Het is bijna weer zover! Mijn ouders komen naar Israel, dit keer voor een hele maand. Zus 1 komt later in mei 2 weken met familie. Zus 2 komt helaas niet: ze heeft haar huis op het Franse platteland zojuist verkocht en is druk bezig met de rompslomp er omheen.
We hebben een appartement in Bet HaKerem, een leuke wijk in Jeruzalem gehuurd, groot genoeg om al het familiebezoek te kunnen onderbrengen. Manlief is altijd geweldig in het zoeken van de beste aanbiedingen op het internet en vond het appartement in no time, terwijl ik al een uur of 2 op het internet had gespeurd en alleen maar te dure, te kleine, niet leuk ingerichte of ander niet geschikte bouwels had gevonden. We zijn langs geweest om te kijken of het appartement geschikt was en we worden warm ontvangen door een echtpaar van rond de 70. Zelf wonen ze in het appartement naast het te verhuren appertement, met een geweldige tuin, iets waar je zeker in Jeruzalem jaloers op bent. We bekijken het appartement, met de huidige huurders en al erin, en zijn het er over eens: dit is een leuke plek om een maand te wonen. Vlakbij het bos, de dierentuin, de oude stad, Ein Kerem - het leukste dorpje in de buurt - en bij ons. Maar hoe breng je aan de toekomstige huurders over hoe hun huurhuisje er uitziet? Google Earth wordt ingeschakeld en een Ymap, een Israelische locatiezoeker waar een plattegrond en foto's van de huizen en de straat een indruk van de omgeving geven.
En dan begint natuurlijk het verlanglijstjes-doorgeef-festijn. Want wat missen we ook alweer ineens? De schenkstroop voor de pannenkoeken is op en er kan echt niks aan Van Gilse schenkstroop tippen. Ook op de boterham werden vorige maand de laatste paar hagelslagjes geklopt uit het allerlaatste pak. En dan is er natuurlijk kaas. Er is hier kaas, zelfs Nederlandse kaas, maar de smaak van de Israelische kaas is toch anders en de prijs van de Nederlandse kaas ontneemt je meteen alle trek in een lekker plakje jong belegen. Dropjes, stroopwafels, alles passeert de revue en ouders moeten zelfs nieuwe koffers kopen om alle bestelde waar te kunnen meenemen.
Nog een wens: kleren. Want ook al hebben ze hier leuke kleren en is het aantal kledingwinkels per hoofd van de bevolking bijna 1 op 5, er blijft bij mij de heimwee naar HEMA en H&M hangen. Nu is hier net mijn hartewens in vervulling gegaan (oke, op nummer 1 staat nog steeds een filiaal van de HEMA) met het openen van een H&M winkel in Jeruzalem, maar na een bezoekje vandaag viel mijn droom in duigen. Wat in Nederland 1 van mijn favoriete winkels is voor kinderkleren en leuke shirtjes en rokjes voor in de zomer, is hier een winkel waar ik mijn portemonnee niet voor uit mijn tas haal. Wat een armoe! En dan te bedenken dat er bij het openen van het H&M filiaal in Tel Aviv hele rijen voor de deur elkaar stonden te verdrukken en histerisch gillend en graaiend de winkel in stormden. Wat hebben ze dan in vredesnaam meegenomen, vraag ik mezelf af, kijkend naar de lapjes onaantrekkelijke stof in de rekken.
De website van de HEMA rondsurfend, zie ik allemaal leuke, kleurige hebbedingetjes. Ik kan nu al niet wachten op het opengaan van de koffers en het uitpakken, bekijken en eten van de spullen. Sinterklaas in april! En als de euforie van het uitpakfestijn is weggezakt, is er natuurlijk de overweldigende luxe van een maand lang ouders in de buurt en 2 weken zus met familie. Ik kijk er naar uit!
vrijdag 23 april 2010
woensdag 17 maart 2010
Dag van de Woede
Overvliegende helicopters en geweerschoten bepaalden gister de sfeer van mijn werkdag. Mijn nieuwe werkplek, de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, voor het gemak maar Hebrew U, is gebouwd op Mount Scopus, een enclave die zich net over de grens van het Arabische gedeelte van Jeruzalem bevindt. Waarom helicopters en geweerschoten? Omdat dinsdag door de Hamas was uitgeroepen tot De Dag van de Woede. Op deze dag hebben de Palestijnse Autoriteiten alle moslims opgroepen de Al-Aksa Moskee te beschermen, omdat Israel van plan zou zijn de moskee te verwoesten en er de Derde Tempel op te bouwen.
Het begon eigenlijk met de heropening van de Choerva (De Verwoeste) synagoge in het Joodse Kwartier in Jeruzalem deze bewuste dinsdag. De synagoge doet zijn naam "De Verwoeste" eer aan, omdat het een geschiedenis van destructies en wederopbouwingen achter de rug heeft. De synagoge werd voor het eerst gebouwd in 1701 door Judah HaChasid. Amper 20 jaar later werd de synagoge platgebrand door lokale schuldeisers, nadat HaChasids volgelingen de huur niet konden betalen. In 1864 keurden Ottomaanse Turken de herbouw van de synagoge goed en herrees een enorm gebouw midden in het Joodse Kwartier. Maar ook deze synagoge werd geen al te lang leven gegund, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tussen Israel en Jordanie werd het gebouw nogmaals met de grond gelijk gemaakt.
De heropening van de Choerva is voor Palestijnen een voorbode van wat er te gebeuren staat met de Tempelberg. Op de plek waar nu de Al-Aksa Moskee staat, zal de Derde Tempel worden gebouwd, vrezen ze.
