De Situatie

Jullie zullen wel denk, Saskia schrijft maar over leuke uitstapjes en problemen in huiselijke kring, maar het is toch oorlog in Israel? Als ik de media mag geloven in NL ligt heel Israel onder vuur en is het dagelijks leven totaal ontwricht. Dat is in bepaalde gebieden ook zo, maar in het grootste gedeelte van Israel gaat iedereen gewoon naar zijn werk en school, doet iedereen net zoveel boodschappen als anders en zelfs uitstapjes maken en picknicken kan.

De media in Israel berichten over niets anders dan de oorlog. Hier wordt gesproken over Oorlog in het Zuiden en de hele operatie wordt wel Gegoten Lood genoemd, wat refereert naar een liedje van Chanoeka, het moment waarop de oorlog begon. Er worden af en toe directe beelden vanuit Gaza getoond, waar nu een handjevol journalisten is toegelaten en verder is het berichten vanaf de zijlijn. Het is 1 grote bende in Gaza en mensen komen veel dingen tekort, om over de angst die de kinderen moeten ervaren maar te zwijgen.

Het is oorlog in Gaza, niet in Israel. Er worden elke dag ook een aantal raketten op Israel afgevuurd, steden in een zone van 40 kilometer rond Gaza lopen elke dag kans getroffen te worden, maar dat blijft zo rond de 18 per dag steken. Ook de vrienden waar wij vorige week mee gingen wandelen wonen in de 40 kilometerzone en hebben een aantal dagen de kinderen thuis moeten houden, uit angst dat raketten scholen zouden raken. Dat is ook een aantal keren gebeurd. De raketten vanuit Gaza kunnen niet goed gericht worden en komen vaak op afgelegen plekken terecht en treffen gelukkig hun doel, de burger, niet vaak. Nu gaan kinderen weer naar school, omdat het Israelische leger elke aanslag meteen bestraft door op de plek waar vandaan de raket wordt afgevuurd meteen te beschieten. De munitie van het Israelische leger kan wel uitermate goed gericht worden en het leger op de grond ziet waarvandaan er wordt geschoten en geeft dit door. Elke dag nemen de beschietingen vanuit Gaza af en men verwacht dat de Hamas deze week de oorlog nog wil beeindigen.

Benjamin volgt alle ontwikkelingen op de voet, uit interesse en omdat hij door zijn werk nauw bij de oorlog betrokken is. Alle speculaties, alle nieuwtjes die uit Gaza komen, al het nieuws dat journalisten ontvangen van het leger en het ministerie, alles wordt uitgezonden. Ik kijk elke dag even, maar niet teveel, omdat ik me er liever wat afzijdig van houd. Mijn standpunt is dat ik dankbaar ben dat het Israelische leger de inwoners van Israel beschermt, ik heb enorm respect voor alle mensen die hun leven op het spel zetten om mijn veiligheid en dat van mijn familie en vrienden te beschermen. Aan de andere kant zie ik hoe Gaza compleet wordt verwoest en constant onder vuur ligt. Mensen zitten gevangen in een zone die totaal is afgesloten, hebben tekort aan alles en leven in constante angst. Israel heeft gelijk dat ze in actie komt om haar burgers te beschermen, maar het doel, zo hard terugslaan dat Hamas nooit meer iets tegen Israel durft te ondernemen, wordt denk ik niet gehaald.

Het Bos van Ben Shemen

Afgelopen zaterdag hebben we de kinderen en tassen met eten en drinken ingepakt en zijn we richting Ben Shemen gereden, hier ongeveer een half uur rijden vandaan richting Tel Aviv. Bij Ben Shemen is een enorm groot bos in heuvelachtig gebied, waar je uren kunt wandelen, fietsen en picknicken. Omdat het zaterdag is en mooi weer is het vrij druk, maar gelukkig kun je vrij ver het bos in met de auto. We hadden afgesproken met vrienden, die we kennen van de Nederlandse school. Zij hadden hun hondje meegnomen, dus aan Jarden hadden we geen kind meer, die liep telkens met haar vriendinnetje achter het hondje aan te vangen.

