Nog steeds niet het hele verhaal verteld. Want na het vertrek van zus 1 en ouders, was er natuurlijk nog een tweede zus over! Wij gingen die week wel weer aan het werk, naar school en naar de creche, dus voor Evelyn de kans om even bij te komen van het gereis en om alles op haar gemakkie doen. Twee dagen heeft ze doorgebracht in Netanya, bij Bens moeder en nicht, lekker bakken op het strand en kampvuren kijken tijdens Lag BaOmer, de dag waarop de dood van Rabbi Shimon Bar Jochai wordt herdacht. Deze rabbijn is een van de grondleggers van de Kabbala, de joodse mystieke leer, die op de dag van zijn overlijden de diepste geheimen van de Kabbala onthulde. De reden waarom er kampvuren worden aangestoken op deze dag, is om te herdenken dat het pas donker werd nadat Jochai alles had verteld wat hij wilde vertellen en dat al het licht daarmee ondergeschikt is aan het spirituele licht. Het kampvuur symboliseert de kracht van het licht.
Samen met Evelyn nog gewandeld, langs een rivier (de schildpaddenrivier, waar we ook al eerder met mijn ouders waren) naar de zee. Erg bijzonder om te zien. Van de brede rivier is bij het overgaan in de zee nog maar een klein stroompje over.
We zijn ook een dag met z'n allen naar het noorden gereden, langs de grens met Jordanie. Eerst hebben we in Tel Dan, een natuurgebied in de Galilee gewandeld. Overal stroomt water, er staan zelfs bordjes die verwijzen naar het paradijs. Op de top van een heuvel staat een prachtige grote boom van wel 2000 jaar oud! Ook zijn er overblijfselen van een oude tempel te zien.
Later die dag rijden we door naar het meer van Galilee, in Israel de Kinerret genoemd. Jarden maakt natuurlijk meteen weer vrienden met een meisje daar en durft het koude water in te gaan. Ook Boaz raakt langzaam over zijn angst voor koud water heen en steekt af en toe een voetje in het meer.
En dan is het familiebezoek voorbij... We hebben erg genoten om iedereen zo dicht bij te hebben en gewoon weer samen te kunnen eten, drinken, lezen en kletsen. Wat ik vooral heerlijk vond, was dat ik gewoon in de auto kon stappen en 10 minuten later bij mijn ouders en zus op de stoep stond. En familie die om me heen scharrelt, terwijl ik een boekje zat te lezen.
vrijdag 29 mei 2009
dinsdag 26 mei 2009
Familiebezoek - Vervolg
En dat was nog niet alles! Wat hebben we nog meer gedaan? Evelyn, Marleen en ik zijn samen een dagje op stap geweest, naar Ein Kerem, een dorpje tegen Jeruzalem aan. Het dorpje is een voormalig Arabisch dorp, tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog zijn de inwoners echter gevlucht en wonen er vooral Joodse mensen in het dorp. De architectuur van een aantal huizen en andere gebouwen laat inderdaad zien dat het hier een voormalig Arabisch dorp betreft. Ein Kerem is voor Christenen vooral bekend als de plek waar Maria vaak kwam en waar zij haar schoonzus Elisheva ontmoete toen zij beide zwanger waren. Maria van Jezus en Elisheva van Johannes de Doper. Er is een kerk geplaatst op de plek waar Maria en Elisheva elkaar ontmoeten en de bron waar Maria regelmatig uit dronk is nog steeds te bezoeken (het water is alleen niet meer drinkbaar...). Er is ook een kerk voor Johannes de Doper gebouwd en er is een mooi klooster van Les Soeurs de Notre-Dame de Sion. Nadat we alles hebben bekeken hebben we lekker gegeten bij een Libanees restaurantje.
Voor meer informatie over Ein Kerem: http://en.wikipedia.org/wiki/Ein_Kerem.
