Luierloos

Ik weet nog van Jarden dat het een mijlpaal was. Wij ouders vaak nog trotser dan zij zelf. Bij Jarden is onze trots nu verschoven naar haar geweldige schoolresultaten, haar vermogen binnen 2 jaar een taal te beheersen, lekker vrolijk en zichzelf te blijven en haar onafhankelijkheid. Maar nu is Boaz aan de beurt: de luier wordt aan de wilgen gehangen en verruild voor echte onderbroeken. Als ouder moet je dan een balans vinden tussen te enthousiast meedoen: je kind bij elk piepje van de grond te grissen en naar de wc te rennen (wat hem alle motivatie ontneemt en meteen protestreacties oproept), en op de achtergrond toekijken en hem laten bepalen wanneer naar de wc te gaan (wat altijd op een nat pak plus bank/tapijt/bed uitloopt). Gelukkig is er dan altijd nog de creche. Daar gaan ze altijd veel relaxter met dit soort situaties om. Thuis zetten we Boaz elke avond voor het bad trouw op de wc, maar op de creche weigerde hij om naar de wc te gaan. Laat maar, was de reactie op de creche, het komt vanzelf wel. Daar waren wij als beterwetende ouders natuurlijk niet van overtuigd en zetten ons avondritueel gestaag voort. Tot ik op een middag op de creche in het bakje met al Boaz' reservekleding, luiers, etc. zie, dat hij nog net zoveel luiers heeft als toen ik hem in de ochtend bracht! En ja hoor: Leah, Boaz vaste leidster, vertelt dat hij de hele dag naar de wc is geweest en geen luier meer om hoeft. Nou ja, zomaar in 1 dag! Kortom, wij zijn trots!

Veel gebeurd

Zo, dat was een drukke maand. Mijn ouders kwamen eind april, zus en familie midden mei en samen vlogen ze begin juni weer terug naar NL. We moeten nog steeds wennen dat die ene afslag op de ringweg niet naar mijn ouders leidt, maar naar een huisje waar nu ongetwijfeld andere mensen zitten. Boaz heeft het nog steeds over "opa en oma?" als we er langs rijden. En wat was het weer geweldig om mijn familie zo dichtbij te hebben. Pap en mam wilden natuurlijk vooral veel naar de zee, want wat is er lekkerder dan in het blauwe water dobberen, met je kleinkinderen om je heen. We zijn met z'n allen een weekend in Metoela, in het noorden van Israel geweest, met leuke huisjes een jaccuzzi en sauna, barbecue en genoeg ruimte voor de kinderen om te spelen. We zijn naar Tel Dan geweest waar altijd en overal water stroomt en naar de Kinneret (meer van Tiberias) om lekker te zwemmen. Jarden en Boaz werden bijna elke dag opgehaald van school en de creche door opa en volgens mij heb ik nog nooit zo vaak achter elkaar gebarbecued. Dat hoeft ook even een poosje niet meer... Helaas gaat de tijd altijd veel te snel voorbij maar gelukkig hebben we veel leuke plaatjes om naar te kijken en te denken 'o ja!'.



Deel 2. Ik heb een andere baan bij de universiteit! YES! Zoals ik al hoopte, heeft mijn voet binnen de deur van de uni geleid tot iets beters, iets met meer zekerheid en uitzicht. Ik had eigenlijk tot september op mijn oude plek zullen blijven, maar op de afdeling van zomerprogramma's kwam een plek vrij voor assistent en mijn oude baas heeft (in zijn nadeel: hij werkt nu met 1 kracht minder) een goed woordje voor mij gedaan en heeft ervoor gezorgd dat ik nu drie deuren verderop werk. En... mijn huidige baas gaat over een maand met zwangerschapsverlof en dan neem ik haar baan over tot ze in december weer terugkomt! Ik ben helemaal blij! Nu mezelf nog meer ingraven daar, want ik ben niet van plan om binnenkort ergens anders te gaan werken.