Op deze Dag van de Woede heeft de Hamas opgeroepen alle ontwapende brigades hun wapens terug te geven zodat er gevochten kan worden in de Jeruzalem Intifada. Als reactie op de Palestijnse oproep werden meteen de veiligheidsregels door de Israelische overheid aangescherpt, mochten alleen mannen van boven de 50 met een geldig Israelisch identiteitsbewijs de moskee bezoeken en werden er 3.000 extra politiemensen in de oude stad ingezet.
Op het nieuws was te zien dat er op veel plekken in Arabische wijken in de stad rellen ontstonden. Palestijnse jongens die met stenen naar de politie gooiden en rookgranaten teruggegooid kregen en gearesteerd werden. Wel hebben de Palestijnse Autoriteiten de demonstraties alleen beperkt tot de gebieden die onder de Israelische autoriteit vallen, inclusief Jeruzalem. Het werd niet toegestaan dat er werd gedemonstreerd in Palestijnse steden op de Westerlijke Jordaanoever.
Dat het De Dag van de Woede was, heb ik gemerkt. Wat ik al eerder schreef: de hele dag helikopters cirkelend in de buurt, geweerschoten. Ik zit met mijn rug naar het raam, met trouwens een adembenemend uitzicht over de stad, en heb niet heel veel gezien, maar een student die bij mij aanschoof zei ineens: "Wow, what's going on!" En wees naar de duidelijk zichtbare geweerschoten, niet meer dan een paar honderd meter bij ons gebouw vandaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het hele universiteitsterrein uitzonderlijk goed bewaakt wordt en het bijna onmogelijk is binnen te komen als je geen student of werknemer bent, of op een andere manier aan kunt geven dat je er iets te zoeken hebt. Ik voelde me veilig, maar ben eerder naar huis gegaan, omdat ik dacht dat er overal zware bewaking zou zijn en files op de weg. Maar niets was minder waar. Op mijn weg terug naar huis was alles als vertrouwd en toen ik tegen een moeder op de creche zei dat het echt oorlog was in de stad, keek ze me verbaasd aan: niks van gemerkt.
Het begon eigenlijk met de heropening van de Choerva (De Verwoeste) synagoge in het Joodse Kwartier in Jeruzalem deze bewuste dinsdag. De synagoge doet zijn naam "De Verwoeste" eer aan, omdat het een geschiedenis van destructies en wederopbouwingen achter de rug heeft. De synagoge werd voor het eerst gebouwd in 1701 door Judah HaChasid. Amper 20 jaar later werd de synagoge platgebrand door lokale schuldeisers, nadat HaChasids volgelingen de huur niet konden betalen. In 1864 keurden Ottomaanse Turken de herbouw van de synagoge goed en herrees een enorm gebouw midden in het Joodse Kwartier. Maar ook deze synagoge werd geen al te lang leven gegund, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog in 1948 tussen Israel en Jordanie werd het gebouw nogmaals met de grond gelijk gemaakt.
De heropening van de Choerva is voor Palestijnen een voorbode van wat er te gebeuren staat met de Tempelberg. Op de plek waar nu de Al-Aksa Moskee staat, zal de Derde Tempel worden gebouwd, vrezen ze.
Op deze Dag van de Woede heeft de Hamas opgeroepen alle ontwapende brigades hun wapens terug te geven zodat er gevochten kan worden in de Jeruzalem Intifada. Als reactie op de Palestijnse oproep werden meteen de veiligheidsregels door de Israelische overheid aangescherpt, mochten alleen mannen van boven de 50 met een geldig Israelisch identiteitsbewijs de moskee bezoeken en werden er 3.000 extra politiemensen in de oude stad ingezet.
Op het nieuws was te zien dat er op veel plekken in Arabische wijken in de stad rellen ontstonden. Palestijnse jongens die met stenen naar de politie gooiden en rookgranaten teruggegooid kregen en gearesteerd werden. Wel hebben de Palestijnse Autoriteiten de demonstraties alleen beperkt tot de gebieden die onder de Israelische autoriteit vallen, inclusief Jeruzalem. Het werd niet toegestaan dat er werd gedemonstreerd in Palestijnse steden op de Westerlijke Jordaanoever.
Dat het De Dag van de Woede was, heb ik gemerkt. Wat ik al eerder schreef: de hele dag helikopters cirkelend in de buurt, geweerschoten. Ik zit met mijn rug naar het raam, met trouwens een adembenemend uitzicht over de stad, en heb niet heel veel gezien, maar een student die bij mij aanschoof zei ineens: "Wow, what's going on!" En wees naar de duidelijk zichtbare geweerschoten, niet meer dan een paar honderd meter bij ons gebouw vandaan. Nu moet ik er wel bij zeggen dat het hele universiteitsterrein uitzonderlijk goed bewaakt wordt en het bijna onmogelijk is binnen te komen als je geen student of werknemer bent, of op een andere manier aan kunt geven dat je er iets te zoeken hebt. Ik voelde me veilig, maar ben eerder naar huis gegaan, omdat ik dacht dat er overal zware bewaking zou zijn en files op de weg. Maar niets was minder waar. Op mijn weg terug naar huis was alles als vertrouwd en toen ik tegen een moeder op de creche zei dat het echt oorlog was in de stad, keek ze me verbaasd aan: niks van gemerkt.
vrijdag 12 februari 2010
JAAAA! Een Nieuwe Baan!
Eindelijk, na anderhalf jaar is het dan zover! Ik heb een baan op de werkplek gevonden waar ik het aller-allerliefst wilde werken: de Hebreeuwse Universiteit in Jeruzalem! Laat ik beginnen bij het begin. Solliciteren in Israel is een ander verhaal dan in Nederland. Dit verschil wordt nog wel het meest gekenmerkt door het aantal reacties dat je krijgt op je sollicitatiebrief: nul. Ik geloof dat ik op elke 50 sollicitaties die ik heb uitgestuurd gemiddeld 1 of 2 reacties heb ontvangen. Echt zeer ontmoedigend, kan ik je vertellen. Het is alsof je je met zorg gemaakte brieven in een bodemloze put gooit, wat bij mij weer leidde tot het recalcitrant copy-pasten van mijn brieven waarbij ik alleen de naam van de ontvanger en de werkplek aanpaste. Ik moet er wel bij vermelden dat organisaties als NGO's en organisaties werkzaam op het gebied van mensenrechten wel een reactie gaven, maar altijd negatief, dus daar was ik dan ook weer niet blij mee.