De volgende dag vroeg in de ochtend vertrokken Peter, Marleen, Milo en Ymke naar Nederland... Voor papa en mama was dit de laatste dag (dachten we) en tijd om datgene te doen wat ze absoluut nog wilden doen voor hun vertrek. Papa wilde graag Ein Kerem zien (wel een klus met zijn heup en kruk, want er moeten veel trappen gelopen worden) en mama wilde graag naar een kibboets. Evelyn en ik hadden Ein Kerem al gezien, dus gingen wij wandelen bij Tsafat, een mooie wandelroute door de bergen zo'n 10 kilometer vanaf ons huis. Jarden en Boaz gingen natuurlijk ook mee. Aan het eind van onze route belandden we in de speeltuin, waar papa, mama en Benjamin, die samen Ein Kerem hadden bezocht, ons op kwamen halen.
Daarna zijn we naar Tsoeba gegaan, een mooie kibboets zo'n 20 kilometer bij ons vandaan. Het liefst zouden Ben en ik, en ook Jarden, in een kibboets willen wonen: kinderen lekker naar buiten zonder zorgen, de sfeer is vaak geweldig en je hebt een leuk huis met tuin in een beschermde, kleinschalige omgeving. Tsoeba komt zeker in aanmerking, mochten we ooit gaan verhuizen naar een kibboets!
Het was de bedoeling dat papa en mama de volgende dag zouden vertrekken, maar er kwam een kink in de kabel. Benjamin en Jarden brachten de reizigers midden in de nacht naar het vliegveld, maar toen bleek dat papa en mama helemaal niet op de lijst stonden! De vlucht was overboekt en er was gewoon geen plek meer, maar hier waren we van tevoren niet over geinformeerd. Benjamin heeft hemel en aarde bewogen, de medewerkers van Issta, de reisorganisatie, en El Al net zo lang aan het hoofd gezeurd, totdat hij het voor elkaar heeft gekregen dat de koffers in ieder geval achter konden blijven en papa en mama al ingecheckt waren. We hoefden nu alleen nog maar hun boarding passen op te halen. Heeft wel uren geduurd en daarna dus weer naar Mevasseret en wachten tot de middag. Achteraf heeft de baas van Issta NL heeft haar welgemeende excuses aangeboden en 100 euro korting p.p. toegezegd, heel netjes. Het ophalen van de boarding passen verliep soepel en ik heb na enig aandringen ook nog mooie plekken voor pap en mam kunnen regelen, zodat ze iig geval genoeg beenruimte hadden. O ja, en een rolstoel met duwer tot aan de gate.
Voor meer informatie over Ein Kerem: http://en.wikipedia.org/wiki/Ein_Kerem.
De volgende dag vroeg in de ochtend vertrokken Peter, Marleen, Milo en Ymke naar Nederland... Voor papa en mama was dit de laatste dag (dachten we) en tijd om datgene te doen wat ze absoluut nog wilden doen voor hun vertrek. Papa wilde graag Ein Kerem zien (wel een klus met zijn heup en kruk, want er moeten veel trappen gelopen worden) en mama wilde graag naar een kibboets. Evelyn en ik hadden Ein Kerem al gezien, dus gingen wij wandelen bij Tsafat, een mooie wandelroute door de bergen zo'n 10 kilometer vanaf ons huis. Jarden en Boaz gingen natuurlijk ook mee. Aan het eind van onze route belandden we in de speeltuin, waar papa, mama en Benjamin, die samen Ein Kerem hadden bezocht, ons op kwamen halen.
Daarna zijn we naar Tsoeba gegaan, een mooie kibboets zo'n 20 kilometer bij ons vandaan. Het liefst zouden Ben en ik, en ook Jarden, in een kibboets willen wonen: kinderen lekker naar buiten zonder zorgen, de sfeer is vaak geweldig en je hebt een leuk huis met tuin in een beschermde, kleinschalige omgeving. Tsoeba komt zeker in aanmerking, mochten we ooit gaan verhuizen naar een kibboets!