Onze vrienden zitten in een soortgelijke situatie als wij: man is Nederlands, vrouw Israelisch en 2 kinderen. Ze hebben 6 jaar samen in Nederland gewoond en nu wonen ze inmiddels 10 jaar in Israel. We wandelen een paar uur over een mooi pad en ondertussen passeren er veel fietsers op de mountainbike, wat een nationaal tijdsverdrijf lijkt te zijn op de vrije dag. Een vader is met zijn 2 zoons op stap met de mountainbike, maar de kinderen lopen meer naast de fiets dan dat ze hard over de paadjes sjeesen. Ik denk dat vader volgende week gewoon weer met zijn vrienden gaat crossen en de kinderen bij moeder achterlaat. Af en toe wordt je opgeschrikt door een crossmotor of zo'n vierwielige motor (even de naam vergeten).

Het is leuk om een mengelmoes van Ivriet en Nederlands te praten, wetend dat mensen je snappen in beide talen. Aan het eind van de wandeling gaat dan eindelijk die achterklep van de auto open en komt de voedselvoorraad tevoorschijn. We vinden een leuke plek tussen de rotsen en spreiden de kleedjes uit. Er wordt meteen een vuurtje gestookt door de kinderen, waar ze lang mee zoet zijn. Er ontstaat een strijd tussen de zoon van onze vrienden en Jarden en haar vriendin: wiens vuur is het beste? De dames hebben nog niet zoveel ervaring en gooien telkens hooi op het vuur, wat natuurlijk een enorme vlam geeft, waar zij dan helemaal enthousiast over zijn, maar wat van korte duur is. Hij daarentegen, heeft zichtbaar jarenlange ervaring en weet zijn vuur goed op te bouwen en aan te houden. Er moet natuurlijk van alles in dat vuur en de dames spelen winkeltje waar wij eten kunnen kopen, wat ze eerst in de vlammen hebben gehouden. Hmmm, lekker?

Boaz kruipt ondertussen vrolijk tussen ons door en eet af en toe wat. Ook hij heeft het naar zijn zin. Als de zon onder begint te gaan, wordt het tijd om alle spullen in te pakken en richting huis te gaan. Het was een leuke dag, dit was een van de redenen voor ons om naar Israel te komen. De natuur en het weer bieden de kans om veel buiten te ondernemen en samen met vrienden wordt het helemaal leuk!

Boaz in het Ziekenhuis

Zo, dat heb ik lang vol gehouden, dat vaker schrijven. Elke dag had ik me voorgenomen... Dat zal ik wel nooit halen, maar de lange stilte heeft een reden, natuurlijk.

Het begon met Boaz die ziek werd. Koorts, diarree, overgeven, de gewone wintergriep/koorts, zeg maar. Waar volgens mij de halve wereld plat door ligt en wat maar niet weg wil gaan. Maar op het moment dat wij dachten dat hij weer wat levendiger werd en er bovenop leek te krabbelen, bleef hij toch ineens wel erg stil liggen, en het roepen om drinken werd erger. We zagen hem echt onder onze ogen dunner worden, zijn spekbeentjes werden plotseling spillebeentjes. En apatisch is niet 1 van de woorden die bij je opkomen als je aan Boaz denkt. Dit ging verkeerd. Diezelfde avond de kinderen ingepakt en naar de huisartsenpost in Jeruzalem gereden. Daar werden binnen no-time verschillende tests bij hem afgenomen en de conclusie was al snel: uitgedroogd.