Ik ben een enkele keer uitgenodigd voor een gesprek, maar na afloop liep ik met een slecht gevoel de deur uit. Uitbating, is het eerste woord wat me te binnen schiet. Lange dagen, schamel salaris, dito aantal vakantiedagen en een minimaal sociaal pakket. Ik begon af en toe echt aan mijn jarenlange werkervaring en talenkennis te twijfelen. Deed dat er dan niet toe in dit land? Of was het dan toch niet zo goed als ik dacht? Uiteindelijk zal het vooral gelegen hebben aan het nieuwe immigrant zijn. Want hoe goed is je Ivriet na anderhalf jaar? Eerlijk gezegd twijfel ik daar zelf ook wel eens aan, ondanks tegensprekende reacties van mensen om mij heen. Ik kan me mondeling inmiddels goed redden, maar schrijven en lezen is achtergebleven. En ik wil natuurlijk wel een leuke werkplek, het liefst met veel Engels, maar ook genoeg Ivriet om te blijven leren. O, en leuke collega's, graag wat gezelliger dan de onbeleefde pittbull die een Israeli kan zijn. Eigenlijk wilde ik mijn oude werkplek in NL hier in Israel: de universiteit.
En dat is me nu gelukt! Na een zoveelste probleem met de financiele afdeling van mijn bagelbaan, besloot ik mijn CV te sturen naar een aantal mensen binnen de internationale school van de universiteit in Jeruzalem. Aangezien ze nog steeds niet bij mij hadden aangebeld om mij die ene perfecte baan aan te bieden, terwijl ik toch 6 jaar werkervaring bij de Universiteit van Amsterdam had, besloot ik zelf maar te laten weten dat ik er was. Wat dat betreft kan ik nog veel leren op een assertiviteitscursus... Maar, beter laat dan nooit, denk ik dan maar.
De volgende dag krijg ik een telefoontje van het administratief hoofd van de undergraduate afdeling van de Rothberg International School aan de universiteit van Jeruzalem. Of ik vandaag langs kon komen voor een gesprek? JA! NATUURLIJK! En daar zat ik dan diezelfde middag in een kamer - die niet zoals de meeste gebouwen aan elkaar hangt met plakbandjes, schreeuwend om een goede pleisterlaag en een fris likje verf - een sollicitatiegsprek voerend, half in het Engels, half in het Ivriet. En voor het eerst liep ik na het gesprek weg met een goed gevoel: hier zou ik willen werken en wat een leuke mensen!
Oke, qua salaris ga ik weer helemaal terug naar af. In Israel is blijkbaar niet het werk dat je doet van belang (administratief werk, onder andere het inschrijven van studenten, beschikbaar maken van syllabi en het inplannen van colleges en examens), maar de reden waarom je wordt aangenomen. Ik vervang iemand die met zwangerschapsverlof gaat tot september en dat betekent dat ik weinig ga verdienen. Maar ik wil zo graag bij universiteit werken. Wat mij betreft hoef ik daar tot de dag dat we ooit naar NL teruggaan, niet meer weg. En ik heb mezelf opgelegd dat ik heilig geloof in het feit dat eenmaal binnen de uni, ik snel doorstroom naar een andere, vaste baan.
Deze week was dan eindelijk het moment aangebroken dat ik mijn collega's moest vertellen dat ik wegging. Hartverwarmend waren hun reacties. Want ook al heb ik vaak gedacht 'wat doe ik hier? ik kan toch een veel betere baan krijgen?', mijn collega's, zeker de laatste groep waar ik mee werk, zijn geweldig. Ik heb veel geleerd: hoe bak ik een bagel, Ivriet, hoe zorg ik ervoor dat die koppige collega toch doet wat ik hem/haar vraag en hoe bestel ik op z'n onbeleefst een kopje koffie (de taxi- en buschauffeurs in Israel zijn niet van het meest elegante soort). Ik ben blij dat ik midden in de Israelische samenleving heb mogen werken, maar ik hoop dat ik nu mijn uiteindelijke werkplek heb gevonden.
Ik ben een enkele keer uitgenodigd voor een gesprek, maar na afloop liep ik met een slecht gevoel de deur uit. Uitbating, is het eerste woord wat me te binnen schiet. Lange dagen, schamel salaris, dito aantal vakantiedagen en een minimaal sociaal pakket. Ik begon af en toe echt aan mijn jarenlange werkervaring en talenkennis te twijfelen. Deed dat er dan niet toe in dit land? Of was het dan toch niet zo goed als ik dacht? Uiteindelijk zal het vooral gelegen hebben aan het nieuwe immigrant zijn. Want hoe goed is je Ivriet na anderhalf jaar? Eerlijk gezegd twijfel ik daar zelf ook wel eens aan, ondanks tegensprekende reacties van mensen om mij heen. Ik kan me mondeling inmiddels goed redden, maar schrijven en lezen is achtergebleven. En ik wil natuurlijk wel een leuke werkplek, het liefst met veel Engels, maar ook genoeg Ivriet om te blijven leren. O, en leuke collega's, graag wat gezelliger dan de onbeleefde pittbull die een Israeli kan zijn. Eigenlijk wilde ik mijn oude werkplek in NL hier in Israel: de universiteit.