Deel 3. De verkiezingen. Wat een spanning! En wat een belachelijke uitslag met de PVV als derde partij. O, had ik nu maar gestemd, en nog honderden anderen met mij, dan had mijn favoriet Cohen misschien toch gewonnen. Nu maar hopen dat de PvdA in de regering komt...

Tot slot, de WK. Wederom: wat een spanning! Wat een gedoe om die vuvuzela's en wat een rare uitslagen: Spanje verliest van Zwitserland, Frankrijk van Mexico en Duitsland van Servie??? Gelukkig voetbalt NL zoals ze hoort te voetballen. Gewoon winnen.

Bezoek uit Nederland

Het is bijna weer zover! Mijn ouders komen naar Israel, dit keer voor een hele maand. Zus 1 komt later in mei 2 weken met familie. Zus 2 komt helaas niet: ze heeft haar huis op het Franse platteland zojuist verkocht en is druk bezig met de rompslomp er omheen.

We hebben een appartement in Bet HaKerem, een leuke wijk in Jeruzalem gehuurd, groot genoeg om al het familiebezoek te kunnen onderbrengen. Manlief is altijd geweldig in het zoeken van de beste aanbiedingen op het internet en vond het appartement in no time, terwijl ik al een uur of 2 op het internet had gespeurd en alleen maar te dure, te kleine, niet leuk ingerichte of ander niet geschikte bouwels had gevonden. We zijn langs geweest om te kijken of het appartement geschikt was en we worden warm ontvangen door een echtpaar van rond de 70. Zelf wonen ze in het appartement naast het te verhuren appertement, met een geweldige tuin, iets waar je zeker in Jeruzalem jaloers op bent. We bekijken het appartement, met de huidige huurders en al erin, en zijn het er over eens: dit is een leuke plek om een maand te wonen. Vlakbij het bos, de dierentuin, de oude stad, Ein Kerem - het leukste dorpje in de buurt - en bij ons. Maar hoe breng je aan de toekomstige huurders over hoe hun huurhuisje er uitziet? Google Earth wordt ingeschakeld en een Ymap, een Israelische locatiezoeker waar een plattegrond en foto's van de huizen en de straat een indruk van de omgeving geven.

En dan begint natuurlijk het verlanglijstjes-doorgeef-festijn. Want wat missen we ook alweer ineens? De schenkstroop voor de pannenkoeken is op en er kan echt niks aan Van Gilse schenkstroop tippen. Ook op de boterham werden vorige maand de laatste paar hagelslagjes geklopt uit het allerlaatste pak. En dan is er natuurlijk kaas. Er is hier kaas, zelfs Nederlandse kaas, maar de smaak van de Israelische kaas is toch anders en de prijs van de Nederlandse kaas ontneemt je meteen alle trek in een lekker plakje jong belegen. Dropjes, stroopwafels, alles passeert de revue en ouders moeten zelfs nieuwe koffers kopen om alle bestelde waar te kunnen meenemen.

Nog een wens: kleren. Want ook al hebben ze hier leuke kleren en is het aantal kledingwinkels per hoofd van de bevolking bijna 1 op 5, er blijft bij mij de heimwee naar HEMA en H&M hangen. Nu is hier net mijn hartewens in vervulling gegaan (oke, op nummer 1 staat nog steeds een filiaal van de HEMA) met het openen van een H&M winkel in Jeruzalem, maar na een bezoekje vandaag viel mijn droom in duigen. Wat in Nederland 1 van mijn favoriete winkels is voor kinderkleren en leuke shirtjes en rokjes voor in de zomer, is hier een winkel waar ik mijn portemonnee niet voor uit mijn tas haal. Wat een armoe! En dan te bedenken dat er bij het openen van het H&M filiaal in Tel Aviv hele rijen voor de deur elkaar stonden te verdrukken en histerisch gillend en graaiend de winkel in stormden. Wat hebben ze dan in vredesnaam meegenomen, vraag ik mezelf af, kijkend naar de lapjes onaantrekkelijke stof in de rekken.

