zag er al erg niet goed onderhouden uit. Dat is in Israel niet ongewoon, er zijn ontzettend veel winkels en werkplekken die al jaren geleden opgeknapt hadden moeten worden, maar waar je als inwoner van Israel eigenlijk immuun voor wordt en waar je niet meer je beslissing of je er naar binnen of er aan voorbij loopt vanaf laat hangen. Maar omdat het naar de kapper gaan in Israel zo'n belangrijke beslissing voor mij was, zag ik weer met mijn Nederlandse ogen. Ik stapte een kapsalon binnen waar 2 meisjes op de bank onderuitgezakt hingen en een dame die werd geknipt door een man die het best omschreven kan worden als een overjarige rocker. Lang, dun, lang geblondeerd, gekruld haar tot ver op zijn rug en tatoeages op beide armen. Jammer dat jullie mijn buurvrouw niet kennen, want de beschrijving van Ze'ev de kapper staat echt lijnrecht tegenover een beschrijving van haar. Ik besloot maar even naar het toilet te gaan en de deur naar het gangetje dat uitkwam op het buitentoilet - zonder licht! - viel uit zijn voegen. "O ja, de deur is kapot!" lachte Ze'ev mij vriendelijk toe. 'Nu kan ik nog weg' dacht ik toen ik weer ging zitten. 'Is dit wel echt de kapper die mijn buurvrouw bedoelde?' Ja, ze heeft het me haarfijn uitgelegd en de kapsalon bevindt zich precies op de door haar beschreven locatie.

Oke, het voordeel van de twijfel dan maar. "Ah, jij bent de buurvouw van R! Je komt uit Denemarken, toch?" Ik wordt naar de haarwasstoel gebracht en een van de meisjes wast mijn haren, terwijl de andere de haren van de vorige geknipte dame aanveegt en ondertussen gezellig met Ze'ev kletst. Ik begin al wat te ontspannen, want als ik iets geweldig vind, is het wel dat iemand aan mijn haren frunnikt. Daarna wordt ik in de knipstoel neergezet, waar Ze'ev mijn haren bekijkt en zegt dat ik erg lang haar heb en er best wel wat vanaf moet. Weet ik. Graag zelfs. Ik vertel hem dat ik al een jaar niet naar de kapper ben geweest omdat ik, tot ik mijn buurmeisje zag, mijn lokken niet in handen van een willekeurige kapper durfde te leggen. Vanaf dat moment kletsen en lachen Ze'ev en ik aan een stuk door. Al 35 jaar zit hij in het kappersvak en hij vindt het geweldig. Zijn zoon zit in het leger en wil ook graag vandaag nog door hem geknipt worden. "Doen ze dat niet in het leger?" vraag ik. "Denk je dat ik die gekken aan de haren van mijn zoon laat komen?" antwoord Ze'ev. Hij doet me steeds meer aan een oude, jointjes-rokende hippie denken, helemaal wanneer hij vraagt wat mijn sterrenbeeld is.

Wat een opluchting: eindelijk mijn haar weer los kunnen dragen en niet aldoor met een uitgezakte paardenstaart rondlopen! Ze'ev fohnt mijn haar, maar op een normale manier. Niet met allemaal stijfsel die je zo snel mogelijk weer uit je haar wilt wassen. Mijn haar ziet eruit zoals ik het zelf ook in model zou brengen (beetje-wax-en-de-zon-droogt-de-boel-wel-op, maar dan met een beetje extra). Ik ben blij en opgelucht: ik heb mijn nieuwe kapper in Israel gevonden. Hoef ik tenminste niet meer te wachten op een vlucht naar NL voor een kappersbezoek.

Als een speer!

Op 16 juli, midden in de drukste periode van de zomerprogramma's aan de universiteit, beviel mijn baas van een lief jongetje. Dit betende voor mij ook een vroege geboorte: van mijn nieuwe baan! Nog maar anderhalve maand had ik mijn vorige nieuwe baan en ineens moet ik het allemaal alleen doen, als hoofd van de afdeling zomerprogramma's. Zoals ik al schreef, op het hoogtepunt van de drukte, maar ik heb het overleefd, die ene dag dat 200 studenten tegelijk uit moesten checken en zich natuurlijk allemaal nare problemen aankondigden die allemaal meteen opgelost moesten worden omdat het vliegtuig NU vertrok. Er was een moment dat ik op het punt stond in huilen/gillen uit te barsten, maar gelukkig nam de gedachte "de kop d'rveur" het van mijn wanhoop over.