En dat is me nu gelukt! Na een zoveelste probleem met de financiele afdeling van mijn bagelbaan, besloot ik mijn CV te sturen naar een aantal mensen binnen de internationale school van de universiteit in Jeruzalem. Aangezien ze nog steeds niet bij mij hadden aangebeld om mij die ene perfecte baan aan te bieden, terwijl ik toch 6 jaar werkervaring bij de Universiteit van Amsterdam had, besloot ik zelf maar te laten weten dat ik er was. Wat dat betreft kan ik nog veel leren op een assertiviteitscursus... Maar, beter laat dan nooit, denk ik dan maar.
De volgende dag krijg ik een telefoontje van het administratief hoofd van de undergraduate afdeling van de Rothberg International School aan de universiteit van Jeruzalem. Of ik vandaag langs kon komen voor een gesprek? JA! NATUURLIJK! En daar zat ik dan diezelfde middag in een kamer - die niet zoals de meeste gebouwen aan elkaar hangt met plakbandjes, schreeuwend om een goede pleisterlaag en een fris likje verf - een sollicitatiegsprek voerend, half in het Engels, half in het Ivriet. En voor het eerst liep ik na het gesprek weg met een goed gevoel: hier zou ik willen werken en wat een leuke mensen!
Oke, qua salaris ga ik weer helemaal terug naar af. In Israel is blijkbaar niet het werk dat je doet van belang (administratief werk, onder andere het inschrijven van studenten, beschikbaar maken van syllabi en het inplannen van colleges en examens), maar de reden waarom je wordt aangenomen. Ik vervang iemand die met zwangerschapsverlof gaat tot september en dat betekent dat ik weinig ga verdienen. Maar ik wil zo graag bij universiteit werken. Wat mij betreft hoef ik daar tot de dag dat we ooit naar NL teruggaan, niet meer weg. En ik heb mezelf opgelegd dat ik heilig geloof in het feit dat eenmaal binnen de uni, ik snel doorstroom naar een andere, vaste baan.
Deze week was dan eindelijk het moment aangebroken dat ik mijn collega's moest vertellen dat ik wegging. Hartverwarmend waren hun reacties. Want ook al heb ik vaak gedacht 'wat doe ik hier? ik kan toch een veel betere baan krijgen?', mijn collega's, zeker de laatste groep waar ik mee werk, zijn geweldig. Ik heb veel geleerd: hoe bak ik een bagel, Ivriet, hoe zorg ik ervoor dat die koppige collega toch doet wat ik hem/haar vraag en hoe bestel ik op z'n onbeleefst een kopje koffie (de taxi- en buschauffeurs in Israel zijn niet van het meest elegante soort). Ik ben blij dat ik midden in de Israelische samenleving heb mogen werken, maar ik hoop dat ik nu mijn uiteindelijke werkplek heb gevonden.
zondag 10 januari 2010
Echt Winter...
We volgen hier alle berichten over het bar en boze weer in Nederland: sneeuw, ijs en harde wind met gevoelstemperatuur van -15, op de voet. Sneeuw mis ik wel een beetje en schaatsen ook (alhoewel ik weet dat ik echt niet op de schaats ga, maar binnen lekker bij de verwarming kruip), maar ben toch blij dat ik hier woon. Zo gingen we op 10 januari richting het strand, omdat het gewoon zomer was die dag. Jarden in zwempak de zee in en Boaz in z'n rompertje langs de kustlijn rennend, het was eigenlijk te belachelijk voor woorden. Want ook al wordt het hier niet zo extreem als in NL toch horen regen, kou en soms wat sneeuw of hagel wel bij een Israelische winter.
Inmiddels is die kou ook hier langsgekomen en zijn de regen en sneeuw gevallen. Hele woeste waterstromen ontstonden in de woestijn (vrachtauto's werden meegesleept en een niewsgierige toeschouwer is verdronken) en je kon zelfs skien in het hoge noorden. Ook in Jeruzalem heeft het maar liefst 1 dag gehageld en iets van een minuut gesneeuwd. Helaas had het de dagen daarvoor erg geregend, dus er bleef niets liggen. Opvallend: zodra in de weerberichten sneeuw wordt voorspeld, loopt de volgende dag de halve stad met een sjaal en een muts rond want, oeoeoe, die ene sneeuwvlok mocht toch eens precies op jouw hoofd vallen.
Direct na de regen en kou stonden, alsof iemand op een knopje had gedrukt, ineens alle amandelbomen vol met bloesem. Precies op tijd voor Toe B'Sjwat, het bomenfeest, de dag waarop in het hele land bomen worden geplant en overal gedroogd fruit wordt verkocht en gegeten. De berg waarop Mevasseret Zion is gebouwd, die normaal een beetje saai groen lijkt staat opeens vol met witte en roze bebloesemde bomen. Erg mooi.
Inmiddels is die kou ook hier langsgekomen en zijn de regen en sneeuw gevallen. Hele woeste waterstromen ontstonden in de woestijn (vrachtauto's werden meegesleept en een niewsgierige toeschouwer is verdronken) en je kon zelfs skien in het hoge noorden. Ook in Jeruzalem heeft het maar liefst 1 dag gehageld en iets van een minuut gesneeuwd. Helaas had het de dagen daarvoor erg geregend, dus er bleef niets liggen. Opvallend: zodra in de weerberichten sneeuw wordt voorspeld, loopt de volgende dag de halve stad met een sjaal en een muts rond want, oeoeoe, die ene sneeuwvlok mocht toch eens precies op jouw hoofd vallen.
