Op 16 juli, midden in de drukste periode van de zomerprogramma's aan de universiteit, beviel mijn baas van een lief jongetje. Dit betende voor mij ook een vroege geboorte: van mijn nieuwe baan! Nog maar anderhalve maand had ik mijn vorige nieuwe baan en ineens moet ik het allemaal alleen doen, als hoofd van de afdeling zomerprogramma's. Zoals ik al schreef, op het hoogtepunt van de drukte, maar ik heb het overleefd, die ene dag dat 200 studenten tegelijk uit moesten checken en zich natuurlijk allemaal nare problemen aankondigden die allemaal meteen opgelost moesten worden omdat het vliegtuig NU vertrok. Er was een moment dat ik op het punt stond in huilen/gillen uit te barsten, maar gelukkig nam de gedachte "de kop d'rveur" het van mijn wanhoop over.
Ik zit in een achtbaan: de ene dag denk ik: ik weet nog helemaal niks - niet de taal, niet welke actie ik moet ondernemen en niet hoe ik dat nieuwe project aan moet pakken. De volgende dag (vandaag toevallig) denk ik: wauw het gaat geweldig! Alle problemen vat ik bij de hoorns, dat ene verschrikkelijke onoverkoombare probleem van gister blijkt na contact met een collega helemaal geen probleem te zijn en ik krijg een compliment van de directie voor mijn werk. Fjoeoe... dat lucht op.
Deze raketpromotie is voor mij een geweldige kans om te ontdekken wat ik allemaal kan, mijn grenzen te verleggen en veel nieuwe dingen te leren. En dan te bedenken dat ik een half jaar geleden nog broodjes verkocht! Nog een leuke ontmoeting met mijn vorige werkgever trouwens: bij het geboortefeestje van het zoontje van mijn net bevallen baas blijkt de catering verzorgd te zijn door Holy Bagel!
dinsdag 10 augustus 2010
zaterdag 24 juli 2010
Park Ashkelon
Vandaag zijn we in Ashkelon geweest. De eerste keer sinds we hier wonen. We hadden met neef Nathan en gezin afgesproken om naar de zee te gaan. Elk weekend proberen we een natuurpark te bezoeken en we vonden een combinatie in Ashkelon: strand en natuurpark. In het park staat de oudste ronde poort ter wereld, van een stad in het Kna'anitische (Bronzen) tijdperk. Ook zijn er een aantal restanten van een stadsmuur. Terwijl Ben met Boaz richting de auto liep, had ik mooi de tijd om een paar mooie foto's te maken. Al fantaserend over de tijd dat de restanten deel uitmaakten van een volledige muur, klom ik de trap op en maakte foto's van wat ik om me heen zag. Toen ik de laatste tree nam en naar het uitzicht aan de andere kant van de stadsmuur keek, werd ik ineens wakker geschud: het was niet 2000 voor Christus maar net zoveel jaren erna: flatgebouwen en huizen met rode daken staarden mij aan...
Daarna naar de zee, waar Boaz zich natuurlijk weer helemaal uitleefde in en bij het water.
Daarna naar de zee, waar Boaz zich natuurlijk weer helemaal uitleefde in en bij het water.
maandag 19 juli 2010
Afscheidsfeestje creche
Op de deur bij Boaz groep hangt een uitnodiging: het afscheidsfeest voor dit jaar! Niet te geloven: Boaz zit alweer een jaar in de groep bij Leah. Ik weet nog dat ik na het afgelopen jaar bang was dat hij nooit zo'n leuke leidster zou krijgen als Dalia van de babygroep. Maar Leah was net zo geweldig. Boaz heeft dit jaar zoveel gedaan: geverfd, geplakt, gekleid, muziek gemaakt, gesport, gespeeld en gedanst. Ondanks het lieve blonde koppie, hij past op de groepsfoto totaal niet in het plaatje, blijkt Boaz een van de meest gevreesde kinderen op zijn groep te zijn. Boaz laat niet het kaas va zijn brood eten en hij leert op de groep allerlei manieren om zichzelf te "verdedigen". Op een dag hoor ik van de ouders de groep uitlopen met de worden: het is hier echt overleven. Stiekem ben ik blij dat mijn zoon van zich afbijt (misschien soms iets te assertief) en niet in huilen uitbarst en naar de leidster rent. Van Leah hoor ik regelmatig dat Lidor, een jongetje in de groep, tegelijkertijd Boaz' beste vriend en ergste vijand is.