Het was de bedoeling dat papa en mama de volgende dag zouden vertrekken, maar er kwam een kink in de kabel. Benjamin en Jarden brachten de reizigers midden in de nacht naar het vliegveld, maar toen bleek dat papa en mama helemaal niet op de lijst stonden! De vlucht was overboekt en er was gewoon geen plek meer, maar hier waren we van tevoren niet over geinformeerd. Benjamin heeft hemel en aarde bewogen, de medewerkers van Issta, de reisorganisatie, en El Al net zo lang aan het hoofd gezeurd, totdat hij het voor elkaar heeft gekregen dat de koffers in ieder geval achter konden blijven en papa en mama al ingecheckt waren. We hoefden nu alleen nog maar hun boarding passen op te halen. Heeft wel uren geduurd en daarna dus weer naar Mevasseret en wachten tot de middag. Achteraf heeft de baas van Issta NL heeft haar welgemeende excuses aangeboden en 100 euro korting p.p. toegezegd, heel netjes. Het ophalen van de boarding passen verliep soepel en ik heb na enig aandringen ook nog mooie plekken voor pap en mam kunnen regelen, zodat ze iig geval genoeg beenruimte hadden. O ja, en een rolstoel met duwer tot aan de gate.
woensdag 13 mei 2009
Familiebezoek
Sinds 22 april is mijn hele familie op bezoek geweest, eerst mijn ouders, een par dagen daarna kwamen Marleen en gezin en als laatste kwam Evelyn. We hebben een week met z'n allen samen doorgebracht en veel gezien en gedaan. Het was ontzettend goed en gezellig om iedereen hier te hebben en de tijd gaat dan naturlijk veel te snel. Ik zal later verslag doen van wat we allemaal hebben gedaan, maar foto's zeggen ook al veel.
Nachal Alexander, een rivier waarin veel zoetwaterschildpadden en otters zwemmen. Op deze dag was het een nationale feestdag en veelmensen trokken erop uit om te gaan picknicken, op z'n Israelisch natuurlijk, dus het halve huis mee, met tent, barbecue, veel eten, speelgoed voor de kinderen, kleden en de auto ernaast, zodat de muziek lekker hard kan (zelfs, of juist vooral, op het stilste plekje wil een rasechte Israeli lawaai aan z'n hoofd).
Dezelfde dag zijn we naar Caesarea gegaan, een van de eerste kunstmatig aangelegde havens, gebouwd door Herodes in 22 voor Christus. In de haven van Caesarea zijn nog veel restanten van de haven zelf, verschillende gebouwen, een paardenrenbaan, waar ook gladiatorspelen werden gehouden ter vermaak van het volk, en een amfitheater te zien zijn. Na de regeerperiode van Herodes is Caesaria door veel andere volken veroverd en opnieuw opgebouwd, telkens werd op de plek waar van oorsprong een synagoge stond, het heilige huis van de nieuwe bewoners gebouwd, zodat er o.a. ook een tempel, moskee en kerk hebben gestaan. Meer informatie is te lezen op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Caesarea_(Maritima).
Peter en Marleen, Milo en Ymke kwamen een dag voor Evelyn aan, en zodra we compleet waren, gebon het echte werk. De oude stad van Jeruzalem moest natuurlijk bezocht worden, met de klaagmuur (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Klaagmuur, de Al-Aqsa moskee (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Al-Aqsamoskee, de Heilige Grafkerk (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Heilige_Grafkerk - de stad loopt over van de vele historische en religieuze belangrijke locaties - en de Arabische markt natuurlijk. Ergens op een terrasje lekker falafel met groente, salade en brood gegeten en daarna uitgeput weer terug naar huis. Niet veel foto's van de oude stad zelf, voornamelijk heb ik de familie op de foto gezet, had ik meer oog voor...