De website van de HEMA rondsurfend, zie ik allemaal leuke, kleurige hebbedingetjes. Ik kan nu al niet wachten op het opengaan van de koffers en het uitpakken, bekijken en eten van de spullen. Sinterklaas in april! En als de euforie van het uitpakfestijn is weggezakt, is er natuurlijk de overweldigende luxe van een maand lang ouders in de buurt en 2 weken zus met familie. Ik kijk er naar uit!

Dag van de Woede

Overvliegende helicopters en geweerschoten bepaalden gister de sfeer van mijn werkdag. Mijn nieuwe werkplek, de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, voor het gemak maar Hebrew U, is gebouwd op Mount Scopus, een enclave die zich net over de grens van het Arabische gedeelte van Jeruzalem bevindt. Waarom helicopters en geweerschoten? Omdat dinsdag door de Hamas was uitgeroepen tot De Dag van de Woede. Op deze dag hebben de Palestijnse Autoriteiten alle moslims opgroepen de Al-Aksa Moskee te beschermen, omdat Israel van plan zou zijn de moskee te verwoesten en er de Derde Tempel op te bouwen.

Het begon eigenlijk met de heropening van de Choerva (De Verwoeste) synagoge in het Joodse Kwartier in Jeruzalem deze bewuste dinsdag. De synagoge doet zijn naam "De Verwoeste" eer aan, omdat het een geschiedenis van destructies en wederopbouwingen achter de rug heeft. De synagoge werd voor het eerst gebouwd in 1701 door Judah HaChasid. Amper 20 jaar later werd de synagoge platgebrand door lokale schuldeisers, nadat HaChasids volgelingen de huur niet konden betalen. In 1864 keurden Ottomaanse Turken de herbouw van de synagoge goed en herrees een enorm gebouw midden in het Joodse Kwartier. Maar ook deze synagoge werd geen al te lang leven gegund, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tussen Israel en Jordanie werd het gebouw nogmaals met de grond gelijk gemaakt.

De heropening van de Choerva is voor Palestijnen een voorbode van wat er te gebeuren staat met de Tempelberg. Op de plek waar nu de Al-Aksa Moskee staat, zal de Derde Tempel worden gebouwd, vrezen ze.

Op deze Dag van de Woede heeft de Hamas opgeroepen alle ontwapende brigades hun wapens terug te geven zodat er gevochten kan worden in de Jeruzalem Intifada. Als reactie op de Palestijnse oproep werden meteen de veiligheidsregels door de Israelische overheid aangescherpt, mochten alleen mannen van boven de 50 met een geldig Israelisch identiteitsbewijs de moskee bezoeken en werden er 3.000 extra politiemensen in de oude stad ingezet.

Op het nieuws was te zien dat er op veel plekken in Arabische wijken in de stad rellen ontstonden. Palestijnse jongens die met stenen naar de politie gooiden en rookgranaten teruggegooid kregen en gearesteerd werden. Wel hebben de Palestijnse Autoriteiten de demonstraties alleen beperkt tot de gebieden die onder de Israelische autoriteit vallen, inclusief Jeruzalem. Het werd niet toegestaan dat er werd gedemonstreerd in Palestijnse steden op de Westerlijke Jordaanoever.