Naarmate het jaar vordert zie ik gelukkig dat de kinderen steeds meer samen spelen, delen en echt vrienden worden. Ook op het eindfeest zie ik dat Boaz praat met zijn groepgenootjes en dat ze samen met de bal spelen. Op het eindfeest geeft Dana een les rythmisch gymnastiek voor de kinderen en de ouders. Vooral de zwembandjes en het grote doek waar de kinderen zich onder kunnen verstoppen doet het goed. Aan het eind krijgt iedereen een fotoboekje mee met foto's van het afgelopen jaar. Een schot in de roos! Boaz loopt al dagen te leuren met zijn boekje en bekijkt keer op keer gebiologeerd de foto's van zichzelf en zijn groepsgenootjes. Foto's van bijzondere feestdagen, spelen in de tuin, de verjaardag, dieren kijken, alles komt voorbij. Voor ons erg leuk om te zien wat er nou allemaal gebeurde op de creche, maar volgens mij ook voor Boaz bijzonder om zo alles wat hij afgelopen jaar meegemaakt heeft, elke keer opnieuw te kunnen bekijken.
Naarmate het jaar vordert zie ik gelukkig dat de kinderen steeds meer samen spelen, delen en echt vrienden worden. Ook op het eindfeest zie ik dat Boaz praat met zijn groepgenootjes en dat ze samen met de bal spelen. Op het eindfeest geeft Dana een les rythmisch gymnastiek voor de kinderen en de ouders. Vooral de zwembandjes en het grote doek waar de kinderen zich onder kunnen verstoppen doet het goed. Aan het eind krijgt iedereen een fotoboekje mee met foto's van het afgelopen jaar. Een schot in de roos! Boaz loopt al dagen te leuren met zijn boekje en bekijkt keer op keer gebiologeerd de foto's van zichzelf en zijn groepsgenootjes. Foto's van bijzondere feestdagen, spelen in de tuin, de verjaardag, dieren kijken, alles komt voorbij. Voor ons erg leuk om te zien wat er nou allemaal gebeurde op de creche, maar volgens mij ook voor Boaz bijzonder om zo alles wat hij afgelopen jaar meegemaakt heeft, elke keer opnieuw te kunnen bekijken.
Luierloos
Ik weet nog van Jarden dat het een mijlpaal was. Wij ouders vaak nog trotser dan zij zelf. Bij Jarden is onze trots nu verschoven naar haar geweldige schoolresultaten, haar vermogen binnen 2 jaar een taal te beheersen, lekker vrolijk en zichzelf te blijven en haar onafhankelijkheid. Maar nu is Boaz aan de beurt: de luier wordt aan de wilgen gehangen en verruild voor echte onderbroeken. Als ouder moet je dan een balans vinden tussen te enthousiast meedoen: je kind bij elk piepje van de grond te grissen en naar de wc te rennen (wat hem alle motivatie ontneemt en meteen protestreacties oproept), en op de achtergrond toekijken en hem laten bepalen wanneer naar de wc te gaan (wat altijd op een nat pak plus bank/tapijt/bed uitloopt). Gelukkig is er dan altijd nog de creche. Daar gaan ze altijd veel relaxter met dit soort situaties om. Thuis zetten we Boaz elke avond voor het bad trouw op de wc, maar op de creche weigerde hij om naar de wc te gaan. Laat maar, was de reactie op de creche, het komt vanzelf wel. Daar waren wij als beterwetende ouders natuurlijk niet van overtuigd en zetten ons avondritueel gestaag voort. Tot ik op een middag op de creche in het bakje met al Boaz' reservekleding, luiers, etc. zie, dat hij nog net zoveel luiers heeft als toen ik hem in de ochtend bracht! En ja hoor: Leah, Boaz vaste leidster, vertelt dat hij de hele dag naar de wc is geweest en geen luier meer om hoeft. Nou ja, zomaar in 1 dag! Kortom, wij zijn trots!