Direct na de regen en kou stonden, alsof iemand op een knopje had gedrukt, ineens alle amandelbomen vol met bloesem. Precies op tijd voor Toe B'Sjwat, het bomenfeest, de dag waarop in het hele land bomen worden geplant en overal gedroogd fruit wordt verkocht en gegeten. De berg waarop Mevasseret Zion is gebouwd, die normaal een beetje saai groen lijkt staat opeens vol met witte en roze bebloesemde bomen. Erg mooi.
zaterdag 26 december 2009
Kerst in Nazareth
Eerste Kerstdag in Israel, het is als een gewone doordeweekse dag als je niet beter zou weten. Jarden is op het vliegtuig naar Nederland vertrokken eerder deze week om Kerst bij oom, tantes, neefje, nichtje, opa en oma te vieren. Uitgerekend dit jaar lekker veel sneeuw, leuk! Wij blijven achter en besluiten toch ook iets kersterigs te willen doen, behalve de kerstboom die mooi in onze woonkamer staat te pronken met zijn lichtjes en plastic ballen. Boaz heeft de boom maar 1 keer omgegooid en 1 keer een hapje uit een piepschuim bal genomen, verder heeft hij zich keurig aan onze wensen en waarschuwende vinger gehouden. Jarden had op de avond van het opzetten van de boom een paar stoelen om de boom geschoven en warme chocolademelk gemaakt voor iedereen. Af en toe lagen Jarden en Boaz zelfs op een dekentje onder de boom om stiekem aan de versiering te frutselen. Eerder deze maand was het Chanoeka, het Joodse lichtfeest waar 8 dagen lang kaarsjes worden aangstoken in de chanoekia, elke avond eentje extra, en stonden kerstboom en chanoekia broederlijk in dezelfde huiskamer.
We besluiten op 25 december naar Nazareth te gaan, waar een kerk is gebouwd op de plek waar de aartsengel Gabriel aan Maria aankondigde dat zij van Jezus zou gaan bevallen. De kerk is prachtig, erg groot, met een boven en een onderkerk. De onderste kerk is een grote ruimte met in het midden de grot waar de aankondiging aan Maria zou zijn gedaan. Vanaf de grot is er een uitkijk naar de kerk boven. Een robuuste wenteltrap verbindt de onderste met de bovenste kerk, waar veel modern glas en lood werk is te zien. In de bovenste kerk hangen prachtige werken van Maria en Jezus, door verschillende landen gemaakt en aan de kerk geschonken. Ik heb nog noot zoiets moois in een kerk gezien: de verschillende kunststijlen en de vrijheid in gebruik van materialen hebben prachtige gevarieerde kunstwerken opgeleverd. Het meest opvallend en ik zou bijna zeggen bevrijdend is wel het werk geschonken door Japan. In elke katholieke kerk worden Maria en Jezus blank, West Europees afgebeeld. Op het Japanse werk zijn Maria en Jezus Japans, met bijbehorende haardracht en kimono. Ja, waarom eigenlijk niet?!
Ook om de kerk is een grote veranda met aan de muren afbeeldingen van Maria door landen over de hele wereld gemaakt en gedoneerd. In de buitenmuren van de kerk zijn bijbelse teksten gebeiteld. De kerk en de omliggende pleinen op beide niveaus zijn prachtig, voor mij vooral omdat ze afwijken van de standaard kerk. Zeker de moeite waard om te bezoeken.
Ik moet wel zeggen dat de kerstsfeer ook in de kerk ontbrak, ondanks de kerststal. Op de markt vlakbij de kerk zag ik tot mijn blijdschap een winkel afgeladen met kerstballen, slingers, kerstmutsen en kerstmannen. Alles lekker goedkoop en van plastic, maar al die kleuren en glitters wakkerden mijn kerstgevoel toch aan. En ook die ene enkele deur met een kerstkrans en versiering er boven sprong meteen in mijn kerstzoekende oog. Maar ondanks deze 'overdaad' aan kerstsfeer neem ik me voor om volgend jaar ook gewoon, samen met Jarden, Boaz en misschien zelfs Ben (als ie wil), naar Nederland te gaan. Er gaat echt niks boven de sfeer die Nederland verrijkt rond Kerst en zeker niet boven het samenzijn met mijn hele familie inclusief kerstboom en kerstdiner. Zelfs de plek waar Jezus is opgegroeid kan hier niet aan tippen!
We besluiten op 25 december naar Nazareth te gaan, waar een kerk is gebouwd op de plek waar de aartsengel Gabriel aan Maria aankondigde dat zij van Jezus zou gaan bevallen. De kerk is prachtig, erg groot, met een boven en een onderkerk. De onderste kerk is een grote ruimte met in het midden de grot waar de aankondiging aan Maria zou zijn gedaan. Vanaf de grot is er een uitkijk naar de kerk boven. Een robuuste wenteltrap verbindt de onderste met de bovenste kerk, waar veel modern glas en lood werk is te zien. In de bovenste kerk hangen prachtige werken van Maria en Jezus, door verschillende landen gemaakt en aan de kerk geschonken. Ik heb nog noot zoiets moois in een kerk gezien: de verschillende kunststijlen en de vrijheid in gebruik van materialen hebben prachtige gevarieerde kunstwerken opgeleverd. Het meest opvallend en ik zou bijna zeggen bevrijdend is wel het werk geschonken door Japan. In elke katholieke kerk worden Maria en Jezus blank, West Europees afgebeeld. Op het Japanse werk zijn Maria en Jezus Japans, met bijbehorende haardracht en kimono. Ja, waarom eigenlijk niet?!
Ook om de kerk is een grote veranda met aan de muren afbeeldingen van Maria door landen over de hele wereld gemaakt en gedoneerd. In de buitenmuren van de kerk zijn bijbelse teksten gebeiteld. De kerk en de omliggende pleinen op beide niveaus zijn prachtig, voor mij vooral omdat ze afwijken van de standaard kerk. Zeker de moeite waard om te bezoeken.