Boaz had een infuus nodig, maar zijn aders waren erg moeilijk te vinden. Met wattenplukken besmeurd met bloed van het proberen op verschillende plekken hebben we hem weer ingepakt en mee naar de Eerste Hulp bij het Hadassa ziekenhuis in Ein Kerem, vlakbij Jeruzalem, genomen. Het was inmiddels al een uur of 1 's nachts en Jarden bleef dapper meegaan, maar verlangde wel erg naar haar bed. Ook Ben en ik waren moe, door de afgelopen nachten waarin Boaz veel wakker was. Weer tests gedaan, door een dokter die het moest redden met een assistent die er geloof ik nog niet zo lang werkte en een patientje met het Down syndroom, die telkens onze kamer binnen kwam stormen en dan in het Arabisch begon te kletsen. Boaz kreeg allerlei tests, zoals een urinetest, waarbij hij een zakje om zijn piemeltje kreeg in zijn luier en verschillende bloedtests. De ader was na een poosje zoeken uiteindelijk gevonden. Zijn infuus werd aangesloten en toen kon hij na een fles eindelijk in zijn bedje op de 1e hulp. Hij viel gelukkig snel in slaap, zodat ik ook de slaapstoel in ons "kamertje" uit kon trekken en een paar uur slaap kon inhalen.

De kamertjes waren door gordijnen gescheiden units, rondom een balie waar dag en nacht personeel aanwezig was. Rond 6 uur kwam de eerste ronde temperaturen en hartslag meten langs, daarna nog even weer geslapen en toen kwamen Benjamin en Jarden. Boaz was al meteen een heel stuk opgeknapt, ook al had hij enorme wallen onder zijn ogen en was hij nog erg magertjes en bleek. Ik ben met Jarden terug naar huis gegaan en Benjamin is bij Boaz gebleven. Al snel kon Boaz naar de Moeder en Kind Afdeling van het enorme ziekenhuis. Hier kwam hij op een kamer te liggen met een jongetje (David) van ongeveer zijn leeftijd en hetzelfde probleem. Met de ouders van David klikte het meteen erg goed, maar Benjamin verzweeg toch maar wat voor werk hij precies deed. De vader liet namelijk meteen merken dat hij een hekel had aan Arabieren. Met hun voorliefde voor grote gouden schakelkettingen en armbanden, worden deze groep mensen ook wel arsim genoemd. Maar verder geen kwaad woord over ze, want ze waren erg lief.

Op de afdeling was het, ondanks de ziektes van de kinderen, een gezellige boel, iedereen kletste met elkaar en ging regelmatig even kijken hoe het met andermans kind was. Elke dag kwamen en gingen er kinderen met hun ouders, soms was het zo druk dat kinderen en ouders met hun bed op de gang moesten wachten tot er een plek vrij kwam. Boaz ging met sprongen vooruit, gelukkig. Na anderhalve dag mocht zijn infuus er af en de dag daarna mocht hij weer naar huis. Drie nachtjes slapen op een nieuwe plek. Boaz vond het allemaal prachtig in het ziekenhuis, vooral de speelruimte, waar ze elke dag activiteiten organiseerden voor de kinderen. Het was Chanoeka vakantie, dus werden er veel tollen, chanoekia's (kaarsenstandaard voor 8 kaarsen en de aansteekkaars) en oliekannetjes geknutseld. Omdat Boaz helemaal los ging met het voetenkrukje en hier de hele ruimte mee doorschuifelde, heb ik me maar op het knutselen gestort, waar de begeleidsters erg blij mee waren. Leuk, een moeder die iets moois kan maken! Kom hier ook nog even een kaars beplakken! Ik vond het bijna jammer om weer weg te gaan, want hier kon ik ook weer eens goed oefenen met mijn Ivriet.

Gelukkig was Boaz weer zo snel opgeknapt, maar het bleek een echte uitputtingsslag te zijn geweest voor ons. Ik kon echt even niet de energie vinden om opnieuw te zeggen: kom we gaan er vol goede moed weer tegenaan. Het duurt nu al 5 maanden dat ik geen serieus werk heb en elke keer weer reageren op advertenties, waar je bijna nooit een reactie op ontvangt, is demotiverend. Ik zit veel thuis en voel me een huisvrouw in een gevangenis. Op een gegeven moment ben ik zelfs naar cafe's hier in de buurt gegaan om te vragen of ze mensen zochten, maar hier wordt ik gehinderd door het feit dat mijn Ivriet niet perfect is. Ik begrijp veel en kan mezelf goed uitdrukken, maar in 5 maanden is mijn niveau natuurlijk nog niet geweldig goed. Ik hoor verhalen van mensen die wel een jaar naar werk hebben gezocht, dus zo slecht doe ik het nog niet, maar af en toe zakt de moed me in de schoenen. Maar ik heb geen keus, gewoon doorzetten, in de hoop dat er op een gegeven moment toch een leuke baan langskomt.