vrijdag 18 juni 2010
Veel gebeurd
Zo, dat was een drukke maand. Mijn ouders kwamen eind april, zus en familie midden mei en samen vlogen ze begin juni weer terug naar NL. We moeten nog steeds wennen dat die ene afslag op de ringweg niet naar mijn ouders leidt, maar naar een huisje waar nu ongetwijfeld andere mensen zitten. Boaz heeft het nog steeds over "opa en oma?" als we er langs rijden. En wat was het weer geweldig om mijn familie zo dichtbij te hebben. Pap en mam wilden natuurlijk vooral veel naar de zee, want wat is er lekkerder dan in het blauwe water dobberen, met je kleinkinderen om je heen. We zijn met z'n allen een weekend in Metoela, in het noorden van Israel geweest, met leuke huisjes een jaccuzzi en sauna, barbecue en genoeg ruimte voor de kinderen om te spelen. We zijn naar Tel Dan geweest waar altijd en overal water stroomt en naar de Kinneret (meer van Tiberias) om lekker te zwemmen. Jarden en Boaz werden bijna elke dag opgehaald van school en de creche door opa en volgens mij heb ik nog nooit zo vaak achter elkaar gebarbecued. Dat hoeft ook even een poosje niet meer... Helaas gaat de tijd altijd veel te snel voorbij maar gelukkig hebben we veel leuke plaatjes om naar te kijken en te denken 'o ja!'.
Deel 2. Ik heb een andere baan bij de universiteit! YES! Zoals ik al hoopte, heeft mijn voet binnen de deur van de uni geleid tot iets beters, iets met meer zekerheid en uitzicht. Ik had eigenlijk tot september op mijn oude plek zullen blijven, maar op de afdeling van zomerprogramma's kwam een plek vrij voor assistent en mijn oude baas heeft (in zijn nadeel: hij werkt nu met 1 kracht minder) een goed woordje voor mij gedaan en heeft ervoor gezorgd dat ik nu drie deuren verderop werk. En... mijn huidige baas gaat over een maand met zwangerschapsverlof en dan neem ik haar baan over tot ze in december weer terugkomt! Ik ben helemaal blij! Nu mezelf nog meer ingraven daar, want ik ben niet van plan om binnenkort ergens anders te gaan werken.
Deel 3. De verkiezingen. Wat een spanning! En wat een belachelijke uitslag met de PVV als derde partij. O, had ik nu maar gestemd, en nog honderden anderen met mij, dan had mijn favoriet Cohen misschien toch gewonnen. Nu maar hopen dat de PvdA in de regering komt...
Tot slot, de WK. Wederom: wat een spanning! Wat een gedoe om die vuvuzela's en wat een rare uitslagen: Spanje verliest van Zwitserland, Frankrijk van Mexico en Duitsland van Servie??? Gelukkig voetbalt NL zoals ze hoort te voetballen. Gewoon winnen.