Ik moet wel zeggen dat de kerstsfeer ook in de kerk ontbrak, ondanks de kerststal. Op de markt vlakbij de kerk zag ik tot mijn blijdschap een winkel afgeladen met kerstballen, slingers, kerstmutsen en kerstmannen. Alles lekker goedkoop en van plastic, maar al die kleuren en glitters wakkerden mijn kerstgevoel toch aan. En ook die ene enkele deur met een kerstkrans en versiering er boven sprong meteen in mijn kerstzoekende oog. Maar ondanks deze 'overdaad' aan kerstsfeer neem ik me voor om volgend jaar ook gewoon, samen met Jarden, Boaz en misschien zelfs Ben (als ie wil), naar Nederland te gaan. Er gaat echt niks boven de sfeer die Nederland verrijkt rond Kerst en zeker niet boven het samenzijn met mijn hele familie inclusief kerstboom en kerstdiner. Zelfs de plek waar Jezus is opgegroeid kan hier niet aan tippen!
vrijdag 4 december 2009
Heimwee, voor Volkskrantreizen
Ik heb een stukje voor mijn blog op Volkskrantreizen geschreven. Je kunt het hier lezen.
vrijdag 6 november 2009
Jardens 8e Verjaardag
Op 3 november was het dan weer zover, de dag waar Jarden elk jaar naar uitkijkt: haar verjaardag! Vorig jaar woonden we net een maand in Mevasseret en hadden we de meisjes uit Jardens klas uitgenodigd. Het werd een ervaring om nooit te vergeten en ook om liever niet weer opnieuw te beleven... Het was een grote gillende meiden bende en het sieradendoosjes verven en versieren werd een grote troep op de grond, kinderen stapten in de verf en door het hele huis vonden we dagen later nog glittertjes. Oke, zo moest het dus niet! Les 1: geen feestje in je eigen huis vieren in Israel. Les 2: Israelische meisjes hebben een iets strengere doch creatieve aanpak nodig dan Nederlandse.
Dit jaar hadden we een feestje in de dierentuin van Jeruzalem gepland, de mooiste en leukste dierentuin die ik ooit heb gezien (zie ook ons uitstapje met familie De Haan/Nienhuis/Agsteribbe in mei). Ben had een speciaal verjaardagsarrangement geregeld, met een gids, een spel en dieren aaien. Weer werden alle meisjes uitgenodigd op een door Jarden zelf ontworpen uitnodiging van Snoopy. Jarden had ook een taart met Snoopy ontworpen en er samen met mij een maquette van gemaakt. Die wilde ze aan de moeder van een vriendinnetje laten zien, die een eigen bedrijfje heeft waar ze zelf taarten op bestelling maakt, onder andere voor verjaardagsfeestjes. Navraag naar de prijs had tot resultaat dat Jarden moest kiezen: of een feestje in de dierentuin of een zelfontworpen taart laten maken. Het werd de dierentuin. Of tenminste, dat was de bedoeling...
Hoe meer 3 november naderde, des te meer maakten we ons zorgen over het weerbericht. Na maanden van hete zomer en daarna ontkenning van de herfst - eind oktober en gewoon 30 graden - besefte het Israelische weer ineens dat het al november was en dat er toch echt eens regen moest gaan vallen. Dat mondde uit in overstromingen in Netanya en belachelijke onweersbuien waarin op sommige plaatsen 125mm regen viel! Maar, in de voorspellingen werd volgehouden dat dinsdagmiddag 3 november, het tijdstip van Jardens feestje, het droog zou zijn. Dinsdagochtend 3 november kwam en het regende. Hard. We bleven geloven dat het toch echt op zou houden, maar rond een uur of 11 begonnen we toch zenuwachtig te worden en besloten we de dierentuin af te zeggen. Geen enkel kind zou op komen dagen als we met dit plensweer naar de dierentuin gingen. En door de omschakeling van het weer was de helft van het groepje sowieso al uitgevallen door ziekte.
Maar wat nu? Ik begon bij mijn collega's ideeen voor een hoe-vul-ik-een-vier-uur-durende verjaardag thuis te vragen, wat tot een leuk lijstje met spelletjes leidde, maar gelukkig kwam Ben al snel met een veel leukere oplossing: het wetenschapsmuseum in Jeruzalem. Is bijna nog leuker dan de dierentuin! Er kon gelukkig nog een verjaardagsarrangement op het laatste moment geregeld worden, zodat het feestje toch nog werd gered. Na mijn werk, het was inmiddels iets minder hard gaan regenen, in huis alles snel klaargemaakt voor de lunch (de kinderen kwamen meteen vanuit school naar het feest), de taart, chips, drankjes, borden, bestek en prachtige bloem met 8 kaarsjes, die na aansteken opengaat en Happy Birthday speelt (en vervolgens niet meer ophield, zelfs nadat schoonmama erop had getrapt lag het ding bij het naar huis gaan nog steeds in de prullebak na te piepen) ingepakt en de dames van school opgehaald. Race tegen de klok: we hadden 1 uur om bij het museum te komen en er moest nog geluncht worden en schoonfamilie was er nog niet. En bijna de hele schoonfamilie was meegekomen, zelfs schoonzus en neefje uit Amerika! Met mijn schoonfamilie op stap betekent altijd vertraging, want schoonmama wil nog een kopje koffie drinken en schoonzussen hadden ons huis nog nooit gezien. Maar we gingen toch vrij op tijd op weg, alle kinderen bij schoonmama in de auto, de grote bus met wel 6 zitplaatsen. De rest in de twee overgebleven auto's. Eerst Boaz van de creche halen en ondertussen het museum opbellen dat we iets later zouden komen. Dat werd een half uur later, want eerst reed schoonzus als een slak en later waren we steeds in de buurt van het museum, maar waar is dat verrekte museum nou precies? Weer met het museum aan de telefoon, maar die zorgden ervoor dat we ineens bij de ingang naar het regeringsgebouw stonden. Niet goed. Paar keer gevraagd aan voetgangers (het regende inmiddels niet meer) en na een aantal U-turns kwamen we eindelijk aan bij het wetenschapsmuseum.