Dat het De Dag van de Woede was, heb ik gemerkt. Wat ik al eerder schreef: de hele dag helikopters cirkelend in de buurt, geweerschoten. Ik zit met mijn rug naar het raam, met trouwens een adembenemend uitzicht over de stad, en heb niet heel veel gezien, maar een student die bij mij aanschoof zei ineens: "Wow, what's going on!" En wees naar de duidelijk zichtbare geweerschoten, niet meer dan een paar honderd meter bij ons gebouw vandaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het hele universiteitsterrein uitzonderlijk goed bewaakt wordt en het bijna onmogelijk is binnen te komen als je geen student of werknemer bent, of op een andere manier aan kunt geven dat je er iets te zoeken hebt. Ik voelde me veilig, maar ben eerder naar huis gegaan, omdat ik dacht dat er overal zware bewaking zou zijn en files op de weg. Maar niets was minder waar. Op mijn weg terug naar huis was alles als vertrouwd en toen ik tegen een moeder op de creche zei dat het echt oorlog was in de stad, keek ze me verbaasd aan: niks van gemerkt.

JAAAA! Een Nieuwe Baan!

Eindelijk, na anderhalf jaar is het dan zover! Ik heb een baan op de werkplek gevonden waar ik het aller-allerliefst wilde werken: de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem! Laat ik beginnen bij het begin. Solliciteren in Israel is een ander verhaal dan in Nederland. Dit verschil wordt nog wel het meest gekenmerkt door het aantal reacties dat je krijgt op je sollicitatiebrief: nul. Ik geloof dat ik op elke 50 sollicitaties die ik heb uitgestuurd gemiddeld 1 of 2 reacties heb ontvangen. Echt zeer ontmoedigend, kan ik je vertellen. Het is alsof je je met zorg gemaakte brieven in een bodemloze put gooit, wat bij mij weer leidde tot het recalcitrant copy-pasten van mijn brieven waarbij ik alleen de naam van de ontvanger en de werkplek aanpaste. Ik moet er wel bij vermelden dat organisaties als NGO's en organisaties werkzaam op het gebied van mensenrechten wel een reactie gaven, maar altijd negatief, dus daar was ik dan ook weer niet blij mee.

Ik ben een enkele keer uitgenodigd voor een gesprek, maar na afloop liep ik met een slecht gevoel de deur uit. Uitbating, is het eerste woord wat me te binnen schiet. Lange dagen, schamel salaris, dito aantal vakantiedagen en een minimaal sociaal pakket. Ik begon af en toe echt aan mijn jarenlange werkervaring en talenkennis te twijfelen. Deed dat er dan niet toe in dit land? Of was het dan toch niet zo goed als ik dacht? Uiteindelijk zal het vooral gelegen hebben aan het nieuwe immigrant zijn. Want hoe goed is je Ivriet na anderhalf jaar? Eerlijk gezegd twijfel ik daar zelf ook wel eens aan, ondanks tegensprekende reacties van mensen om mij heen. Ik kan me mondeling inmiddels goed redden, maar schrijven en lezen is achtergebleven. En ik wil natuurlijk wel een leuke werkplek, het liefst met veel Engels, maar ook genoeg Ivriet om te blijven leren. O, en leuke collega's, graag wat gezelliger dan de onbeleefde pittbull die een Israeli kan zijn. Eigenlijk wilde ik mijn oude werkplek in NL hier in Israel: de universiteit.

En dat is me nu gelukt! Na een zoveelste probleem met de financiele afdeling van mijn bagelbaan, besloot ik mijn CV te sturen naar een aantal mensen binnen de internationale school van de universiteit in Jeruzalem. Aangezien ze nog steeds niet bij mij hadden aangebeld om mij die ene perfecte baan aan te bieden, terwijl ik toch 6 jaar werkervaring bij de Universiteit van Amsterdam had, besloot ik zelf maar te laten weten dat ik er was. Wat dat betreft kan ik nog veel leren op een assertiviteitscursus... Maar, beter laat dan nooit, denk ik dan maar.