Deel 2. Ik heb een andere baan bij de universiteit! YES! Zoals ik al hoopte, heeft mijn voet binnen de deur van de uni geleid tot iets beters, iets met meer zekerheid en uitzicht. Ik had eigenlijk tot september op mijn oude plek zullen blijven, maar op de afdeling van zomerprogramma's kwam een plek vrij voor assistent en mijn oude baas heeft (in zijn nadeel: hij werkt nu met 1 kracht minder) een goed woordje voor mij gedaan en heeft ervoor gezorgd dat ik nu drie deuren verderop werk. En... mijn huidige baas gaat over een maand met zwangerschapsverlof en dan neem ik haar baan over tot ze in december weer terugkomt! Ik ben helemaal blij! Nu mezelf nog meer ingraven daar, want ik ben niet van plan om binnenkort ergens anders te gaan werken.
Deel 3. De verkiezingen. Wat een spanning! En wat een belachelijke uitslag met de PVV als derde partij. O, had ik nu maar gestemd, en nog honderden anderen met mij, dan had mijn favoriet Cohen misschien toch gewonnen. Nu maar hopen dat de PvdA in de regering komt...
Tot slot, de WK. Wederom: wat een spanning! Wat een gedoe om die vuvuzela's en wat een rare uitslagen: Spanje verliest van Zwitserland, Frankrijk van Mexico en Duitsland van Servie??? Gelukkig voetbalt NL zoals ze hoort te voetballen. Gewoon winnen.
vrijdag 23 april 2010
Bezoek uit Nederland
Het is bijna weer zover! Mijn ouders komen naar Israel, dit keer voor een hele maand. Zus 1 komt later in mei 2 weken met familie. Zus 2 komt helaas niet: ze heeft haar huis op het Franse platteland zojuist verkocht en is druk bezig met de rompslomp er omheen.
We hebben een appartement in Bet HaKerem, een leuke wijk in Jeruzalem gehuurd, groot genoeg om al het familiebezoek te kunnen onderbrengen. Manlief is altijd geweldig in het zoeken van de beste aanbiedingen op het internet en vond het appartement in no time, terwijl ik al een uur of 2 op het internet had gespeurd en alleen maar te dure, te kleine, niet leuk ingerichte of ander niet geschikte bouwels had gevonden. We zijn langs geweest om te kijken of het appartement geschikt was en we worden warm ontvangen door een echtpaar van rond de 70. Zelf wonen ze in het appartement naast het te verhuren appertement, met een geweldige tuin, iets waar je zeker in Jeruzalem jaloers op bent. We bekijken het appartement, met de huidige huurders en al erin, en zijn het er over eens: dit is een leuke plek om een maand te wonen. Vlakbij het bos, de dierentuin, de oude stad, Ein Kerem - het leukste dorpje in de buurt - en bij ons. Maar hoe breng je aan de toekomstige huurders over hoe hun huurhuisje er uitziet? Google Earth wordt ingeschakeld en een Ymap, een Israelische locatiezoeker waar een plattegrond en foto's van de huizen en de straat een indruk van de omgeving geven.
En dan begint natuurlijk het verlanglijstjes-doorgeef-festijn. Want wat missen we ook alweer ineens? De schenkstroop voor de pannenkoeken is op en er kan echt niks aan Van Gilse schenkstroop tippen. Ook op de boterham werden vorige maand de laatste paar hagelslagjes geklopt uit het allerlaatste pak. En dan is er natuurlijk kaas. Er is hier kaas, zelfs Nederlandse kaas, maar de smaak van de Israelische kaas is toch anders en de prijs van de Nederlandse kaas ontneemt je meteen alle trek in een lekker plakje jong belegen. Dropjes, stroopwafels, alles passeert de revue en ouders moeten zelfs nieuwe koffers kopen om alle bestelde waar te kunnen meenemen.