Sorry, sorry dat we te laat zijn! Nee, geen probleem! We worden meteen opgevangen en de twee begeleidsters staan al klaar, samen met de kamer waar het eerste uur allemaal proefjes worden gedaan, die de kinderen zelf ook mogen doen. Zitten op een bord met spijkers, waarom doet dat geen pijn? En waarom gaat zelfs de ballon die je erop drukt niet stuk? En waarom gebeurt dat wel als je hetzelfde met 1 spijker doet? Een kistje met vloeibaar helium is ontzettend interessant: bloemen en balonnen worden erin gestopt en komen er anders uit. En het stoom dat eraf komt, is dat heet of koud? Een spelletje met touwtjes, waardoor de meisjes twee aan twee aan elkaar vast zitten: er is een manier om los te komen, maar hoe? Ze leren ontzettend veel en ook voor ons is het leuk en leerzaam. Oudste schoonzus is helemaal gefascineerd door de spelletjes en wil alles weten om ook met haar kinderen in Amerika te kunnen doen. Ze heeft 5 dochters en alles wat de dames bezig kan houden is van harte welkom.
Na de proefjes krijgen de feestvierders een rondleiding door het museum. Ik zet ondertussen met schoonzus de tafel klaar met de taart, chips, snoep en drankjes. En de verjaardagskaars natuurlijk. De kaars wordt met ooohhh! begroet, gelukkig doet ie het zoals op de verpakking staat. Ook schoonzus 2 is helemaal onder de indruk en wil dat ik er minstens vijf voor haar koop. Jarden krijgt nog een t-shirt en een jaarabonnement voor het museum. Leuk!
Na de taart gaan de dames weer terug het museum in en ruim ik met schoonfamilie en begeleidsters de troep op. Als ik een kijkje neem in het museum ben ik echt blij verrast door de vele verschillende dingen die de kinderen kunnen doen: zelf een echte draaimolen laten draaien, een bal die door een windblazer op 1 plek in de lucht blijft hangen, een apparaat die de blaadjes die de kinderen erin stoppen met een knal de lucht in blaast. En ik heb maar 2 minuten gekeken en er zijn nog 2 verdiepingen. De meisjes spelen nog verder en ik ga het tevredenheidsonderzoek bij de kassa invullen en betalen. Bij de antwoorden alleen maar geweldig ingevuld, want die hebben een paar uur vantevoren toch maar een leuk feestje voor mijn dochter in elkaar gedraaid en mijn sombere uitzicht weggewuifd op 4 uur met een gropeje meisjes in mijn huis opgesloten te zitten, naarstig op zoek naar het volgende spelletje om da aandacht vast en de sfeer leuk te houden! De bewaker en de dame bij de kassa wel even ingeschakeld voor hulp bij het invullen van het onderzoek, want lezen en schrijven in het Ivriet is nog steeds niet mijn sterkste punt. Begint wel beter te worden trouwens!
Daarna iedereen weer in de auto en op weg naar huis. Het feestje was absoluut geslaagd en we zullen zeker met Jarden terugkomen. Met dank aan mijn schoonfamilie, die geweldig geholpen hebben met vervoer en gewoon door aanwezig te zijn, aan Ben, die altijd een oplossing weet te vinden als ik denk dat alles verloren is en aan de museum medewerkers die een feestje hebben georganiseerd alsof wij het al weken vantevoren hadden gereserveerd.
Dus voor iedereen die Jeruzalem zal gaan bezoeken (vooral met kinderen), naast de dierentuin op nummer 1, is het wetenschapsmuseum absoluut een aanrader!
De foto's:
Dit jaar hadden we een feestje in de dierentuin van Jeruzalem gepland, de mooiste en leukste dierentuin die ik ooit heb gezien (zie ook ons uitstapje met familie De Haan/Nienhuis/Agsteribbe in mei). Ben had een speciaal verjaardagsarrangement geregeld, met een gids, een spel en dieren aaien. Weer werden alle meisjes uitgenodigd op een door Jarden zelf ontworpen uitnodiging van Snoopy. Jarden had ook een taart met Snoopy ontworpen en er samen met mij een maquette van gemaakt. Die wilde ze aan de moeder van een vriendinnetje laten zien, die een eigen bedrijfje heeft waar ze zelf taarten op bestelling maakt, onder andere voor verjaardagsfeestjes. Navraag naar de prijs had tot resultaat dat Jarden moest kiezen: of een feestje in de dierentuin of een zelfontworpen taart laten maken. Het werd de dierentuin. Of tenminste, dat was de bedoeling...
Hoe meer 3 november naderde, des te meer maakten we ons zorgen over het weerbericht. Na maanden van hete zomer en daarna ontkenning van de herfst - eind oktober en gewoon 30 graden - besefte het Israelische weer ineens dat het al november was en dat er toch echt eens regen moest gaan vallen. Dat mondde uit in overstromingen in Netanya en belachelijke onweersbuien waarin op sommige plaatsen 125mm regen viel! Maar, in de voorspellingen werd volgehouden dat dinsdagmiddag 3 november, het tijdstip van Jardens feestje, het droog zou zijn. Dinsdagochtend 3 november kwam en het regende. Hard. We bleven geloven dat het toch echt op zou houden, maar rond een uur of 11 begonnen we toch zenuwachtig te worden en besloten we de dierentuin af te zeggen. Geen enkel kind zou op komen dagen als we met dit plensweer naar de dierentuin gingen. En door de omschakeling van het weer was de helft van het groepje sowieso al uitgevallen door ziekte.