De volgende dag zijn we richting de Dode Zee gereden, een mooie rit door de woestijn en enorm eind langs de Dode Zee zelf, met aan de ene kant de bergen en aan de ander kant de zee en de bergen van Jordanie. Eerst zijn we naar Massada gereden, een burcht boven op een enorme rots in de woestijn gebouwd. Weer speelde Herodes een belangrijke rol: hij heeft een muur om het enorme terrein bovenop de berg laten bouwen, zo'n 600 bij 300 meter. Massada is ook vooral bekend om het tragische verhaal dat zich af heeft gespeeld tijdens de Joodse Revolutie. Na de verwoesting van de tempel in Jeruzalem, trok Eliezer Ben Zair samen met een grote groep mensen naar Massada om zo weerstand te bieden tegen de Romeinen. Toen bekend werd dat de verdediging niet langer stand kon houden, heeft de bevolking massaal zelfmoord gepleegd, om zo niet in handen van de Romeine te vallen en tot slaaf gemaakt te worden. Zie ook: http://www.parks.org.il/ParksENG/company_card.php3?CNumber=853401.
Na Massada zijn we op de weg terug naar Jeruzalem gestopt bij het strand van Ein Gedi, zodat de liefhebber in de Dode Zee kon drijven. Marleen, Evelyn en Jarden waren de enige die zich in het water waagden...
De volgende dag zijn we wat dichter bij huis gebleven, en daar is ook genoeg te beleven, zoals de dierentuin van Jeruzalem. Voor papa hadden we dit keer een rolstoel gehuurd, zodat hij zich niet met een kruk door de hele dierentuin hoefde te slepen. In februari is hij geopereerd aan zijn heup en hele stukken lopen is nog moeilijk. Het was erg rustig in de dierentuin, gelukkig, dus we konden alle dieren op ons gemakkie bekijken.
Shoresh, het plaatsje 10 minuten rijden vanaf ons huis. Hier verbleef de hele familie (behalve Evelyn, die sliep bij ons op de bank).
Nachal Alexander, een rivier waarin veel zoetwaterschildpadden en otters zwemmen. Op deze dag was het een nationale feestdag en veelmensen trokken erop uit om te gaan picknicken, op z'n Israelisch natuurlijk, dus het halve huis mee, met tent, barbecue, veel eten, speelgoed voor de kinderen, kleden en de auto ernaast, zodat de muziek lekker hard kan (zelfs, of juist vooral, op het stilste plekje wil een rasechte Israeli lawaai aan z'n hoofd).
Dezelfde dag zijn we naar Caesarea gegaan, een van de eerste kunstmatig aangelegde havens, gebouwd door Herodes in 22 voor Christus. In de haven van Caesarea zijn nog veel restanten van de haven zelf, verschillende gebouwen, een paardenrenbaan, waar ook gladiatorspelen werden gehouden ter vermaak van het volk, en een amfitheater te zien zijn. Na de regeerperiode van Herodes is Caesaria door veel andere volken veroverd en opnieuw opgebouwd, telkens werd op de plek waar van oorsprong een synagoge stond, het heilige huis van de nieuwe bewoners gebouwd, zodat er o.a. ook een tempel, moskee en kerk hebben gestaan. Meer informatie is te lezen op: http://nl.wikipedia.org/wiki/Caesarea_(Maritima).
Peter en Marleen, Milo en Ymke kwamen een dag voor Evelyn aan, en zodra we compleet waren, gebon het echte werk. De oude stad van Jeruzalem moest natuurlijk bezocht worden, met de klaagmuur (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Klaagmuur, de Al-Aqsa moskee (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Al-Aqsamoskee, de Heilige Grafkerk (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Heilige_Grafkerk - de stad loopt over van de vele historische en religieuze belangrijke locaties - en de Arabische markt natuurlijk. Ergens op een terrasje lekker falafel met groente, salade en brood gegeten en daarna uitgeput weer terug naar huis. Niet veel foto's van de oude stad zelf, voornamelijk heb ik de familie op de foto gezet, had ik meer oog voor...