Nog een wens: kleren. Want ook al hebben ze hier leuke kleren en is het aantal kledingwinkels per hoofd van de bevolking bijna 1 op 5, er blijft bij mij de heimwee naar HEMA en H&M hangen. Nu is hier net mijn hartewens in vervulling gegaan (oke, op nummer 1 staat nog steeds een filiaal van de HEMA) met het openen van een H&M winkel in Jeruzalem, maar na een bezoekje vandaag viel mijn droom in duigen. Wat in Nederland 1 van mijn favoriete winkels is voor kinderkleren en leuke shirtjes en rokjes voor in de zomer, is hier een winkel waar ik mijn portemonnee niet voor uit mijn tas haal. Wat een armoe! En dan te bedenken dat er bij het openen van het H&M filiaal in Tel Aviv hele rijen voor de deur elkaar stonden te verdrukken en histerisch gillend en graaiend de winkel in stormden. Wat hebben ze dan in vredesnaam meegenomen, vraag ik mezelf af, kijkend naar de lapjes onaantrekkelijke stof in de rekken.
De website van de HEMA rondsurfend, zie ik allemaal leuke, kleurige hebbedingetjes. Ik kan nu al niet wachten op het opengaan van de koffers en het uitpakken, bekijken en eten van de spullen. Sinterklaas in april! En als de euforie van het uitpakfestijn is weggezakt, is er natuurlijk de overweldigende luxe van een maand lang ouders in de buurt en 2 weken zus met familie. Ik kijk er naar uit!
We hebben een appartement in Bet HaKerem, een leuke wijk in Jeruzalem gehuurd, groot genoeg om al het familiebezoek te kunnen onderbrengen. Manlief is altijd geweldig in het zoeken van de beste aanbiedingen op het internet en vond het appartement in no time, terwijl ik al een uur of 2 op het internet had gespeurd en alleen maar te dure, te kleine, niet leuk ingerichte of ander niet geschikte bouwels had gevonden. We zijn langs geweest om te kijken of het appartement geschikt was en we worden warm ontvangen door een echtpaar van rond de 70. Zelf wonen ze in het appartement naast het te verhuren appertement, met een geweldige tuin, iets waar je zeker in Jeruzalem jaloers op bent. We bekijken het appartement, met de huidige huurders en al erin, en zijn het er over eens: dit is een leuke plek om een maand te wonen. Vlakbij het bos, de dierentuin, de oude stad, Ein Kerem - het leukste dorpje in de buurt - en bij ons. Maar hoe breng je aan de toekomstige huurders over hoe hun huurhuisje er uitziet? Google Earth wordt ingeschakeld en een Ymap, een Israelische locatiezoeker waar een plattegrond en foto's van de huizen en de straat een indruk van de omgeving geven.
En dan begint natuurlijk het verlanglijstjes-doorgeef-festijn. Want wat missen we ook alweer ineens? De schenkstroop voor de pannenkoeken is op en er kan echt niks aan Van Gilse schenkstroop tippen. Ook op de boterham werden vorige maand de laatste paar hagelslagjes geklopt uit het allerlaatste pak. En dan is er natuurlijk kaas. Er is hier kaas, zelfs Nederlandse kaas, maar de smaak van de Israelische kaas is toch anders en de prijs van de Nederlandse kaas ontneemt je meteen alle trek in een lekker plakje jong belegen. Dropjes, stroopwafels, alles passeert de revue en ouders moeten zelfs nieuwe koffers kopen om alle bestelde waar te kunnen meenemen.
Nog een wens: kleren. Want ook al hebben ze hier leuke kleren en is het aantal kledingwinkels per hoofd van de bevolking bijna 1 op 5, er blijft bij mij de heimwee naar HEMA en H&M hangen. Nu is hier net mijn hartewens in vervulling gegaan (oke, op nummer 1 staat nog steeds een filiaal van de HEMA) met het openen van een H&M winkel in Jeruzalem, maar na een bezoekje vandaag viel mijn droom in duigen. Wat in Nederland 1 van mijn favoriete winkels is voor kinderkleren en leuke shirtjes en rokjes voor in de zomer, is hier een winkel waar ik mijn portemonnee niet voor uit mijn tas haal. Wat een armoe! En dan te bedenken dat er bij het openen van het H&M filiaal in Tel Aviv hele rijen voor de deur elkaar stonden te verdrukken en histerisch gillend en graaiend de winkel in stormden. Wat hebben ze dan in vredesnaam meegenomen, vraag ik mezelf af, kijkend naar de lapjes onaantrekkelijke stof in de rekken.