Maar wat nu? Ik begon bij mijn collega's ideeen voor een hoe-vul-ik-een-vier-uur-durende verjaardag thuis te vragen, wat tot een leuk lijstje met spelletjes leidde, maar gelukkig kwam Ben al snel met een veel leukere oplossing: het wetenschapsmuseum in Jeruzalem. Is bijna nog leuker dan de dierentuin! Er kon gelukkig nog een verjaardagsarrangement op het laatste moment geregeld worden, zodat het feestje toch nog werd gered. Na mijn werk, het was inmiddels iets minder hard gaan regenen, in huis alles snel klaargemaakt voor de lunch (de kinderen kwamen meteen vanuit school naar het feest), de taart, chips, drankjes, borden, bestek en prachtige bloem met 8 kaarsjes, die na aansteken opengaat en Happy Birthday speelt (en vervolgens niet meer ophield, zelfs nadat schoonmama erop had getrapt lag het ding bij het naar huis gaan nog steeds in de prullebak na te piepen) ingepakt en de dames van school opgehaald. Race tegen de klok: we hadden 1 uur om bij het museum te komen en er moest nog geluncht worden en schoonfamilie was er nog niet. En bijna de hele schoonfamilie was meegekomen, zelfs schoonzus en neefje uit Amerika! Met mijn schoonfamilie op stap betekent altijd vertraging, want schoonmama wil nog een kopje koffie drinken en schoonzussen hadden ons huis nog nooit gezien. Maar we gingen toch vrij op tijd op weg, alle kinderen bij schoonmama in de auto, de grote bus met wel 6 zitplaatsen. De rest in de twee overgebleven auto's. Eerst Boaz van de creche halen en ondertussen het museum opbellen dat we iets later zouden komen. Dat werd een half uur later, want eerst reed schoonzus als een slak en later waren we steeds in de buurt van het museum, maar waar is dat verrekte museum nou precies? Weer met het museum aan de telefoon, maar die zorgden ervoor dat we ineens bij de ingang naar het regeringsgebouw stonden. Niet goed. Paar keer gevraagd aan voetgangers (het regende inmiddels niet meer) en na een aantal U-turns kwamen we eindelijk aan bij het wetenschapsmuseum.
Sorry, sorry dat we te laat zijn! Nee, geen probleem! We worden meteen opgevangen en de twee begeleidsters staan al klaar, samen met de kamer waar het eerste uur allemaal proefjes worden gedaan, die de kinderen zelf ook mogen doen. Zitten op een bord met spijkers, waarom doet dat geen pijn? En waarom gaat zelfs de ballon die je erop drukt niet stuk? En waarom gebeurt dat wel als je hetzelfde met 1 spijker doet? Een kistje met vloeibaar helium is ontzettend interessant: bloemen en balonnen worden erin gestopt en komen er anders uit. En het stoom dat eraf komt, is dat heet of koud? Een spelletje met touwtjes, waardoor de meisjes twee aan twee aan elkaar vast zitten: er is een manier om los te komen, maar hoe? Ze leren ontzettend veel en ook voor ons is het leuk en leerzaam. Oudste schoonzus is helemaal gefascineerd door de spelletjes en wil alles weten om ook met haar kinderen in Amerika te kunnen doen. Ze heeft 5 dochters en alles wat de dames bezig kan houden is van harte welkom.
Na de proefjes krijgen de feestvierders een rondleiding door het museum. Ik zet ondertussen met schoonzus de tafel klaar met de taart, chips, snoep en drankjes. En de verjaardagskaars natuurlijk. De kaars wordt met ooohhh! begroet, gelukkig doet ie het zoals op de verpakking staat. Ook schoonzus 2 is helemaal onder de indruk en wil dat ik er minstens vijf voor haar koop. Jarden krijgt nog een t-shirt en een jaarabonnement voor het museum. Leuk!
Na de taart gaan de dames weer terug het museum in en ruim ik met schoonfamilie en begeleidsters de troep op. Als ik een kijkje neem in het museum ben ik echt blij verrast door de vele verschillende dingen die de kinderen kunnen doen: zelf een echte draaimolen laten draaien, een bal die door een windblazer op 1 plek in de lucht blijft hangen, een apparaat die de blaadjes die de kinderen erin stoppen met een knal de lucht in blaast. En ik heb maar 2 minuten gekeken en er zijn nog 2 verdiepingen. De meisjes spelen nog verder en ik ga het tevredenheidsonderzoek bij de kassa invullen en betalen. Bij de antwoorden alleen maar geweldig ingevuld, want die hebben een paar uur vantevoren toch maar een leuk feestje voor mijn dochter in elkaar gedraaid en mijn sombere uitzicht weggewuifd op 4 uur met een gropeje meisjes in mijn huis opgesloten te zitten, naarstig op zoek naar het volgende spelletje om da aandacht vast en de sfeer leuk te houden! De bewaker en de dame bij de kassa wel even ingeschakeld voor hulp bij het invullen van het onderzoek, want lezen en schrijven in het Ivriet is nog steeds niet mijn sterkste punt. Begint wel beter te worden trouwens!
Daarna iedereen weer in de auto en op weg naar huis. Het feestje was absoluut geslaagd en we zullen zeker met Jarden terugkomen. Met dank aan mijn schoonfamilie, die geweldig geholpen hebben met vervoer en gewoon door aanwezig te zijn, aan Ben, die altijd een oplossing weet te vinden als ik denk dat alles verloren is en aan de museum medewerkers die een feestje hebben georganiseerd alsof wij het al weken vantevoren hadden gereserveerd.
Dus voor iedereen die Jeruzalem zal gaan bezoeken (vooral met kinderen), naast de dierentuin op nummer 1, is het wetenschapsmuseum absoluut een aanrader!
De foto's:
Abonneren op:
Posts (Atom)