De volgende dag krijg ik een telefoontje van het administratief hoofd van de undergraduate afdeling van de Rothberg International School aan de universiteit van Jeruzalem. Of ik vandaag langs kon komen voor een gesprek? JA! NATUURLIJK! En daar zat ik dan diezelfde middag in een kamer - die niet zoals de meeste gebouwen aan elkaar hangt met plakbandjes, schreeuwend om een goede pleisterlaag en een fris likje verf - een sollicitatiegsprek voerend, half in het Engels, half in het Ivriet. En voor het eerst liep ik na het gesprek weg met een goed gevoel: hier zou ik willen werken en wat een leuke mensen!

Oke, qua salaris ga ik weer helemaal terug naar af. In Israel is blijkbaar niet het werk dat je doet van belang (administratief werk, onder andere het inschrijven van studenten, beschikbaar maken van syllabi en het inplannen van colleges en examens), maar de reden waarom je wordt aangenomen. Ik vervang iemand die met zwangerschapsverlof gaat tot september en dat betekent dat ik weinig ga verdienen. Maar ik wil zo graag bij universiteit werken. Wat mij betreft hoef ik daar tot de dag dat we ooit naar NL teruggaan, niet meer weg. En ik heb mezelf opgelegd dat ik heilig geloof in het feit dat eenmaal binnen de uni, ik snel doorstroom naar een andere, vaste baan.

Deze week was dan eindelijk het moment aangebroken dat ik mijn collega's moest vertellen dat ik wegging. Hartverwarmend waren hun reacties. Want ook al heb ik vaak gedacht 'wat doe ik hier? ik kan toch een veel betere baan krijgen?', mijn collega's, zeker de laatste groep waar ik mee werk, zijn geweldig. Ik heb veel geleerd: hoe bak ik een bagel, Ivriet, hoe zorg ik ervoor dat die koppige collega toch doet wat ik hem/haar vraag en hoe bestel ik op z'n onbeleefst een kopje koffie (de taxi- en buschauffeurs in Israel zijn niet van het meest elegante soort). Ik ben blij dat ik midden in de Israelische samenleving heb mogen werken, maar ik hoop dat ik nu mijn uiteindelijke werkplek heb gevonden.

Echt Winter...

We volgen hier alle berichten over het bar en boze weer in Nederland: sneeuw, ijs en harde wind met gevoelstemperatuur van -15, op de voet. Sneeuw mis ik wel een beetje en schaatsen ook (alhoewel ik weet dat ik echt niet op de schaats ga, maar binnen lekker bij de verwarming kruip), maar ben toch blij dat ik hier woon. Zo gingen we op 10 januari richting het strand, omdat het gewoon zomer was die dag. Jarden in zwempak de zee in en Boaz in z'n rompertje langs de kustlijn rennend, het was eigenlijk te belachelijk voor woorden. Want ook al wordt het hier niet zo extreem als in NL toch horen regen, kou en soms wat sneeuw of hagel wel bij een Israelische winter.



Inmiddels is die kou ook hier langsgekomen en zijn de regen en sneeuw gevallen. Hele woeste waterstromen ontstonden in de woestijn (vrachtauto's werden meegesleept en een niewsgierige toeschouwer is verdronken) en je kon zelfs skien in het hoge noorden. Ook in Jeruzalem heeft het maar liefst 1 dag gehageld en iets van een minuut gesneeuwd. Helaas had het de dagen daarvoor erg geregend, dus er bleef niets liggen. Opvallend: zodra in de weerberichten sneeuw wordt voorspeld, loopt de volgende dag de halve stad met een sjaal en een muts rond want, oeoeoe, die ene sneeuwvlok mocht toch eens precies op jouw hoofd vallen.

Direct na de regen en kou stonden, alsof iemand op een knopje had gedrukt, ineens alle amandelbomen vol met bloesem. Precies op tijd voor Toe B'Sjwat, het bomenfeest, de dag waarop in het hele land bomen worden geplant en overal gedroogd fruit wordt verkocht en gegeten. De berg waarop Mevasseret Zion is gebouwd, die normaal een beetje saai groen lijkt staat opeens vol met witte en roze bebloesemde bomen. Erg mooi.