De volgende dag zijn we richting de Dode Zee gereden, een mooie rit door de woestijn en enorm eind langs de Dode Zee zelf, met aan de ene kant de bergen en aan de ander kant de zee en de bergen van Jordanie. Eerst zijn we naar Massada gereden, een burcht boven op een enorme rots in de woestijn gebouwd. Weer speelde Herodes een belangrijke rol: hij heeft een muur om het enorme terrein bovenop de berg laten bouwen, zo'n 600 bij 300 meter. Massada is ook vooral bekend om het tragische verhaal dat zich af heeft gespeeld tijdens de Joodse Revolutie. Na de verwoesting van de tempel in Jeruzalem, trok Eliezer Ben Zair samen met een grote groep mensen naar Massada om zo weerstand te bieden tegen de Romeinen. Toen bekend werd dat de verdediging niet langer stand kon houden, heeft de bevolking massaal zelfmoord gepleegd, om zo niet in handen van de Romeine te vallen en tot slaaf gemaakt te worden. Zie ook: http://www.parks.org.il/ParksENG/company_card.php3?CNumber=853401.
Na Massada zijn we op de weg terug naar Jeruzalem gestopt bij het strand van Ein Gedi, zodat de liefhebber in de Dode Zee kon drijven. Marleen, Evelyn en Jarden waren de enige die zich in het water waagden...
De volgende dag zijn we wat dichter bij huis gebleven, en daar is ook genoeg te beleven, zoals de dierentuin van Jeruzalem. Voor papa hadden we dit keer een rolstoel gehuurd, zodat hij zich niet met een kruk door de hele dierentuin hoefde te slepen. In februari is hij geopereerd aan zijn heup en hele stukken lopen is nog moeilijk. Het was erg rustig in de dierentuin, gelukkig, dus we konden alle dieren op ons gemakkie bekijken.
Shoresh, het plaatsje 10 minuten rijden vanaf ons huis. Hier verbleef de hele familie (behalve Evelyn, die sliep bij ons op de bank).
dinsdag 28 april 2009
Herdenkingsdag en Onafhankelijkheidsdag
Je leeft hier van feestdag naar feestdag. Of nee, niet alles is feestdag te noemen. Afgelopen week was de herdenking van de jodenvervolging in de WO II. Vandaag werden de gesneuvelde soldaten tijdens de oorlogen gevoerd door Israel herdacht. Morgen is het wel feest, dan wordt de 61e onafhankelijkheidsdag van Israel gevierd. Beide herdenkingsdagen worden hier door iedereen serieus genomen. Er worden uitgebreide ceremonies gehouden, met de minister-president en de president als eregasten. De officiele ceremonie van de herdenking van de jodenvervolging wordt bij het Yad VaShem museum in Jeruzalem gehouden, het holocaust museum. Er zijn slachtoffers van de vervolging aanwezig en zij vertellen hun verhaal. Ook de minister-president en de president noemen de namen van hun familieleden die zijn omgebracht. De herdenking komt hier in Israel voor mij ineens veel dichter bij, ik sta er nu met mijn neus bovenop. Bijna iedereen heeft wel familie verloren in de oorlog of zelf de verschrikkingen van de oorlog meegemaakt. Bijna iedereen lijdt of heeft geleden onder de gevolgen van de vervolging. Dit is het land waar de mensen wonen die de holocaust of de gevolgen hiervan aan den lijve hebben ondervonden.
Op de herdenkingsdagen wordt 1 of 2 minuten stilte gehouden. Tijdens die 1 of 2 minuten gaat het luchtalarm af en sta je met verbazing te kijken wat er gebeurt, een totale transformatie van het normaal altijd bezige en drukke Israel. Iedereen heeft altijd haast en er wordt overal getoeterd, maar tijdens het stil houden staat alles en iedereen letterlijk stil. Iedereen staat stil op straat, in winkels, op zijn of haar werk of waar dan ook. Auto's, taxi's, bussen, alles stopt, mensen stappen uit en staan stil. Er is volgens mij niemand die gewoon doorgaat met waar hij of zij mee bezig was. Deze bijzondere en absurde gebeurtenis wordt compleet gemaakt door wat er gebeurt wanneer het luchtalarm stopt: iedereen gaat gewoon weer verder met waar ze tijdens het alarm mee gestopt waren. Heel raar en bijzonder om mee te maken. Ook raar: de hele dag wordt op de Israelische radiozenders muziek uit de begintijd van Israel gedraaid, en iedereen wenst elkaar toch een vrolijke feestdag voor de volgdende dag: Onafhankelijkheidsdag.