Volgende keer meer...

Sint & Woestijn

Foto's van de oase in de woestijn. Wadi David bij Ein Gedi, Dode Zee

Ik heb me voorgenomen wat vaker op mijn blog te schrijven, dus jullie zullen het merken ook: elke dag een nieuw bericht! Hmmm, eens kijken hoe lang ik dat vol ga houden...

Zoals beloofd: hoe was het sinterklaasfeest gister? Heel erg leuk. Zoals een echt Sintfeest hoort te zijn: met snoepjes, pepernoten, manderijnen en echte gluhwein (oetsje te vroeg, maar het gaat om het idee)... en een juf die erbij staat dat je van alles maar 1 mag nemen! Ha, gelukkig waren ze niet zo streng en kon iedereen toch los gaan. Het was ontzettend leuk georganiseerd, met voor alle kinderen een cadeautje en een chocoladeletter, zelfs Boaz kreeg er een! De Sint leek alleen wel een van de straat getrokken toevallige Nederlandse voorbijganger (niet zo raar in Modi'in, waar veel Nederlanders wonen), met zijn spijkerbroek en sportschoenen die overduidelijk onder zijn mantel uit staken. De Pieten waren zoals het moet: grappig, veel aanwezig en halverwege het feest met witte plekken op het gezicht van het zweten in het synthetische pakje. Er was een lachpiet, een shiroetiempiet (shiroetiem betekent onder andere wc in het Ivriet, en deze piet kwam binnen met een toiletrol achter zich aan gerold) en een nietpiet, die overal "niet" op zei. Ook Jarden mocht bij de Sint komen en werd gevraagd haar favoriete bezigheid te laten zien: handstand en radslag doen. Als 7-jarige stond ze daar als een wat slungelig wordende meid, die toch ineens erg verlegen was voor de Sint. Maar de handstand werd gedaan en natuurlijk veel door de pieten nagedaan. Jarden doet echt overal de handstand en radslag, in huis, middenin de kamer of tegen de muur, het liefst dan met haar voeten het licht aan en uit doen, buiten op straat, in de winkel en op school. Heel herkenbaar, heb ik toen ik klein was ook een periode gedaan, maar zou niet weten of mijn armen het nu nog houden... Een erg geslaagd feest, gezellig ook, met ouders van de Nederlandse school, waarvan ik nu het merendeel ken. Voor Jarden is na dit jaar het geloven in de Sint er wel af, ze weet al dat wij de cadeautjes voor haar kopen en in haar schoen doen, dat er niemand door de schoorsteen kruipt en ook hoe de pieten van het Sinterklaasjournaal er in het echt uitzien. Maar toch wilde ze er nog niet helemaal aan en staat ze wel braaf liedjes voor haar gezette schoen te zingen en maakt ze tekeningen voor de Sint.

Vandaag zijn we met z'n vieren naar de Dode Zee gereden, naar Ein Gedi, waar een kiboets en een natuurpark is. Middenin de woestijn ineens een oase met watervallen, planten en dieren. Het is een wandelroute in de bergen langs een stroompje met een aantal watervallen. Jarden wilde bij elke waterval de laarzen uit en het water in, net als alle andere mensen die op deze warme dag in december hadden besloten hier naartoe te komen. We hebben steenbokken en rotskonijnen (met in de Latijnse naam procavia, dus Jarden meteen verkocht) gezien. Er schijnen ook hyena's en luipaarden en wolven rond te lopen, maar die komen alleen 's nachts tevoorschijn en zijn verder bang voor het lawaai wat de gemiddelde Israeli produceert. Een erg mooie route in witte bergen en uitzicht op de Dode Zee, ver onder ons. Helaas droogt De Dode Zee langzaam op, omdat het water uit de rivieren waardoor het gevoedt wordt onderweg door mensen wordt gebruikt. Dit kun je heel duidelijk zien als je langs de Zee rijdt: in 25 jaar is het zeker 50 meter teruggetrokken. Er wordt naar oplossingen gezocht om dit probleem op te lossen, maar in een klimaat als dit is water iets wat je snel tekort komt.