Kerst in Nazareth

Eerste Kerstdag in Israel, het is als een gewone doordeweekse dag als je niet beter zou weten. Jarden is op het vliegtuig naar Nederland vertrokken eerder deze week om Kerst bij oom, tantes, neefje, nichtje, opa en oma te vieren. Uitgerekend dit jaar lekker veel sneeuw, leuk! Wij blijven achter en besluiten toch ook iets kersterigs te willen doen, behalve de kerstboom die mooi in onze woonkamer staat te pronken met zijn lichtjes en plastic ballen. Boaz heeft de boom maar 1 keer omgegooid en 1 keer een hapje uit een piepschuim bal genomen, verder heeft hij zich keurig aan onze wensen en waarschuwende vinger gehouden. Jarden had op de avond van het opzetten van de boom een paar stoelen om de boom geschoven en warme chocolademelk gemaakt voor iedereen. Af en toe lagen Jarden en Boaz zelfs op een dekentje onder de boom om stiekem aan de versiering te frutselen. Eerder deze maand was het Chanoeka, het Joodse lichtfeest waar 8 dagen lang kaarsjes worden aangstoken in de chanoekia, elke avond eentje extra, en stonden kerstboom en chanoekia broederlijk in dezelfde huiskamer.

We besluiten op 25 december naar Nazareth te gaan, waar een kerk is gebouwd op de plek waar de aartsengel Gabriel aan Maria aankondigde dat zij van Jezus zou gaan bevallen. De kerk is prachtig, erg groot, met een boven en een onderkerk. De onderste kerk is een grote ruimte met in het midden de grot waar de aankondiging aan Maria zou zijn gedaan. Vanaf de grot is er een uitkijk naar de kerk boven. Een robuuste wenteltrap verbindt de onderste met de bovenste kerk, waar veel modern glas en lood werk is te zien. In de bovenste kerk hangen prachtige werken van Maria en Jezus, door verschillende landen gemaakt en aan de kerk geschonken. Ik heb nog noot zoiets moois in een kerk gezien: de verschillende kunststijlen en de vrijheid in gebruik van materialen hebben prachtige gevarieerde kunstwerken opgeleverd. Het meest opvallend en ik zou bijna zeggen bevrijdend is wel het werk geschonken door Japan. In elke katholieke kerk worden Maria en Jezus blank, West Europees afgebeeld. Op het Japanse werk zijn Maria en Jezus Japans, met bijbehorende haardracht en kimono. Ja, waarom eigenlijk niet?!

Ook om de kerk is een grote veranda met aan de muren afbeeldingen van Maria door landen over de hele wereld gemaakt en gedoneerd. In de buitenmuren van de kerk zijn bijbelse teksten gebeiteld. De kerk en de omliggende pleinen op beide niveaus zijn prachtig, voor mij vooral omdat ze afwijken van de standaard kerk. Zeker de moeite waard om te bezoeken.

Ik moet wel zeggen dat de kerstsfeer ook in de kerk ontbrak, ondanks de kerststal. Op de markt vlakbij de kerk zag ik tot mijn blijdschap een winkel afgeladen met kerstballen, slingers, kerstmutsen en kerstmannen. Alles lekker goedkoop en van plastic, maar al die kleuren en glitters wakkerden mijn kerstgevoel toch aan. En ook die ene enkele deur met een kerstkrans en versiering er boven sprong meteen in mijn kerstzoekende oog. Maar ondanks deze 'overdaad' aan kerstsfeer neem ik me voor om volgend jaar ook gewoon, samen met Jarden, Boaz en misschien zelfs Ben (als ie wil), naar Nederland te gaan. Er gaat echt niks boven de sfeer die Nederland verrijkt rond Kerst en zeker niet boven het samenzijn met mijn hele familie inclusief kerstboom en kerstdiner. Zelfs de plek waar Jezus is opgegroeid kan hier niet aan tippen!