Ik zit in een achtbaan: de ene dag denk ik: ik weet nog helemaal niks - niet de taal, niet welke actie ik moet ondernemen en niet hoe ik dat nieuwe project aan moet pakken. De volgende dag (vandaag toevallig) denk ik: wauw het gaat geweldig! Alle problemen vat ik bij de hoorns, dat ene verschrikkelijke onoverkoombare probleem van gister blijkt na contact met een collega helemaal geen probleem te zijn en ik krijg een compliment van de directie voor mijn werk. Fjoeoe... dat lucht op.

Deze raketpromotie is voor mij een geweldige kans om te ontdekken wat ik allemaal kan, mijn grenzen te verleggen en veel nieuwe dingen te leren. En dan te bedenken dat ik een half jaar geleden nog broodjes verkocht! Nog een leuke ontmoeting met mijn vorige werkgever trouwens: bij het geboortefeestje van het zoontje van mijn net bevallen baas blijkt de catering verzorgd te zijn door Holy Bagel!

Park Ashkelon

Vandaag zijn we in Ashkelon geweest. De eerste keer sinds we hier wonen. We hadden met neef Nathan en gezin afgesproken om naar de zee te gaan. Elk weekend proberen we een natuurpark te bezoeken en we vonden een combinatie in Ashkelon: strand en natuurpark. In het park staat de oudste ronde poort ter wereld, van een stad in het Kna'anitische (Bronzen) tijdperk. Ook zijn er een aantal restanten van een stadsmuur. Terwijl Ben met Boaz richting de auto liep, had ik mooi de tijd om een paar mooie foto's te maken. Al fantaserend over de tijd dat de restanten deel uitmaakten van een volledige muur, klom ik de trap op en maakte foto's van wat ik om me heen zag. Toen ik de laatste tree nam en naar het uitzicht aan de andere kant van de stadsmuur keek, werd ik ineens wakker geschud: het was niet 2000 voor Christus maar net zoveel jaren erna: flatgebouwen en huizen met rode daken staarden mij aan...

Daarna naar de zee, waar Boaz zich natuurlijk weer helemaal uitleefde in en bij het water.

Afscheidsfeestje creche

Op de deur bij Boaz groep hangt een uitnodiging: het afscheidsfeest voor dit jaar! Niet te geloven: Boaz zit alweer een jaar in de groep bij Leah. Ik weet nog dat ik na het afgelopen jaar bang was dat hij nooit zo'n leuke leidster zou krijgen als Dalia van de babygroep. Maar Leah was net zo geweldig. Boaz heeft dit jaar zoveel gedaan: geverfd, geplakt, gekleid, muziek gemaakt, gesport, gespeeld en gedanst. Ondanks het lieve blonde koppie, hij past op de groepsfoto totaal niet in het plaatje, blijkt Boaz een van de meest gevreesde kinderen op zijn groep te zijn. Boaz laat niet het kaas va zijn brood eten en hij leert op de groep allerlei manieren om zichzelf te "verdedigen". Op een dag hoor ik van de ouders de groep uitlopen met de worden: het is hier echt overleven. Stiekem ben ik blij dat mijn zoon van zich afbijt (misschien soms iets te assertief) en niet in huilen uitbarst en naar de leidster rent. Van Leah hoor ik regelmatig dat Lidor, een jongetje in de groep, tegelijkertijd Boaz' beste vriend en ergste vijand is.

Naarmate het jaar vordert zie ik gelukkig dat de kinderen steeds meer samen spelen, delen en echt vrienden worden. Ook op het eindfeest zie ik dat Boaz praat met zijn groepgenootjes en dat ze samen met de bal spelen. Op het eindfeest geeft Dana een les rythmisch gymnastiek voor de kinderen en de ouders. Vooral de zwembandjes en het grote doek waar de kinderen zich onder kunnen verstoppen doet het goed. Aan het eind krijgt iedereen een fotoboekje mee met foto's van het afgelopen jaar. Een schot in de roos! Boaz loopt al dagen te leuren met zijn boekje en bekijkt keer op keer gebiologeerd de foto's van zichzelf en zijn groepsgenootjes. Foto's van bijzondere feestdagen, spelen in de tuin, de verjaardag, dieren kijken, alles komt voorbij. Voor ons erg leuk om te zien wat er nou allemaal gebeurde op de creche, maar volgens mij ook voor Boaz bijzonder om zo alles wat hij afgelopen jaar meegemaakt heeft, elke keer opnieuw te kunnen bekijken.