Wil je alle foto's zien die we gemaakt hebben tijdens onze wandeling? Klik dan op de onderstaande foto.

Ein Gedi

Sinterklaas

Was Jarden toch even bang dat ze Sinterklaas zou moeten missen dit jaar! Maar gelukkig zijn de Nederlanders in Israel dit volksfeest niet vergeten en worden er ook Sint feestjes georganiseerd in het land van Chanoeka en Pesach.

Afgelopen vrijdag kwam de Sint aan in Yaffo, een stadje naast Tel Aviv. De Sint voer de haven in op het rondvaartbootje waar we een paar maanden geleden nog een tochtje mee hadden gemaakt, maar dat mocht de pret niet drukken. Half Nederlands Israel met kinderen stond klaar om de Sint te begroeten en samen met hem, 3 pieten en de Nederlandse ambassadeur in Israel (netjes opgedirkt in pak) een tochtje op de boot te maken. Er werden pepernoten gestrooid, liedjes gezongen - wat eerst trouwens met liedjes als "hoofd, schouders, knieen, teen" en "en van je hela, hola houdt er de moed maar in"(!) begon, waardoor ik me af begon te vragen of de Nederlanders die hier te lang zaten de Sinterklaasliedjes waren vergeten, maar dat bleek gelukkig niet het geval - en iedereen moest natuurlijk met de goed man op de foto.

Door de harde wind voer de boot maar niet te ver uit, om de pepernoten in de buikjes van de kinderen te houden. We waren speciaal met vrienden en kinderen die een band met NL hebben gekomen, en Jarden genoot. Er was 1 piet, die iedereen geweldig aanspoorde (inclusief de Sint, die af en toe wat afwezig om zich heen zat te kijken ipv aandachtig naar de kinderen te lachen en te luisteren) en zich als een heuse piet gedroeg, met stomme grapjes en harde stem. De andere 2 waren wat verlegen, maar deelden lief pepernoten uit aan iedereen die wilde. Na het boottochtje kregen alle kinderen een zakje met Sintsnoep. Ook Boaz kreeg een zakje, wat hij een hele poos stijf in zijn hand vast heeft gehouden, dit kon niemand hem meer afnemen: zijn eerste Sintcadeau!

Het is natuurlijk heel flauw en makkelijk om vanaf de zijkant te staan zeuren, maar toch was het feest niet zoals een Nederlands Sintfeest. Er miste iets: de sfeer, de kinderen en ouders die opgewonden staan te wachten totdat een echte waardige Sint tevoorschijn komt, waar iedereen in zijn hart toch een beetje bang voor is. We gingen wat teleurgesteld naar huis en mijn vriendin deelde me lief, maar vastbesloten mee dat ze de volgende keer niet meer mee zou gaan naar een door Nederlanders in Israel georganiseerd feestje (ze was ook al mee geweest naar het kinderfeest een poosje geleden, wat ook al geen succes was). Maar waar het om ging, was dat Jarden het leuk heeft gehad, die heeft weer een portie Sint gehad, toch het leukste kinderfeest van het jaar.