De website van de HEMA rondsurfend, zie ik allemaal leuke, kleurige hebbedingetjes. Ik kan nu al niet wachten op het opengaan van de koffers en het uitpakken, bekijken en eten van de spullen. Sinterklaas in april! En als de euforie van het uitpakfestijn is weggezakt, is er natuurlijk de overweldigende luxe van een maand lang ouders in de buurt en 2 weken zus met familie. Ik kijk er naar uit!
woensdag 17 maart 2010
Dag van de Woede
Overvliegende helicopters en geweerschoten bepaalden gister de sfeer van mijn werkdag. Mijn nieuwe werkplek, de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, voor het gemak maar Hebrew U, is gebouwd op Mount Scopus, een enclave die zich net over de grens van het Arabische gedeelte van Jeruzalem bevindt. Waarom helicopters en geweerschoten? Omdat dinsdag door de Hamas was uitgeroepen tot De Dag van de Woede. Op deze dag hebben de Palestijnse Autoriteiten alle moslims opgroepen de Al-Aksa Moskee te beschermen, omdat Israel van plan zou zijn de moskee te verwoesten en er de Derde Tempel op te bouwen.
Het begon eigenlijk met de heropening van de Choerva (De Verwoeste) synagoge in het Joodse Kwartier in Jeruzalem deze bewuste dinsdag. De synagoge doet zijn naam "De Verwoeste" eer aan, omdat het een geschiedenis van destructies en wederopbouwingen achter de rug heeft. De synagoge werd voor het eerst gebouwd in 1701 door Judah HaChasid. Amper 20 jaar later werd de synagoge platgebrand door lokale schuldeisers, nadat HaChasids volgelingen de huur niet konden betalen. In 1864 keurden Ottomaanse Turken de herbouw van de synagoge goed en herrees een enorm gebouw midden in het Joodse Kwartier. Maar ook deze synagoge werd geen al te lang leven gegund, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tussen Israel en Jordanie werd het gebouw nogmaals met de grond gelijk gemaakt.
De heropening van de Choerva is voor Palestijnen een voorbode van wat er te gebeuren staat met de Tempelberg. Op de plek waar nu de Al-Aksa Moskee staat, zal de Derde Tempel worden gebouwd, vrezen ze.
Op deze Dag van de Woede heeft de Hamas opgeroepen alle ontwapende brigades hun wapens terug te geven zodat er gevochten kan worden in de Jeruzalem Intifada. Als reactie op de Palestijnse oproep werden meteen de veiligheidsregels door de Israelische overheid aangescherpt, mochten alleen mannen van boven de 50 met een geldig Israelisch identiteitsbewijs de moskee bezoeken en werden er 3.000 extra politiemensen in de oude stad ingezet.
Op het nieuws was te zien dat er op veel plekken in Arabische wijken in de stad rellen ontstonden. Palestijnse jongens die met stenen naar de politie gooiden en rookgranaten teruggegooid kregen en gearesteerd werden. Wel hebben de Palestijnse Autoriteiten de demonstraties alleen beperkt tot de gebieden die onder de Israelische autoriteit vallen, inclusief Jeruzalem. Het werd niet toegestaan dat er werd gedemonstreerd in Palestijnse steden op de Westerlijke Jordaanoever.