Luierloos

Ik weet nog van Jarden dat het een mijlpaal was. Wij ouders vaak nog trotser dan zij zelf. Bij Jarden is onze trots nu verschoven naar haar geweldige schoolresultaten, haar vermogen binnen 2 jaar een taal te beheersen, lekker vrolijk en zichzelf te blijven en haar onafhankelijkheid. Maar nu is Boaz aan de beurt: de luier wordt aan de wilgen gehangen en verruild voor echte onderbroeken. Als ouder moet je dan een balans vinden tussen te enthousiast meedoen: je kind bij elk piepje van de grond te grissen en naar de wc te rennen (wat hem alle motivatie ontneemt en meteen protestreacties oproept), en op de achtergrond toekijken en hem laten bepalen wanneer naar de wc te gaan (wat altijd op een nat pak plus bank/tapijt/bed uitloopt). Gelukkig is er dan altijd nog de creche. Daar gaan ze altijd veel relaxter met dit soort situaties om. Thuis zetten we Boaz elke avond voor het bad trouw op de wc, maar op de creche weigerde hij om naar de wc te gaan. Laat maar, was de reactie op de creche, het komt vanzelf wel. Daar waren wij als beterwetende ouders natuurlijk niet van overtuigd en zetten ons avondritueel gestaag voort. Tot ik op een middag op de creche in het bakje met al Boaz' reservekleding, luiers, etc. zie, dat hij nog net zoveel luiers heeft als toen ik hem in de ochtend bracht! En ja hoor: Leah, Boaz vaste leidster, vertelt dat hij de hele dag naar de wc is geweest en geen luier meer om hoeft. Nou ja, zomaar in 1 dag! Kortom, wij zijn trots!

Veel gebeurd

Zo, dat was een drukke maand. Mijn ouders kwamen eind april, zus en familie midden mei en samen vlogen ze begin juni weer terug naar NL. We moeten nog steeds wennen dat die ene afslag op de ringweg niet naar mijn ouders leidt, maar naar een huisje waar nu ongetwijfeld andere mensen zitten. Boaz heeft het nog steeds over "opa en oma?" als we er langs rijden. En wat was het weer geweldig om mijn familie zo dichtbij te hebben. Pap en mam wilden natuurlijk vooral veel naar de zee, want wat is er lekkerder dan in het blauwe water dobberen, met je kleinkinderen om je heen. We zijn met z'n allen een weekend in Metoela, in het noorden van Israel geweest, met leuke huisjes een jaccuzzi en sauna, barbecue en genoeg ruimte voor de kinderen om te spelen. We zijn naar Tel Dan geweest waar altijd en overal water stroomt en naar de Kinneret (meer van Tiberias) om lekker te zwemmen. Jarden en Boaz werden bijna elke dag opgehaald van school en de creche door opa en volgens mij heb ik nog nooit zo vaak achter elkaar gebarbecued. Dat hoeft ook even een poosje niet meer... Helaas gaat de tijd altijd veel te snel voorbij maar gelukkig hebben we veel leuke plaatjes om naar te kijken en te denken 'o ja!'.



Deel 2. Ik heb een andere baan bij de universiteit! YES! Zoals ik al hoopte, heeft mijn voet binnen de deur van de uni geleid tot iets beters, iets met meer zekerheid en uitzicht. Ik had eigenlijk tot september op mijn oude plek zullen blijven, maar op de afdeling van zomerprogramma's kwam een plek vrij voor assistent en mijn oude baas heeft (in zijn nadeel: hij werkt nu met 1 kracht minder) een goed woordje voor mij gedaan en heeft ervoor gezorgd dat ik nu drie deuren verderop werk. En... mijn huidige baas gaat over een maand met zwangerschapsverlof en dan neem ik haar baan over tot ze in december weer terugkomt! Ik ben helemaal blij! Nu mezelf nog meer ingraven daar, want ik ben niet van plan om binnenkort ergens anders te gaan werken.

Deel 3. De verkiezingen. Wat een spanning! En wat een belachelijke uitslag met de PVV als derde partij. O, had ik nu maar gestemd, en nog honderden anderen met mij, dan had mijn favoriet Cohen misschien toch gewonnen. Nu maar hopen dat de PvdA in de regering komt...

Tot slot, de WK. Wederom: wat een spanning! Wat een gedoe om die vuvuzela's en wat een rare uitslagen: Spanje verliest van Zwitserland, Frankrijk van Mexico en Duitsland van Servie??? Gelukkig voetbalt NL zoals ze hoort te voetballen. Gewoon winnen.