En het is nog niet afgelopen. Sint komt morgen weer, nu naar de Nederlandse school in Modi'in, waar Jarden 1 keer per week naartoe gaat. Ook heeft de Sint, in de vorm van vader en moeder in NL, een grote doos vol met lekkers gestuurd: kruidnootjes, marsepein, borstplaat, speculaas, banketstaaf... noem het maar op, het zit erin! Leuk! Krijg bij het zien van al dat lekkers natuurlijk spontaan ernstige heimwee. Met zoveel mogelijk mensen delen dat heerlijke suikergoed: Jarden neemt pepernoten mee naar school om aan haar klasgenootjes uit te delen, die meteen verkocht zijn, een vriendin uit NL met 2 kinderen komt zich misselijk eten (de mond van 1 van haar zoontjes heeft letterlijk 1 uur achter elkaar non-stop kauwbewegingen gemaakt) en schoonmoeder in Netanya kan natuurlijk ook niet overgeslagen worden. Helaas heeft de Sint in NL maling aan kosjer, dus alleen een chocoladeletter en wat hagelslag bleven bij haar achter. Omdat het voor haar alleen maar een kwelling was om te kijken naar al het andere lekkers wat ze niet mocht eten, hebben we de doos maar gauw uit haar zicht gezet.

Hoe het feest morgen verloopt, vertel ik later. Ook niet onbelangrijk om te vermelden: naast het vertaalwerk voor online casino's, en wat kortlopende projecten die ik via via krijg, werk ik nu 10 uur per week voor een filmproductiemaatschappij in Jeruzalem. Ik reageerde op een vacature voor office manager/productie assistent voor 25 uur per week, maar door economische crisis is het aantal uren teruggeschroefd en is ook de inhoud van de functie veranderd (Israelischer kan het niet...). Maar, alles kan veranderen in de toekomst, het lijkt me leuk bij het bedrijf te werken.

Tweede School

Jarden is vandaag naar de Nederlandse school geweest! De Jip en Janneke School in Modi'in (http://www.dutch-school.com/), een nieuwe stad zo'n 20 minuten rijden van Mevasseret vandaan. Elke week krijgen kinderen daar 1 dag 2 uur achter elkaar les volgens het Nederlandse onderwijssysteem. Dus, Jarden zit weer gewoon in groep 4, samen met een ander jongetje. Een vriendin hier, haar jongste zoon zit bij Boaz op de creche en haar oudste zoon gaat ook een dag naar de Jip en Janneke School, heeft me op de school gewezen. Eerst dacht ik, is het niet verwarrend voor Jarden om naast het onderwijs in Ivriet ook Nederlands onderwijs te volgen? Maar ze doet het goed op de dagelijkse school, ze heeft nu zelfs ook les in een immigrantenklasje, en ze mist het Nederlandse onderwijs best wel een beetje. Dus vandaag was het weer letters aan elkaar schrijven en Huisje, Boompje, Beestje van SchoolTV kijken. Er zitten 5 andere kinderen in haar klasje, samen met 1 jongen zit zij in groep 4. Haar groepsgenoot wordt 3-talig opgevoed (Ivriet, Engels, Nederlands) en is een slimme jongen, dus ze zijn aan elkaar gewaagd volgens de juf. Voor mij ook leuk, want zo zit ik ineens weer met moeders in het Nederlands te kletsen op het geimproviseerde schoolpleintje. We worden warm onthaald en iedereen weet dat Jarden vandaag voor het eerst in de klas meedoet. Leuk.

Nog meer leuks: ik ga eindelijk eens aan de slag met werk. Het is geen wereldbaan en lang niet full-time, dus ook niet echt kas spekkend, maar het is een begin. Nooit gedacht dat ik dit werk ooit zou doen, maar ik ga promotieteksten voor online casino's vertalen van het Engels naar het Nederlands! En ik vind het nog leuk ook. Gewoon vanuit huis via een advertentiebureau in Israel. Mijn contactpersoon is een dame, volgens mij Duits of Deens, zij stuurt mij elke week teksten die vertaald moeten worden en ik wordt hier elke maand voor betaald. Alles is beter dan geen werk en zo heb ik ondertussen de mogelijkheid door te blijven zoeken naar een echte baan.