De Onafhakelijkheidsdag is vanavond begonnen en is een nationale feestdag. Wij zijn met mijn ouders naar Netanya gegaan en zitten morgen waarschijnlijk op het strand. Ook leuk vandaag: Jarden, Boaz en ik zijn bij vrienden uit NL op bezoek geweest, die in Israel op vakantie zijn: Marieke, Li (Jardens schoolvriendin uit NL) en Amit. Jarden en Li zijn helemaal blij om elkaar weer te zien en spelen samen alsof ze elkaar gister nog hebben gezien. Leuk om elkaar even weer te zien en bij te praten.
Op de herdenkingsdagen wordt 1 of 2 minuten stilte gehouden. Tijdens die 1 of 2 minuten gaat het luchtalarm af en sta je met verbazing te kijken wat er gebeurt, een totale transformatie van het normaal altijd bezige en drukke Israel. Iedereen heeft altijd haast en er wordt overal getoeterd, maar tijdens het stil houden staat alles en iedereen letterlijk stil. Iedereen staat stil op straat, in winkels, op zijn of haar werk of waar dan ook. Auto's, taxi's, bussen, alles stopt, mensen stappen uit en staan stil. Er is volgens mij niemand die gewoon doorgaat met waar hij of zij mee bezig was. Deze bijzondere en absurde gebeurtenis wordt compleet gemaakt door wat er gebeurt wanneer het luchtalarm stopt: iedereen gaat gewoon weer verder met waar ze tijdens het alarm mee gestopt waren. Heel raar en bijzonder om mee te maken. Ook raar: de hele dag wordt op de Israelische radiozenders muziek uit de begintijd van Israel gedraaid, en iedereen wenst elkaar toch een vrolijke feestdag voor de volgdende dag: Onafhankelijkheidsdag.
De Onafhakelijkheidsdag is vanavond begonnen en is een nationale feestdag. Wij zijn met mijn ouders naar Netanya gegaan en zitten morgen waarschijnlijk op het strand. Ook leuk vandaag: Jarden, Boaz en ik zijn bij vrienden uit NL op bezoek geweest, die in Israel op vakantie zijn: Marieke, Li (Jardens schoolvriendin uit NL) en Amit. Jarden en Li zijn helemaal blij om elkaar weer te zien en spelen samen alsof ze elkaar gister nog hebben gezien. Leuk om elkaar even weer te zien en bij te praten.
Pesach
Het is alweer 2 weken geleden, maar toch kan ik het feest van Pesach niet overslaan op mijn blog. Pesach is het feest waarin de uittocht van de joden uit Egypte wordt herdacht. Israel is de weken voor het begin van Pesach totaal in de ban van de grote schoonmaak. Want Pesach betekent vooral heel veel schoonmaken van tevoren, vanuit religieus oogpunt om je huis vrij te maken van alles wat maar gist kan bevatten, vanuit een meer praktisch oogpunt: gewoon de grote voorjaarsschoonmaak. Onze buren gaan helemaal uit hun dak, Rivka loopt de hele dag met rubber handschoenen aan om het hele huis van boven tot onder af te soppen en Einav heeft speciaal vrij genomen om zijn vrouw in deze klus bij te staan. Rivka maakt in het dagelijks leven al veel schoon en ze loopt helemaal te glimmen met Pesach voor de deur. Ze vertelt enthousisast, met lichtjes in haar ogen dat ze oprecht blij is met Pesach, want nu kan ze alles eens echt goed schoonmaken. Ik wordt aangestoken door haar enthousiasme, half maar, want ik krijg het niet voor elkaar het hele huis op zijn kop te zetten. Heb gewoon alle ramen eruit gehaald en schoongemaakt. Was ook nuttig en nodig. Iedereen die ik ken maakt zijn/haar huis schoon, het is echt een bijenkorf. Mensen staan bij de supermarkt in de rij met tientallen schoonmaakdoekjes en liters schoonmaakmiddel in hun karretje. Bij de autowasserette is het topdrukte, er staan hele rijen en de prijzen zijn ineens verdubbeld! Maar dan wordt wel je hele auto grondig onder handen genomen, zelfs de ruimte bij de reserveband wordt schoongemaakt. Wij wachten nog maar even tot de gekte is afgelopen.