Dat het De Dag van de Woede was, heb ik gemerkt. Wat ik al eerder schreef: de hele dag helikopters cirkelend in de buurt, geweerschoten. Ik zit met mijn rug naar het raam, met trouwens een adembenemend uitzicht over de stad, en heb niet heel veel gezien, maar een student die bij mij aanschoof zei ineens: "Wow, what's going on!" En wees naar de duidelijk zichtbare geweerschoten, niet meer dan een paar honderd meter bij ons gebouw vandaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het hele universiteitsterrein uitzonderlijk goed bewaakt wordt en het bijna onmogelijk is binnen te komen als je geen student of werknemer bent, of op een andere manier aan kunt geven dat je er iets te zoeken hebt. Ik voelde me veilig, maar ben eerder naar huis gegaan, omdat ik dacht dat er overal zware bewaking zou zijn en files op de weg. Maar niets was minder waar. Op mijn weg terug naar huis was alles als vertrouwd en toen ik tegen een moeder op de creche zei dat het echt oorlog was in de stad, keek ze me verbaasd aan: niks van gemerkt.
Het begon eigenlijk met de heropening van de Choerva (De Verwoeste) synagoge in het Joodse Kwartier in Jeruzalem deze bewuste dinsdag. De synagoge doet zijn naam "De Verwoeste" eer aan, omdat het een geschiedenis van destructies en wederopbouwingen achter de rug heeft. De synagoge werd voor het eerst gebouwd in 1701 door Judah HaChasid. Amper 20 jaar later werd de synagoge platgebrand door lokale schuldeisers, nadat HaChasids volgelingen de huur niet konden betalen. In 1864 keurden Ottomaanse Turken de herbouw van de synagoge goed en herrees een enorm gebouw midden in het Joodse Kwartier. Maar ook deze synagoge werd geen al te lang leven gegund, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tussen Israel en Jordanie werd het gebouw nogmaals met de grond gelijk gemaakt.
De heropening van de Choerva is voor Palestijnen een voorbode van wat er te gebeuren staat met de Tempelberg. Op de plek waar nu de Al-Aksa Moskee staat, zal de Derde Tempel worden gebouwd, vrezen ze.
Op deze Dag van de Woede heeft de Hamas opgeroepen alle ontwapende brigades hun wapens terug te geven zodat er gevochten kan worden in de Jeruzalem Intifada. Als reactie op de Palestijnse oproep werden meteen de veiligheidsregels door de Israelische overheid aangescherpt, mochten alleen mannen van boven de 50 met een geldig Israelisch identiteitsbewijs de moskee bezoeken en werden er 3.000 extra politiemensen in de oude stad ingezet.
Op het nieuws was te zien dat er op veel plekken in Arabische wijken in de stad rellen ontstonden. Palestijnse jongens die met stenen naar de politie gooiden en rookgranaten teruggegooid kregen en gearesteerd werden. Wel hebben de Palestijnse Autoriteiten de demonstraties alleen beperkt tot de gebieden die onder de Israelische autoriteit vallen, inclusief Jeruzalem. Het werd niet toegestaan dat er werd gedemonstreerd in Palestijnse steden op de Westerlijke Jordaanoever.
Dat het De Dag van de Woede was, heb ik gemerkt. Wat ik al eerder schreef: de hele dag helikopters cirkelend in de buurt, geweerschoten. Ik zit met mijn rug naar het raam, met trouwens een adembenemend uitzicht over de stad, en heb niet heel veel gezien, maar een student die bij mij aanschoof zei ineens: "Wow, what's going on!" En wees naar de duidelijk zichtbare geweerschoten, niet meer dan een paar honderd meter bij ons gebouw vandaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het hele universiteitsterrein uitzonderlijk goed bewaakt wordt en het bijna onmogelijk is binnen te komen als je geen student of werknemer bent, of op een andere manier aan kunt geven dat je er iets te zoeken hebt. Ik voelde me veilig, maar ben eerder naar huis gegaan, omdat ik dacht dat er overal zware bewaking zou zijn en files op de weg. Maar niets was minder waar. Op mijn weg terug naar huis was alles als vertrouwd en toen ik tegen een moeder op de creche zei dat het echt oorlog was in de stad, keek ze me verbaasd aan: niks van gemerkt.
Abonneren op:
Posts (Atom)