Op de terugweg vanuit Modi'in naar huis heb ik weer een trip door bezet gebied gemaakt in mijn onwetendheid. In plaats van dezelfde weg terug te nemen zag ik ineens een bord de andere kant op die mij de weg naar Jeruzalem zou wijzen. Heb ik genomen. Eerst was ik me van geen kwaad bewust, maar ineens zag ik weer een soort grenspost voorbij flitsen en de plaatsnamen begonnen Arabisch te klinken. Alle afslagen vanaf deze weg zijn afgesloten, de afslag is gewoon afgesneden en afgezet met stenen en hekken, je kunt alleen maar rechtdoor. Links en rechts muren en afrasteringen en dan zie ik een afslag naar Ramallah. Het is op zich een normale weg en redelijk druk, maar weer besef ik dat ik zo dicht bij een andere wereld woon, waar dreiging is en waar het ineens onveilig voelt. Want wat ik al eerder schreef, in een 'gewone' plek als Mevasseret voel ik me veiliger dan op straat in Nederland. Hier kun je 's avonds gewoon een wandelingetje maken en wat voor je uit mijmeren, zonder dat je over je schouder hoeft te kijken.

Iets heel anders: een paar foto's van de omgeving, zoals beloofd. Dit zijn foto's van een wandelroute in een ravijn achter Jardens school, dus letterlijk om de hoek. Let op de 2e en 4e foto: hier begint Jeruzalem vanaf de kant van Tel Aviv gezien, met een enorme begraafplaats. Har HaMenochot, de rustberg. Het is een stad op zich, omdat zoveel mogelijk Joodse mensen zo dicht mogelijk bij Jeruzalem begraven willen worden en cremeren niet mag. Er wordt zelfs al in verdiepingen begraven, begraafflats. Een andere begraafplaats in Jeruzalem is de Olijfberg.

Jarden is jarig!

Of eigenlijk, Jarden was jarig...gister. En dat hebben we natuurlijk gevierd! Met een zelfgebakken appeltaart (zonder de Hollandse basterdsuiker toch gelukt!) en lasagne als avondeten. En natuurlijk een ontbijtje op bed en liedjes in wel 3 talen. Meneer en mevrouw lagen allebei nog te slapen toen we de slaapkamer binnen kwamen, Jarden zat meteen rechtop in bed zodra ze ons hoorde en ook Boaz had niet lang nodig om met slaapzak en al rechtop in zijn bed te gaan staan. Twee slaperige koppies, Jarden glom er doorheen: eindelijk, mijn verjaardag! Tien dagen voor haar verjaardag werd het tijd voor een kalender, waarop ze de dagen af kon tellen. Samen ontworpen en gekleurd en elke dag mocht de jarige in spe een dag wegstrepen. Telkens met een andere kleur natuurlijk, dus dat leverde in de ochtend wel eens stress op, omdat nog net even voor het naar school gaan de kalender afgestreept moest worden en de juiste kleur niet gevonden kon worden. Maar we hebben het gehaald! Volgende week wordt haar feestje gevierd en op school wordt aan het eind van de maand de verjaardagen gevierd van alle kinderen die die maand jarig zijn geweest. Jarden heeft haar eerste kinderfeestje al gehad van een vriendinnetje uit de klas, waar echt alles uit de kast werd gehaald. De kinderen hebben allemaal zelf een taart gemaakt en er was een echte chocoladefontein waar je zelf je stukjes fruit en snoepjes in mocht doen. Hmm, dat is wel even wat anders dan wat wij in ons hoofd hadden, hoe kunnen we daar ooit aan tippen? We verzinnen wel iets leuks, maar dan in een wat uitgekleder vorm...