In de supermarkten zie je de weken voor Pesach beetje bij beetje dat schappen met niet kosjere Pesach producten langzaamaan leeg beginnen te raken en dat nieuwe rijen met schappen ontstaan met producten die wel kosjer voor Pesach zijn. In de winkels is er een hele week geen product te koop dat niet kosjer voor Pesach is, hele rijen en schappen zijn afgeplakt. Hier staan alle producten die niet kosjer genoeg zijn te wachten tot ze weer in het karretje belanden de week daarop. In de Russische en Arabische winkels kun je gewoon nog een lekker broodje kopen.
Voor mij betekende het ook een hele week vrij, omdat de bagelshop waarin ik werk kosjer op het hoogste niveau is en er dan niks verkocht mag worden wat gist bevat, zoals bagels dus. Woensdagavond, zodra Pesach is afgelopen, draait alles op volle toeren: eindelijk weer brood, na een week afzien met matzes. Volgend jaar sla ik voor Pesach ook groots in op de markt: de vriezer gaat vol met brood! Ik hoef toch niks kosjers te doen in mijn huis.
De avond waarop Pesach begon, de seider avond, waren we bij Benjamins ouders. Het eerste gedeelte van de seider avond was leuk, het hele verhaal van de uittocht van de Joden uit Egypte wordt gelezen en je eet en drinkt bepaalde dingen die je moeten herinneren aan de bittere tijd die de Joden hadden voor de uittocht als slaven van de Egyptenaren. Iedereen leest een stuk van het verhaal, ook al snap je niks van wat je leest, in mijn geval. Halverwege het verhaal aten we en daarna wordt het resterende stuk van het verhaal gelezen. Dat gedeelte is minder, omdat iedereen vol is en helemaal geen zin heeft om nog eens anderhalf uur te lezen en te luisteren. We waren uiteindelijk om half 1 's nachts klaar...
Na Pesach gaat alles weer gewoon zijn gang en zie je dat mensen opgelucht zijn. Ik geloof niet dat er iemand is die voor zijn plezier vrijwillig een week lang zonder gistproducten leeft, als je juist gewend bent je hele dag hiermee te vullen.
In de supermarkten zie je de weken voor Pesach beetje bij beetje dat schappen met niet kosjere Pesach producten langzaamaan leeg beginnen te raken en dat nieuwe rijen met schappen ontstaan met producten die wel kosjer voor Pesach zijn. In de winkels is er een hele week geen product te koop dat niet kosjer voor Pesach is, hele rijen en schappen zijn afgeplakt. Hier staan alle producten die niet kosjer genoeg zijn te wachten tot ze weer in het karretje belanden de week daarop. In de Russische en Arabische winkels kun je gewoon nog een lekker broodje kopen.
Voor mij betekende het ook een hele week vrij, omdat de bagelshop waarin ik werk kosjer op het hoogste niveau is en er dan niks verkocht mag worden wat gist bevat, zoals bagels dus. Woensdagavond, zodra Pesach is afgelopen, draait alles op volle toeren: eindelijk weer brood, na een week afzien met matzes. Volgend jaar sla ik voor Pesach ook groots in op de markt: de vriezer gaat vol met brood! Ik hoef toch niks kosjers te doen in mijn huis.