Vandaag kregen we een telefoontje van de moeder van Kisuf, Jardens vriendinnetje uit Amstelveen met Israelische ouders. Kisuf is in Israel! Maar wel helemaal bij de dode zee, zo'n anderhalf uur rijden hier vandaan, langs bezette gebieden en grotendeels door de woestijn. Oei, dat is wel even slikken, maar ik kan Jarden natuurlijk niet haar ontmoeting met haar vriendin ontnemen. En eigenlijk vind ik het wel leuk om een nieuw stuk van Israel in m'n eentje te ontdekken. Dus ik met Jarden en Boaz in de auto op weg naar hotel Royal aan de zoute zee. De weg is prachtig, met hoge, droge, witte bergen van steen en zand, Jarden en ik kijken onze ogen uit. Af en toe rijden we langs Bedoeinendorpjes, met hutjes van planken en doeken en hier en daar een kameel. Vlakbij de zee een straat met allerlei winkeltjes met aardewerken beelden. Bij elke winkel ligt een kameel voor de deur. Omdat voor mij alles wat niet Israelisch is als een bedreiging overkomt, ik ben een echte scheiterd en denk dan meteen aan bommen en granaten, kan ik pas nu ik thuis ben denken: wat bijzonder dat ik dat gezien heb. In m'n eentje in de auto met 2 kleine kinderen om te beschermen dacht ik op het moment zelf alleen aan heel hard er voorbij rijden. De controleposten die we onderweg passeren bevestigen mijn gevoel van hier is het niet helemaal pais en vree. Vriendin Anat zegt dat veel mensen ook liever omrijden dan de weg via Jerusalem te nemen naar de dode zee, terwijl het mede door de controleposten nu veilig is. Maar het is dus wel eens anders geweest.

Eenmaal bij de dode zee aangekomen, zijn we er natuurlijk nog lang niet. Nog een half uur rijden we met links de zee en rechts de woestijnbergen. En het is warm. We zien gazellen langs de weg grazen en af en toe zie je in de lege droogte ineens een oase met palmbomen en hier en daar een restaurant of een kiboets. We passeren Ein Gedi en Messada, hier ben ik een paar jaar geleden tijdens mijn eerste bezoek aan de dode zee geweest. Veel wandelroutes ook door wadi's, ravijnen en rivierbeddingen, iets wat we zeker een keer gaan doen. En dan zijn daar in de leegte ineens de hotels, in een grote groep bij elkaar aan de zee. Mensen lopen in badjassen over straat en ook Kisuf staat bij de ingang van het hotel te wachten in haar bikinibroekje en een t-shirt. Eindelijk zien ze elkaar weer, wat hebben ze elkaar gemist. De meisjes vliegen elkaar in de armen en gaan meteen samen op stap naar het zwembad. Even met oppas en papa van Kisuf gepraat en hup de auto weer in met Boaz, want ik moet nog terug en het wordt al bijna donker! Wat me eerst eng lijkt, blijkt adembenemend mooi te zijn: prachtig gekleurde luchten met de lichte, kale bergen en hier een daar een groepje lichten van een dorpje. Boaz merkt hier ondertussen niks van, hij snurkt de hele weg terug naar huis, moe van een dag op de creche. Gelukkig maar.

Boaz gaat naar een creche in een dorpje naast Mevasseret, waar hij op de babygroep zit. De eerste week ben ik er telkens bij gebleven terwijl hij 2 uurtjes per dag ging wennen, maar deze week is het echt gewoon naar de creche zonder mama. De eerste dag brullen en de hele tijd bij de leidster op schoot, maar vandaag heeft hij een paar uur zelf gespeeld, rond gekropen en spelletjes met de leidsters gedaan. Als ik hem op kom halen met Jarden zit hij met een groepje kinderen op de grond met een koekje in zijn hand heel tevreden te zijn. Zodra hij ons ziet begint hij natuurlijk meteen te huilen, maar het gaat erom dat de tijd voordat hij besefte ons te missen, hij het erg leuk heeft gehad. Leuk ook om te zien hoe hij op andere kinderen reageert en hoe hij dingen van ze overneemt.

Ook Jarden heeft het steeds leuker op school, ze heeft Mini de cavia ingezet om meer vriendinnen te scoren en dat heeft gewerkt. Op de dag dat ze Mini mee naar school nam en wat over haar heeft verteld, had ze wel 2 vriendinnen te spelen, zelfs het meisje dat eerst niet zo leuk tegen haar deed. Jarden redt het wel.