De avond waarop Pesach begon, de seider avond, waren we bij Benjamins ouders. Het eerste gedeelte van de seider avond was leuk, het hele verhaal van de uittocht van de Joden uit Egypte wordt gelezen en je eet en drinkt bepaalde dingen die je moeten herinneren aan de bittere tijd die de Joden hadden voor de uittocht als slaven van de Egyptenaren. Iedereen leest een stuk van het verhaal, ook al snap je niks van wat je leest, in mijn geval. Halverwege het verhaal aten we en daarna wordt het resterende stuk van het verhaal gelezen. Dat gedeelte is minder, omdat iedereen vol is en helemaal geen zin heeft om nog eens anderhalf uur te lezen en te luisteren. We waren uiteindelijk om half 1 's nachts klaar...
Na Pesach gaat alles weer gewoon zijn gang en zie je dat mensen opgelucht zijn. Ik geloof niet dat er iemand is die voor zijn plezier vrijwillig een week lang zonder gistproducten leeft, als je juist gewend bent je hele dag hiermee te vullen.
woensdag 1 april 2009
1 april
Het is 1 april en mijn schoonvader, een grapjas vanaf zijn geboorte volgens mij, kon het niet laten om de halve familie in de maling te nemen. Op mijn werk belt hij mij op, om te vragen of ik vanmiddag bij de apotheek een medicijn voor hem op kan halen: Prilmo, voor diabetispatienten die last van jeuk hebben. Niet zo duur, zegt hij nog, er zitten 12 pillen in een doosje. Ik braaf naar de apotheek op mijn fietsje en bel hem in de rij bij de apotheek voor de zekerheid nog eens op om te vragen of ik de naam goed heb doorgekregen. Ja hoor, helemaal goed, moeten ze daar wel hebben volgens hem. Nog geen 10 seconden later belt hij terug, gierend van de lach: zet eens een A voor en een p achter de naam van het medicijn? Hahaha: Aprilmop, krijg je dan! Gelukkig was ik nog niet aan de beurt, maar anders had ik dus mooi voor gek gestaan. Het leek hem geweldig dat ik daar stond en dat de apotheekassistent mij aan zou kijken van: waar heb je het over, dat medicijn hebben we helemaal niet! Gierend van de lach geeft hij de telefoon aan mijn schoonmoeder en blijkt dat hij ook Bens zus en Benjamin zelf heeft gebeld om hetzelfde te doen! Nu nog even bedenken hoe we hem volgend jaar terug kunnen pakken...
Wandelen
We wandelen hier veel. Bijna elk weekend trekken we erop uit, met z'n 4-en of met vrienden of familie. Begin maart zijn we met neef Natan, de neef van Benjamin en zijn gezin, gaan wandelen in hun woonplaats: Nes Tsiona. Het was een georganiseerde wandeltocht en er liepen ontzettend veel mensen mee, ook veel kinderen. Eerst door een woonwijk en daarna de heuvels in. Om de kilometer was er wel iets te doen vooral voor kinderen, om de aandacht van de wandeling af te leiden en vervelende vragen te vermijden (hoe lang nog, zijn we er al bijna? ik wil naar huis, ik ben moe, wil me dragen? enz, enz.) Er bloeien al veel bloemen, ook een aantal zeldzame soorten en de sinaasappels hangen alweer (of nog steeds, weet ik even niet meer) in de bomen. Het was een leuke wandeling, met aan het eind natuurlijk een ijsje, want het was erg warm. Een paar weken geleden zijn we gaan wandelen in Ya'ar Britanica, het Britse Bos (de tegenhanger van het Amsterdamse Bos misschien?), ongeveer 15 minuten rijden van Mevasseret. We waanden ons echt in een andere wereld, bijna Brits inderdaad, met glooiende groene heuvels en koeien in de wei... En echt alles staat in bloei, heel mooi. In februari, rond Toe Be'Swat, het Bomenfeest geloof ik in het Nederlands, waarbij heel veel bomen worden geplant, staan overal de amandelbomen in bloei. Voor de rest is alles nog kaal, maar overal zie je witte en roze bloesem tussendoor.
Abonneren op:
Posts (Atom)
